สามวันหลังงานเลี้ยงฉลองการเข้าเรียนต่อจบลง เฉินโม่ก็เดินทางไปเมืองเอกมณฑล
สถานที่นัดพบคือห้องประชุมเล็กแห่งหนึ่งในคณะกรรมการพรรคมณฑล
เลขาธิการหวังพาหลี่เฉิงผิงมาด้วยเพียงคนเดียว ส่วนเฉินโม่พาหลินว่านมาทำหน้าที่จดบันทึก
การพบปะครั้งนี้ใช้เวลาไม่ถึงสี่สิบนาที
หลังทักทายกันสั้น ๆ เลขาธิการหวังก็วกเข้าเรื่องแผนพัฒนาอุตสาหกรรมของมณฑลซีทันที
“ช่วงนี้บริษัทเหมืองซิงซินรวบรวมทรัพยากรได้ไม่น้อย ทางมณฑลสนับสนุนให้พวกคุณเดินหน้าต่อไปตามหลักการ”
“แต่มีเรื่องหนึ่งที่ต้องพูดให้ชัดเจน”
เลขาธิการหวังมองเฉินโม่
“สนับสนุนการควบรวมกิจการ ไม่ได้หมายความว่าสนับสนุนให้กว้านซื้อพื้นที่ไปทั่ว โครงการที่เกี่ยวข้องกับทรัพย์สินของรัฐ สิทธิเหมือง และวิสาหกิจท้องถิ่น ต้องดำเนินการตามกลไกตลาด ถูกกฎหมาย และเป็นไปตามข้อกำหนดทุกประการ ห้ามอาศัยว่าเหรินซินมีเงินมีเทคโนโลยี แล้วบีบพื้นที่ทำมาหากินของวิสาหกิจอื่นจนหมด”
“แน่นอนครับ”
เฉินโม่ไม่ได้หลบเลี่ยง
“สิ่งที่เหรินซินต้องการคือการประสานความร่วมมือในอุตสาหกรรม ไม่ใช่แค่ครอบครองสิทธิเหมือง”
“บริษัทที่ยินดีร่วมมือสามารถเข้ามาอยู่ในระบบได้ผ่านการถือหุ้น การปรับปรุงเทคโนโลยี และการจัดซื้อระยะยาว ส่วนโครงการที่จำเป็นต้องควบรวมกิจการจริง ๆ ก็จะผ่านการประเมินและขั้นตอนที่เปิดเผย”
เลขาธิการหวังพยักหน้า
“เข้าใจเรื่องนี้ก็ดีแล้ว”
เขาเปิดเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้า
“สารเคมีฟลูออรีนกับห่วงโซ่อุตสาหกรรมวัสดุพลังงานสะอาด เป็นประเด็นที่ถูกหยิบมาหารือในการประชุมเฉพาะกิจของมณฑลหลายครั้งแล้วในปีนี้”
“มณฑลซีมีทรัพยากร มีพลังงาน และมีพื้นฐานด้านอุตสาหกรรมเคมีอยู่บ้าง สิ่งที่ขาดคือบริษัทที่สามารถเชื่อมโยงแร่ธาตุ เคมีภัณฑ์พื้นฐาน เคมีภัณฑ์ละเอียด และวัสดุระดับสูงเข้าด้วยกัน”
“ความเห็นของทางมณฑลคือ อยากให้สตาร์เชนเทคโนโลยีเป็นผู้นำในเรื่องนี้”
เฉินโม่ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจกับเรื่องนี้