เย็นวันรุ่งขึ้น ในอำเภอเล็ก ๆ
เฉินโม่ลากกระเป๋าเดินทางมาเปิดประตูบ้าน สิ่งที่ต้อนรับเขาไม่ใช่อาหารร้อน ๆ แต่เป็นใบหน้าเย็นชาราวกับน้ำแข็งของมารดา หลี่ซิ่วอวิ๋น
“เก่งขึ้นแล้วสินะ เฉินโม่? หยุดวันชาติตั้งเจ็ดวัน แกไปเที่ยวเมืองเอกมณฑลกับอาฉิว ฉันก็พอเข้าใจได้ แต่นี่ถึงกับกล้าแอบไปจิงตู้คนเดียวเลยหรือไง?!” หลี่ซิ่วอวิ๋นตบโต๊ะอย่างแรงจนแก้วน้ำสั่นระรัว
เฉินโม่เห็นท่าทางแบบนี้ก็รู้ทันทีว่า พี่สาวเฉินจิ้งต้อง “ขาย” เรื่องที่เขาไปจิงตู้ให้แม่รู้หมดแล้วแน่ ๆ
แต่โชคดีที่อาฉิว เฉินลี่ผิง โทรมาช่วยแก้ตัวล่วงหน้าแล้วว่าเฉินโม่ไปจิงตู้เพื่อช่วยส่งเอกสารซอฟต์แวร์สำคัญให้เขา แม่จึงไม่ได้คิดไปไกลกว่านั้น
“แม่ครับ ผมก็แวะไปเยี่ยมพี่สาวด้วยน่ะครับ...” เฉินโม่รีบทำสีหน้าเป็นเด็กมัธยมที่ว่านอนสอนง่าย แล้วขยับเข้าไปหา “อีกอย่าง อาฉิวกำลังเริ่มทำธุรกิจใหม่ ผมช่วยวิ่งธุระให้เขาบ้างก็เป็นเรื่องสมควรอยู่แล้วครับ”
“เลิกทำหน้าทะเล้นใส่ฉันได้แล้ว!” หลี่ซิ่วอวิ๋นถลึงตาใส่เขา แต่น้ำเสียงกลับอ่อนลงเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าคำรับรองจากอาฉิวได้ผล “พี่สาวแกบอกฉันในวีแชทแล้วว่าแกเอาเงินค่าขนมที่เก็บไว้ไปซื้อมือถือเครื่องใหม่ให้เธอ ถือว่ายังมีน้ำใจอยู่บ้าง”
หลี่ซิ่วอวิ๋นเว้นไปครู่หนึ่ง ก่อนสายตาจะกลับมาคมกริบอีกครั้ง เธอยื่นมือจิ้มหน้าผากเฉินโม่ “แต่อย่าคิดว่าแค่เอาอกเอาใจนิดหน่อยแล้วจะหลอกฉันได้! พรุ่งนี้ไปโรงเรียน คะแนนสอบประจำเดือนก็คงออกแล้วใช่ไหม? ฉันบอกไว้ก่อน ถ้าครั้งนี้แกสอบไม่ติดสิบอันดับแรกของห้อง ไม้เตะห่านนี่ไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น! ต่อไปฉันจะยึดเงินค่าขนมแกทั้งหมด วันหยุดสุดสัปดาห์ก็ห้ามไปไหน ให้อยู่บ้านทบทวนบทเรียนเท่านั้น!”