ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ห้องส่วนตัวเล็กที่สุดด้านในสุดของโรงน้ำชา
เหลียงเหวินเฟิงยืนอยู่ข้างหน้าต่าง ก้มมองถนนปูหินที่เปียกชื้นอยู่ด้านล่าง
โมเดลที่เบียนเชอจางสาธิตเมื่อครู่ดูดีจริง ๆ
เส้นกราฟจากการทดสอบย้อนหลังราบรื่นเกินไป การควบคุมการจมก็เสถียรเกินไป ส่วนการแยกปัจจัยก็ไม่ใช่สิ่งที่คนคนเดียวจะทำขึ้นมาได้ด้วยการเก็บตัวอยู่ในห้อง
คนทำเทรดเชิงเผื่อผลกลัวอยู่สองอย่าง
อย่างแรกคือสิ่งที่ไม่มีประโยชน์เลย อีกอย่างคือสิ่งที่ดูมีประโยชน์เกินไป
อย่างหลังมักอันตรายกว่า
“คุณเบียน”
เหลียงเหวินเฟิงหันกลับมา คำพูดแรกที่เอ่ยออกมาตรงประเด็นทันที
“โมเดลของคุณมีโอกาสฟิตข้อมูลเก่าเกินไปไหม”
มือที่ถือถ้วยชาของเบียนเชอจางชะงักไปเล็กน้อย
สวี่จิ้นก็หันมามองเขาเช่นกัน
บรรยากาศในห้องส่วนตัวแข็งค้างในชั่วพริบตา เฉินโม่เองก็ไม่ได้คิดจะตอบแทนเขา
เขาคาดหวังในตัวเบียนเชอจางไว้สูง แต่ก็ไม่มีใครเกิดมาเป็นอัจฉริยะ
เบียนเชอจางเงียบไปสองสามวินาที ก่อนจะเปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมาอีกครั้ง
“มีครับ”
แววตาของเหลียงเหวินเฟิงไหววูบเล็กน้อย
เบียนเชอจางดันแว่นขึ้น แสงจากหน้าจอส่องลงบนใบหน้าที่ค่อนข้างซีดของเขา
“เพราะอย่างนั้นผมถึงทดลองตัดข้อมูลออกสามชุด”
“ชุดแรก ตัดปีที่ตลาดเคลื่อนไหวรุนแรงออก”
“ชุดที่สอง สุ่มสลับหน้าต่างตัวอย่างบางส่วน”