สองทุ่ม
อาคารที่พักเจ้าหน้าที่ของสถานีอนามัยอำเภอเจียงเฉิง
รถออดี้สีดำเพิ่งจอดสนิท คู่สามีภรรยาวัยกลางคนก็วิ่งออกมาจากทางเดินอาคาร
ชายวัยสี่สิบกว่า รูปร่างสูงผอม สวมแว่นตา บนตัวยังใส่เสื้อกาวน์สีขาวที่ไม่มีเวลาเปลี่ยน
เขาคือพ่อของสองพี่น้อง ฉู่เว่ยกั๋ว
หญิงสาวชื่อเหอไฉลี่ หน้าตาสะสวย บุคลิกอ่อนโยน
แม้จะใกล้สี่สิบแล้ว แต่ยังมองเห็นเค้าของลูกสาวทั้งสองจากคิ้วและดวงตาของเธอ
เห็นได้ชัดว่าความสวยของฉู่อีนั่วกับฉู่อีหราน ส่วนใหญ่สืบทอดมาจากแม่
“พ่อ! แม่!”
สองพี่น้องเพิ่งลงจากรถ เหอไฉลี่ก็รีบเดินเข้าไปหาแล้วกอดลูกสาวทั้งสองไว้ในอ้อมแขนพร้อมกัน
“ให้แม่ดูหน่อยเร็ว”
เธอตรวจดูบ่ากับฝ่ามือของฉู่อีนั่วก่อน แล้วจึงดึงฉู่อีหรานมาตรวจดูตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างละเอียด
“ไม่ใช่บอกว่าแผลหายหมดแล้วเหรอ”
ฉู่อีหรานทำหน้าอ่อนใจเล็กน้อย
“คุณตาตรวจแล้ว หมอก็ตรวจแล้ว พี่เฉินโม่ก็ตรวจแล้ว ถ้าให้พวกคุณดูอีก มือพี่สาวคงถูกดูจนพังแน่”
“ยังมีหน้ามาพูดอีกนะ”
ขอบตาของเหอไฉลี่แดงเรื่อ
“โดนรังแกที่โรงเรียนตั้งนาน กลับไม่ยอมบอกที่บ้านสักคำ”
“ถ้าโม่ไม่รู้เข้า พวกเธอคิดจะปิดบังไปจนถึงสอบเข้ามหาวิทยาลัยเลยหรือไง”
ฉู่อีหรานเงียบกริบไปทันที
ฉู่อีนั่วก้มหน้า
“แม่คะ หนูขอโทษ”
“พวกหนูไม่ผิดหรอก”
เหอไฉลี่ลูบผมลูกสาวอย่างสงสาร
“เป็นพ่อกับแม่เองที่ดูแลพวกหนูไม่ดี”
ฉู่เว่ยกั๋วยืนอยู่ข้าง ๆ สายตากลับจับจ้องไปที่เฉินโม่
หลังจากรู้เรื่องราวทั้งหมดจากฉู่เจิ้นหัว เขาก็นอนไม่หลับตลอดทั้งคืน
ลูกสาวสองคนถูกคนรังแกที่โรงเรียน แต่เขาซึ่งเป็นพ่อกลับไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย