“ตอนแรกก็เริ่มจากเล่นหุ้น”
เฉินโม่พูด
หลี่ซิ่วอวิ๋นชะงักไปครู่หนึ่ง
“เล่นหุ้นเหรอ?”
“อือ”
เฉินโม่พยักหน้า
“ก่อนหน้านี้ผมไม่ได้บอกพ่อกับแม่เหรอว่าผมเล่นหุ้นแล้วได้กำไรมานิดหน่อย?”
หลี่ซิ่วอวิ๋นถามออกไปโดยไม่ทันคิด “นิดหน่อยของแกนี่นะ?”
ตอนที่เฉินโม่เอาเงินห้าหมื่นหยวนกลับบ้าน เธอตกใจแทบแย่แล้ว
หลังจากนั้นเขาก็ซื้อโทรศัพท์ ลางาน แถมยังมีรถรับส่งตลอด ที่จริงเธอสงสัยมานานแล้ว
เพียงแต่ทุกครั้งเฉินโม่พูดถึงเรื่องนี้อย่างไม่ใส่ใจนัก
“ตอนแรกก็ไม่มากจริง ๆ”
เฉินโม่พูดต่อ “หลังจากนั้นตลาดดี ดวงก็ดี เลยคว้าหุ้นดี ๆ ได้หลายตัว”
“ต่อมาก็ได้รู้จักคนทำงานด้านการลงทุนหลายคนผ่านอาฉิว”
“ทางอาฉิวกำลังเริ่มธุรกิจ ต้องใช้เงินทุนพอดี ส่วนผมเองก็อยากทำอะไรสักอย่างเหมือนกัน”
“บริษัทที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นก็เลยมีขึ้นมา”
เฉินเจี้ยนกั๋วถามว่า “สตาร์เชนเทคโนโลยีเหรอ?”
“ใช่”
เฉินโม่พยักหน้า
“สตาร์เชนเทคโนโลยีเป็นของผม”
ห้องรับแขกเงียบลงทันที
แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่เฉินเจี้ยนกั๋วกับหลี่ซิ่วอวิ๋นก็ยังตะลึงกับคำพูดนี้
สตาร์เชนเทคโนโลยี
ตอนนี้ทั้งเจียงเฉิงมีใครบ้างที่ไม่รู้จักสตาร์เชนเทคโนโลยี?
บริษัทเต้อเอ้อเทคโนโลยีเป็นบริษัทที่สตาร์เชนเทคโนโลยีลงทุน
บริษัทเหมืองซิงซินอยู่ภายใต้การควบคุมของสตาร์เชนเทคโนโลยี
โครงการโต้วอินก็เกี่ยวข้องกับสตาร์เชนเทคโนโลยี
แม้แต่ห่วงโซ่อุตสาหกรรมวัสดุพลังงานสะอาดที่ทางอำเภอพูดถึงทุกวัน ก็ยังมีสตาร์เชนเทคโนโลยีเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย
ริมฝีปากของหลี่ซิ่วอวิ๋นขยับเล็กน้อย
“หมายความว่า สตาร์เชนเทคโนโลยีที่ออกทีวีบริษัทนั้นเป็นของแกเหรอ?”
“อือ”
“หลินว่านทำงานให้แกเหรอ?”
“ถ้าพูดให้ถูก เธอเป็นซีอีโอของสตาร์เชนเทคโนโลยี รับผิดชอบดูแลการบริหารงานประจำวัน”
“แล้วบริษัทเหมืองซิงซินล่ะ?”
“สตาร์เชนเทคโนโลยีเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่”
“แล้วโต้วอินล่ะ?”
“สตาร์เชนเทคโนโลยีก็เป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นรายใหญ่เหมือนกัน”
หลี่ซิ่วอวิ๋นใช้มือพยุงโต๊ะกลาง ก่อนจะค่อย ๆ นั่งลงบนโซฟา
เธอรู้สึกว่าตัวเองต้องตั้งสติสักหน่อย
สีหน้าของเฉินเจี้ยนกั๋วเปลี่ยนไปหลายครั้ง
เขานึกถึงเรื่องที่เพื่อนร่วมงานพูดคุยกันช่วงนี้ขึ้นมา