เครื่องบินแตะพื้นจิงตู้ตอนใกล้เที่ยง
รถที่สวี่ชิ่งจัดเตรียมไว้ล่วงหน้าจอดรออยู่ด้านนอกทางออก
ระหว่างทางจากสนามบินเข้าสู่ตัวเมือง ตึกสองข้างถนนค่อย ๆ หนาแน่นขึ้น ความง่วงบนเครื่องบินของซูชิงเหยียนก็ค่อย ๆ จางหายไป
เธอไม่ใช่ครั้งแรกที่มาจิงตู้
แต่การมาเที่ยวกับพ่อแม่ในอดีต กับการมาที่นี่ในวันนี้ในฐานะนักศึกษาใหม่ของชิงหวา ย่อมให้ความรู้สึกแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
เมื่อรถแล่นเข้าเขตไห่เตี้ยน ยิ่งใกล้โรงเรียนเท่าไร ใบหน้าเยาว์วัยที่ลากกระเป๋าเดินทางอยู่ริมถนนก็ยิ่งมีมากขึ้น
บางคนมีพ่อแม่เดินมาด้วย ทั้งครอบครัวช่วยกันตรวจเอกสารไปพลางเดินไปพลาง บางคนสะพายเป้มาคนเดียว มือถือหนังสือรับรองเข้าศึกษากับแผนที่วิทยาเขต แม้จะเดินไม่เร็ว แต่ก็ปิดบังความคาดหวังบนใบหน้าไม่มิด
พอมาถึงบริเวณใกล้ประตูตะวันออกของชิงหวา รถที่มารายงานตัวก็ต่อแถวยาวเหยียดแล้ว
วันนั้นทางโรงเรียนควบคุมการจราจร รถจึงจอดได้เฉพาะบริเวณที่กำหนด
โจวเจิ้นลงจากรถไปหยิบสัมภาระ ส่วนสวี่ชิ่งยื่นถุงเอกสารสองใบที่จัดแยกไว้เรียบร้อยให้เฉินโม่
“บัตรประชาชน หนังสือรับรองเข้าศึกษา แล้วก็เอกสารรายงานตัวอยู่ข้างในหมดแล้ว”
“ของใช้สำหรับเข้าพักติดต่อจุดบริการในวิทยาเขตไว้แล้ว ถ้ามีอะไรต้องใช้กะทันหัน ฉันอยู่แถวนี้”
เฉินโม่รับถุงเอกสารมา
“พวกคุณไม่ต้องตามผมตลอดก็ได้”
“ผมจะพาเธอไปทำเรื่องให้เสร็จก่อน มีอะไรแล้วจะโทรหา”
“ได้”
สวี่ชิ่งไม่ได้ถามอะไรต่อ
ฉินเฟิงกับหานเหวยตงช่วยถือกระเป๋าใบใหญ่ของซูชิงเหยียนเดินตามมา ส่วนกระเป๋าของเฉินโม่ยังวางอยู่ในรถ เขาจึงช่วยซูชิงเหยียนถือเป้ใบเล็กที่พกติดตัว