หลังจากเสิ่นเจิ้นหนานจากไป เฉินโม่ก็ไม่ได้เดินทางกลับเจียงเฉิงในคืนนั้น
เขาพักอยู่ในเมืองฉางหูหนึ่งคืน
หลังอาบน้ำเสร็จ เฉินโม่ตั้งใจจะอ่านรายงานมูลค่าหน่วยลงทุนของทุนไทชูสักสองสามฉบับ แต่เพิ่งเปิดไฟล์ได้ไม่นาน เปลือกตาก็เริ่มหนักอึ้ง
ช่วงหลายวันที่ผ่านมาเขาวิ่งวุ่นไปทั่ว ทั้งสเปซเอ็กซ์ เอ็นวิเดีย โอเพนเอไอ โต้วอิน และเสิ่นเจิ้นหนาน
งานเข้ามาทีละเรื่อง ต่อให้เขามีพลังเหลือเฟือก็ยังรู้สึกเหนื่อยอยู่บ้าง
คุยกับจือเซี่ยผ่านวีแชทได้ไม่กี่ประโยค เขาก็หลับสนิทไป
……
เช้าวันรุ่งขึ้น
โรงเรียนมัธยมทดลองมิงเต๋อ เพิ่งเสร็จสิ้นการออกกำลังกายช่วงพัก ภายในโรงเรียนเต็มไปด้วยนักเรียนในชุดนักเรียนสีน้ำเงินเข้ม
อากาศอุ่นขึ้นกว่าก่อนตรุษจีนเล็กน้อย บนกิ่งไม้มีสีเขียวอ่อนผลิขึ้นมา รถของเฉินโม่จอดอยู่นอกประตูโรงเรียน
เขาไม่ได้ให้โจวเจิ้นขับรถเข้าไป แค่เดินเข้าโรงเรียนไปคนเดียว
คราวนี้ยามหน้าประตูไม่ได้ขวางเขา แถมยังลุกขึ้นยืนถามอย่างสุภาพว่า “คุณมาหาฉู่อีนั่วกับฉู่อีหรานใช่ไหมครับ”
เฉินโม่พยักหน้า
“พวกเธออยู่ห้อง ม.5/3 ครับ”
ยามชี้ทางให้ทันที
ท่าทีต่างจากครั้งก่อนอย่างสิ้นเชิง
เฉินโม่มองเขาแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไร
ช่วงนี้โรงเรียนเปลี่ยนไปไม่น้อยจริง ๆ
มีครูคอยตรวจตราเพิ่มขึ้นตามทางเดินในอาคารเรียน
บนบอร์ดประกาศมีประกาศเรื่อง “การจัดการปัญหาการกลั่นแกล้งในโรงเรียนอย่างจริงจัง” ติดอยู่
ตารางเวรข้างสนามกีฬาก็เปลี่ยนเป็นตารางใหม่แล้ว
หน้าห้อง ม.5/3
ฉู่อีหรานกำลังพิงราวระเบียงคุยกับเพื่อนร่วมโต๊ะ
เธอสายตาดี มองเห็นเฉินโม่ได้ตั้งแต่ยังอยู่ห่างออกไปครึ่งทางเดิน
“พี่เฉินโม่!”
เพื่อนร่วมโต๊ะยังไม่ทันได้ตั้งตัว เด็กสาวก็พุ่งไปหาเขาราวกับสายลม ก้าวขายาว ๆ อย่างร่าเริง
ฉู่อีนั่วกำลังนั่งจัดสมุดโน้ตอยู่ในห้องเรียน พอได้ยินเสียงเรียก “พี่เฉินโม่” ปลายปากกาในมือก็ชะงักไปเล็กน้อย