ในช่วงหลายวันต่อมา โรงเรียนมัธยมหนึ่งเจียงเฉิงได้พบกับช่วงเวลาอันสงบสุขที่หาได้ยาก
เฉินโม่ดูราวกับกลับไปเป็นนักเรียนมัธยมปลายธรรมดาอีกครั้ง เขาไปโรงเรียนและกลับบ้านตรงเวลาทุกวัน พอว่างก็หยอกล้อเล่นกับซูชิงเหยียนระหว่างพักเรียน ชีวิตรื่นรมย์เป็นสุข ความเข้าใจกันโดยไม่ต้องเอ่ยปากและความคลุมเครืออันหวานชื่นของทั้งคู่ค่อย ๆ แผ่ซ่านไปทั่วโรงเรียนในช่วงต้นฤดูหนาว
ส่วนเบื้องหลัง บริษัทเต้อเอ้อเทคโนโลยีก็นำเข้าอุปกรณ์ต่าง ๆ อย่างเป็นระบบ ขณะที่บริษัทเหมืองซิงซินเริ่มขุดเจาะเต็มรูปแบบอย่างเป็นทางการแล้ว
ทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามเส้นทางที่เฉินโม่วางไว้
ไม่นาน การสอบประจำเดือนทั่วโรงเรียนครั้งที่สามก็มาถึงตามกำหนด
สำหรับนักเรียนทั่วไป นี่คือการฝึกซ้อมครั้งสำคัญก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย
อาคารเรียนทั้งหลังของโรงเรียนมัธยมหนึ่งเงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก บรรยากาศอึดอัดอบอวลอยู่ในอากาศ
แต่สำหรับเฉินโม่แล้ว ข้อสอบระดับมัธยมปลายแบบนี้เรียกได้ว่าไม่มีความยากเลยแม้แต่น้อย
เขาเขียนคำตอบในทุกวิชาได้ลื่นไหลราวสายน้ำ ไม่มีติดขัดแม้แต่นิดเดียว
วันที่ 27 พฤศจิกายน ช่วงบ่าย
การสอบวิชาวิทยาศาสตร์แบบบูรณาการ ซึ่งเป็นวิชาสุดท้ายของการสอบประจำเดือน ดำเนินไปได้ครึ่งทางแล้ว
ภายในห้องสอบ เฉินโม่ปิดฝาปากกาอย่างไม่ใส่ใจ แล้วกวาดตามองข้อสอบที่เขียนคำตอบไว้จนเต็ม
จากนั้นเขาหันไปมองใบไม้แห้งสีเหลืองนอกหน้าต่าง ก่อนจะเหลือบมองซูชิงเหยียนที่นั่งเฉียงไปข้างหน้า เธอขมวดคิ้วเรียวงามและกำลังกัดปลายปากกาอย่างร้อนใจเล็กน้อย
เฉินโม่ยิ้มบาง ๆ แล้วลุกขึ้นยืนทันที คว้าข้อสอบกับกระดาษคำตอบขึ้นมาพร้อมกัน
“อาจารย์ครับ ผมส่งข้อสอบ”
เสียงของเขาดังขึ้นอย่างฉับพลันท่ามกลางห้องสอบอันเงียบสงัด
อาจารย์คุมสอบชะงักไปทันที แล้วเหลือบมองนาฬิกาโดยไม่รู้ตัว ยังเหลือเวลาอีกตั้งหนึ่งชั่วโมงกว่าจะหมดเวลาสอบ!
“ฟึ่บ!”
นักเรียนในห้องสอบต่างเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
มือของหลินอวี่สั่น ปลายปากกาแทบจะกรีดกระดาษร่างเป็นรอยยาว