หลังกลับถึงอำเภอเจียงเฉิง เฉินโม่ก็ได้ใช้ชีวิตสงบ ๆ อยู่ที่บ้านเป็นเวลาหลายวัน
จนกระทั่งถึงการสอบแบบจำลองระดับจังหวัดครั้งสำคัญที่สุดก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย
ฟ้าเพิ่งสางได้ไม่นาน รถก็จอดเต็มไปหมดนอกประตูโรงเรียน
ผู้ปกครองยืนอยู่ริมถนน บ้างถืออาหารเช้า บ้างถือกระติกน้ำร้อน หลายคนตื่นเต้นยิ่งกว่านักเรียนเสียอีก คอยกำชับเรื่องบัตรประจำตัวสอบ อุปกรณ์เครื่องเขียน และดินสอระบายข้อซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ตอนเฉินโม่ลงจากรถ แถวยาวเหยียดหน้าประตูโรงเรียนก่อตัวขึ้นแล้ว
เขาไม่ได้ให้โจวเจิ้นจอดรถใกล้เกินไป แต่ลงรถตรงหัวมุมถนนแล้วเดินต่อไปเอง
เพิ่งเดินมาถึงข้างประตูโรงเรียน ก็ได้ยินเสียงที่ฟังดูลังเลเล็กน้อยดังขึ้น
“เฉินโม่?”
เขาหันไปมอง
เฉินลี่ฉินยืนอยู่ไม่ไกล วันนี้เธอสวมเสื้อคลุมสีเข้ม มือถือถุงอาหารเช้าอยู่ถุงหนึ่ง
ข้าง ๆ เธอมีซูชิงเหยียนยืนอยู่
เด็กสาวสวมเครื่องแบบของมัธยมหนึ่งประจำอำเภอ ผมยาวรวบเป็นหางม้า ในอ้อมแขนกอดถุงเครื่องเขียนใสเอาไว้
ทันทีที่เห็นเฉินโม่ ดวงตาของเธอก็เป็นประกายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“นาย... วันนี้ก็มาสอบแบบจำลองเหมือนกันเหรอ?” ซูชิงเหยียนรีบเดินเข้ามา
เฉินโม่ยิ้มอย่างอ่อนโยน “อืม วันนี้คุณซูดูสดใสดีนะ เตรียมตัวเป็นยังไงบ้าง?”
เด็กสาวเชิดคางอย่างหยิ่ง ๆ “แน่นอนว่าไม่มีปัญหา แล้วนายล่ะ ขาดเรียนจนหายไปจากโลกทุกวัน การสอบแบบจำลองระดับจังหวัดครั้งนี้มั่นใจแค่ไหน?”
“วางใจเถอะ ที่หนึ่งเป็นของฉัน”
ซูชิงเหยียนอ้าปาก แต่ไม่รู้จะพูดอะไร
คนคนนี้มั่นใจในตัวเองแบบนี้อยู่เสมอ แต่สิ่งที่เขาพูดกลับเป็นจริงทุกครั้ง
เฉินลี่ฉินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองเด็กหนุ่มตรงหน้าซึ่งมีสีหน้าสงบนิ่ง ความรู้สึกในใจซับซ้อนถึงขีดสุด
ตั้งแต่งานฉลองวัยผู้ใหญ่ครั้งนั้นเป็นต้นมา มุมมองที่เธอมีต่อเฉินโม่ก็สับสนมาโดยตลอด
ตอนนี้เรื่องราวมากมายในเจียงเฉิงล้วนเกี่ยวข้องกับเด็กหนุ่มคนนี้
แม้แต่เธอกับสามีเองก็ได้รับประโยชน์จากแผนการของเด็กหนุ่มคนนี้ไม่น้อย
แต่ตอนนี้เฉินโม่ยืนคุยหัวเราะกับลูกสาวอยู่หน้าประตูโรงเรียน ดูเผิน ๆ ก็เป็นแค่นักเรียนมัธยมปลายคนหนึ่งที่มาสอบแบบจำลอง