เมื่อได้ยินคำสัญญาอันเด็ดขาดและเปี่ยมไปด้วยแรงดึงดูดของเฉินโม่ ลมหายใจของหลินว่านก็ชะงักค้างไปทันที
ดวงตาคู่งามของเธอจ้องเฉินโม่เขม็ง หัวใจพลุ่งพล่านอย่างรุนแรง ส่วนทรวงอกอันอวบอิ่มก็ไหวกระเพื่อมตามไปด้วย
เงินเดือนสิบเท่า ออปชันของกลุ่มแกนนำ อิสระทางการเงิน... ทุกคำล้วนพุ่งเข้าใส่ความทะเยอทะยานที่เธอซ่อนไว้ภายใต้รัศมีของมหาวิทยาลัยชื่อดังได้อย่างแม่นยำ
เวลาผ่านไปเกือบครึ่งนาที หลินว่านจึงฝืนข่มความหวั่นไหวในใจลงได้ ใบหน้างดงามปรากฏแววลำบากใจขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงเบา “คุณเฉิน พูดตามตรงนะคะ ฉันหวั่นไหวมาก แต่... ฉันเพิ่งถูกสำนักงานใหญ่ส่งมาประจำสาขาในอำเภอเพื่อเก็บประสบการณ์ และได้เซ็นสัญญาอบรมบุคลากรระดับสูงสุดไว้แล้ว ถ้าฝืนลาออกตอนนี้ ฝ่ายกฎหมายของธนาคารคงขัดขวางอย่างหนัก ผู้จัดการธนาคารซุนก็คงไม่ยอมปล่อยฉันไปง่าย ๆ กว่าจะดำเนินการเสร็จ อย่างเร็วที่สุดก็ต้องใช้เวลาสองถึงสามเดือน...”
“อุปสรรคงั้นเหรอ? สำหรับผม ไม่มีคำว่าอุปสรรคหรอก”
เฉินโม่หัวเราะออกมาอย่างไม่ใส่ใจนัก
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาต่อหน้าหลินว่าน แล้วโทรหาซุนเจี้ยน ผู้จัดการสาขาธนาคารหัวกั๋วประจำอำเภอเป็นการส่วนตัว
ทันทีที่ปลายสายรับ โดยที่ซุนเจี้ยนยังไม่ทันได้พูดทักทายตามมารยาท เฉินโม่ก็เอ่ยขึ้นก่อนว่า “ผู้จัดการธนาคารซุน ผมถูกใจหลินว่านแล้ว ผมจะให้เธอลาออก แล้วเริ่มทำงานให้ผมเต็มเวลาตั้งแต่พรุ่งนี้”
“อะไรนะ?!” ซุนเจี้ยนที่อยู่ปลายสายตกใจสะดุ้ง แต่ก็รีบตั้งสติได้ในทันที
ล้อเล่นอะไรกัน นี่คือพระเจ้าทรัพย์ตัวจริงที่เพิ่งฝากเงินสดกว่าสี่ร้อยล้านเข้ามาจนทำให้สำนักงานใหญ่ตื่นตระหนกไม่ใช่หรือ!