มาถึงเขตหอพักนักศึกษาจื่อจิงแล้ว
ด้านล่างตึกกองสัมภาระกับเครื่องนอนที่เพิ่งไปรับมาเป็นกองพะเนิน ผู้ปกครองหลายคนยืนรออยู่ใต้ร่มไม้
อาสาสมัครเข็นรถเข็นไปมา พอเจอนักศึกษาใหม่ที่มารายงานตัวคนเดียวก็เข้าไปช่วยทันที
เฉินโม่รับกระเป๋ามาถือ แล้วพาซูชิงเหยียนขึ้นตึก
ห้องพักเป็นห้องสี่คน
เตียงสองชั้นสองชุดวางอยู่คนละฝั่ง ตรงกลางมีโต๊ะเรียนกับตู้ตั้งอยู่ริมหน้าต่าง พื้นที่ไม่กว้างนัก แต่จัดไว้สะอาดเรียบร้อยมาก
ในห้องมีนักศึกษาหญิงมาถึงก่อนแล้วหนึ่งคน
เธอสวมแว่นกรอบบาง กำลังยืนบนเก้าอี้จัดของบนเตียงชั้นบน พอได้ยินเสียงเปิดประตูก็หยุดมือ
“สวัสดี เธอก็อยู่ห้องนี้เหมือนกันใช่ไหม”
“อืม ฉันชื่อซูชิงเหยียน มาจากมณฑลซี”
“เฉิงจิ้งอี้ มาจากเจียงเหรียน”
หญิงสาวลงจากเก้าอี้ แล้วชี้ไปทางริมหน้าต่าง
“ตารางจัดเตียงติดอยู่หลังประตู เธออยู่เตียงชั้นบนด้านใน เมื่อกี้ตอนฉันวางของ ฉันเว้นที่ไว้ให้แล้ว ไม่ได้กินพื้นที่โต๊ะของเธอ”
“ขอบคุณนะ”
“ไม่ต้องเกรงใจ ต่อไปก็เป็นรูมเมตกันแล้ว”
เฉิงจิ้งอี้มองเฉินโม่ที่ช่วยเข็นกระเป๋าของซูชิงเหยียนเข้ามา
“นี่พี่ชายเธอเหรอ”
“เพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลาย”
เฉิงจิ้งอี้ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็เห็นเอกสารคณะวิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์ในมือเฉินโม่ จึงเข้าใจขึ้นมา
“เป็นนักศึกษาใหม่รุ่นปีห้าเหมือนกันเหรอ”
“คณะวิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์”
“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ได้ไกลจากคณะบริหารธุรกิจและเศรษฐศาสตร์เท่าไหร่”
เธอไม่ได้ซักถามความสัมพันธ์ของทั้งคู่ต่อ เพียงช่วยประคองกระเป๋าให้ซูชิงเหยียน
“อีกเดี๋ยวรูมเมตอีกสองคนน่าจะมาถึงแล้ว ข้างล่างคนไปรับเครื่องนอนเยอะมาก ถ้าเธอยังไม่ได้ไปรับ จะรอไปตอนเย็นหน่อยก็ได้ จะได้ไม่ต้องต่อคิวนาน”
“ได้”
ซูชิงเหยียนหยิบของใช้ประจำวันออกมาวางไว้คร่าว ๆ แล้วเก็บหนังสือรับรองเข้าศึกษากับเอกสารประจำตัวไว้ในลิ้นชักที่ล็อกกุญแจได้
เฉินโม่ไม่ได้ช่วยเธอจัดเตียง
วันนี้เป็นวันแรกที่ซูชิงเหยียนเริ่มใช้ชีวิตอย่างอิสระอย่างแท้จริง
มาส่งถึงตรงนี้ก็เพียงพอแล้ว
หลังจัดของเล็กน้อย ทั้งสองก็เดินออกจากห้องพักด้วยกัน