บ่ายสามโมง โรงเรียนมัธยมทดลองมิงเต๋อ
เสียงกริ่งเลิกเรียนเพิ่งดังขึ้น โรงเรียนที่อัดอั้นมาตลอดทั้งภาคเรียนก็พลันคึกคักขึ้นทันที
นักเรียนลากกระเป๋าเดินทางกรูกันออกจากอาคารหอพัก
นอกประตูโรงเรียนมีรถยนต์ส่วนตัวที่มารับนักเรียนจอดเรียงรายเต็มไปหมด
รถออดิเอ8สีดำจอดนิ่งอยู่ริมถนน โจวเจิ้นยืนอยู่ข้างรถ ส่วนหานเหวยตงกับฉินเฟิงยังอยู่ในรถออฟโรดคันหลัง ไม่ได้ลงมา
ไม่นานนัก ร่างสองร่างที่แทบจะเหมือนกันทุกประการก็ปรากฏขึ้นตรงปากประตูโรงเรียน
สองพี่น้องสวมชุดนักเรียนสีน้ำเงินเข้มเหมือนกัน ด้านนอกคลุมเสื้อขนเป็ดสีขาว
ฉู่อีนั่วลากกระเป๋าเดินทางสีเงินใบหนึ่ง เดินอย่างเงียบเชียบ
ส่วนฉู่อีหรานสะพายเป้สองสาย มือถือถุงใส่สัมภาระ พลางกวาดตามองหาท่ามกลางฝูงชน
พอเห็นเฉินโม่อยู่ริมถนน ดวงตาของเธอก็พลันเป็นประกาย
“พี่เฉินโม่!”
ฉู่อีหรานยัดสัมภาระใส่มือพี่สาว แล้ววิ่งตรงไปหาเฉินโม่ทันที
ฉู่อีนั่วตั้งตัวไม่ทัน เกือบคว้าถุงที่จู่ๆ ก็เพิ่มขึ้นมาไม่ทัน
“อีหราน!”
“พี่ เร็วเข้า!”
ฉู่อีหรานวิ่งไปหยุดตรงหน้าเฉินโม่ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความยินดีอย่างไม่คิดปิดบัง
“นายมาจริงๆ ด้วย!”
“เรื่องที่รับปากพวกเธอไว้ ฉันเคยผิดคำด้วยเหรอ?”
“คราวก่อนนายก็บอกว่าจะรีบมาหาพวกเรา สุดท้ายก็ปล่อยให้ผ่านไปตั้งนานกว่าจะมา”
ฉู่อีหรานเงยหน้าขึ้น ทวงเรื่องเก่าอย่างไม่ไว้หน้า
“แบบนี้ไม่นับเหรอ?”
“ไม่นับ”
“งั้นฉันกลับล่ะ”
เฉินโม่หันหลัง ทำท่าจะเดินจากไป
ฉู่อีหรานรีบคว้าแขนเสื้อเขาไว้ทันที
“นับๆๆ!”
เธอกอดแขนเฉินโม่แน่น กลัวว่าเขาจะจากไปจริงๆ
ฉู่อีนั่วลากกระเป๋าเข้ามาใกล้ พอเห็นท่าทางของน้องสาวก็ได้แต่ถอนใจอย่างจนปัญญา
“อย่าก่อกวนสิ พี่เฉินโม่เพิ่งมาถึงเอง”
“อีนั่ว”
เฉินโม่รับกระเป๋าเดินทางจากมือเธอ สายตาเลื่อนไปหยุดที่ไหล่ขวา
“แผลหายสนิทแล้วใช่ไหม?”
“ไม่เป็นไรแล้ว”
ฉู่อีนั่วยกแขนขึ้น ขยับเบาๆ อยู่สองสามครั้ง
“ที่โรงเรียนไม่มีใครรังแกพวกเธอแล้วใช่ไหม?”
“ไม่มีแล้ว ตอนนี้ทุกคนให้ความเคารพพวกเรามาก”
เธอตอบอย่างจริงจัง ก่อนจะถามเสียงเบาว่า “พี่เฉินโม่ วันนี้นายตั้งใจขับรถมาจากเจียงเฉิงเพื่อมารับพวกเราเหรอ?”
“ตอนเช้าฉันไปจัดการธุระที่เมืองเอกมณฑล”
“ฉันก็รู้อยู่แล้ว”