เรื่องทางเจียงเฉิงยุติลงชั่วคราว ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ
เฉินโม่กลับบ้านไปอยู่กับพ่อแม่หลายวัน
ชีวิตแบบนี้ทำให้เขาได้ผ่อนคลายอย่างหาได้ยาก
จนกระทั่งผลการสอบแบบจำลองระดับจังหวัดออกมา
……
โรงเรียนมัธยมหนึ่งประจำอำเภอ
ในห้องทำงานผู้อำนวยการเจิ้งกำใบคะแนนไว้แน่นจนปลายนิ้วเกร็ง
หลิวเจี้ยนกั๋วยืนอยู่ข้าง ๆ ยิ้มจนเก็บอาการแทบไม่อยู่
“คะแนนรวมเท่าไหร่?”
ผู้อำนวยการเจิ้งอ่านทวนอีกครั้ง
“738”
ห้องทำงานเงียบไปสองวินาที
หัวหน้าฝ่ายวิชาการกลืนน้ำลาย
“อันดับหนึ่งของทั้งจังหวัดหรือครับ?”
“จากข้อมูลที่รวบรวมได้ตอนนี้ ใช่”
ผู้อำนวยการเจิ้งวางใบคะแนนลงบนโต๊ะ
หลิวเจี้ยนกั๋วเตรียมใจไว้ก่อนแล้ว
แต่พอเห็นคะแนนนี้ เขาก็ยังรู้สึกหนังศีรษะชาวาบ
เด็กคนนี้ลาหยุดอยู่บ่อย ๆ
ตัวหายลับไร้ร่องรอย
พอกลับมาก็สอบได้ที่หนึ่งของการสอบจำลองระดับจังหวัดทันที
แล้วนักเรียนคนอื่นที่ทำข้อสอบกันจนดึกดื่นทุกวันจะคิดยังไง?
หัวหน้าฝ่ายวิชาการเอ่ยขึ้นกะทันหัน “ผู้อำนวยการครับ โทรศัพท์ครับ”
“ใคร?”
“สำนักงานรับสมัครระดับจังหวัดครับ”
สิ้นเสียง โทรศัพท์ในห้องทำงานก็ดังขึ้น
ผู้อำนวยการเจิ้งรับสาย
ครึ่งนาทีต่อมา สีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมขึ้น
หลังวางสาย เขาหันไปมองหลิวเจี้ยนกั๋ว
“ทีมรับสมัครของชิงหวาออกเดินทางมาแล้ว”
หลิวเจี้ยนกั๋วยังไม่ทันตั้งตัว ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง
เจ้าหน้าที่ในห้องทำงานชะโงกหน้าเข้ามา
“ผู้อำนวยการครับ ทางปักกิ่งโทรมาบอกว่าจะมาถึงตอนบ่าย”
“มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติก็มาด้วยครับ”
“ฟู่ตั้นก็ติดต่อมาแล้วครับ”
คนในห้องทำงานมองหน้ากัน
ตั้งแต่ก่อตั้งโรงเรียนมัธยมหนึ่งประจำอำเภอมา ไม่เคยมีเรื่องใหญ่โตขนาดนี้มาก่อน
ผู้อำนวยการเจิ้งกำลังจะพูด โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นอีก
เขาเหลือบมองหมายเลข คิ้วขมวดเล็กน้อย
สายเรียกเข้าจากต่างประเทศที่ไม่คุ้นเคย
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับ
“Hello?”
ปลายสายพูดภาษาอังกฤษ
ผู้อำนวยการเจิ้งฟังไปไม่กี่ประโยค สีหน้าก็ค่อย ๆ แข็งค้าง
ภาษาอังกฤษของเขาไม่ได้แย่
แต่ชื่อที่อีกฝ่ายเอ่ยออกมาก็ยังทำให้เขาสงสัยว่าตัวเองฟังผิด
“Harvard University” มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
หลายนาทีต่อมา