เฉินโม่เก็บกล่องไม้จันทน์ม่วงเรียบร้อย กำลังจะออกจากร้านเครื่องประดับ แต่สายตากลับถูกดึงดูดไปยังเคาน์เตอร์นาฬิกาหลงไนส์ของร้านข้าง ๆ
ในตู้กระจกมีนาฬิกาข้อมือผู้หญิงสองเรือนวางอยู่ เป็นรุ่นเดียวกัน
หน้าปัดสีเงิน สายสเตนเลส ขนาดกะทัดรัด ดีไซน์โดยรวมเรียบง่ายสะอาดตา
ไม่มีเพชรประดับมากเกินไป และไม่ดูเป็นผู้ใหญ่เกินวัย
ฝีเท้าของเฉินโม่ชะงักเล็กน้อย
เขาซื้อของขวัญให้ซูชิงเหยียน แต่กลับไปพบสองพี่น้องมือเปล่า แบบนั้นก็ออกจะลำเอียงไปหน่อย
ยิ่งไปกว่านั้น ฉู่อีนั่วกับฉู่อีหรานเพิ่งผ่านเรื่องกลั่นแกล้งในโรงเรียนมา การมอบของขวัญให้พวกเธอสักชิ้น ก็นับว่าเป็นการปิดฉากภาคเรียนที่ไม่น่ารื่นรมย์นี้
“คุณผู้ชาย ซื้อไปเป็นของขวัญให้ใครหรือคะ”
พนักงานขายที่เคาน์เตอร์เห็นเฉินโม่เดินเข้ามา ก็รีบต้อนรับอย่างกระตือรือร้น
“เอาสองเรือนนี้ออกมาดูหน่อย”
นาฬิกาทั้งสองเรือนถูกหยิบออกมาวางบนผ้ากำมะหยี่สีดำ
หน้าปัดมีดีไซน์เหมือนกันทุกอย่าง ต่างกันเพียงสีของอัญมณีเม็ดเล็กที่ประดับอยู่บนเม็ดมะยม
เรือนหนึ่งเป็นสีฟ้าอ่อน
อีกเรือนเป็นสีชมพูอ่อน
“นาฬิกาสองรุ่นนี้อยู่ในซีรีส์เดียวกัน เหมาะมากสำหรับพี่น้องหรือเพื่อนสนิทใส่คู่กันค่ะ” พนักงานขายแนะนำ “ราคาเรือนละสองหมื่นแปดพันแปดค่ะ”
“ห่อให้ด้วย”
เฉินโม่ไม่ลังเล
ฉู่อีนั่วเป็นคนเงียบ ๆ สีฟ้าอ่อนเหมาะกับเธอมากกว่า
ฉู่อีหรานร่าเริงซุกซน สีชมพูอ่อนเหมาะกับเธอพอดี
หลิวซินยืนอยู่ข้าง ๆ มองแล้วอดทึ่งไม่ได้
“คุณเฉิน คุณเพิ่งซื้อของขวัญให้เพื่อนร่วมชั้นผู้หญิงไป แล้วก็ซื้อนาฬิกาให้น้องสาวอีกสองคน วันนี้แค่เลือกของขวัญก็ใช้เงินไปเป็นล้านแล้วนะครับ”