หลูชิงโยวพูดเสียงสั่น “แม่ลำบากมากเลยนะคะ เดินทางมาไกลขนาดนี้…”
เสียงของเธอสะอื้นขึ้นมา
“เด็กคนนี้ ทำไมถึงร้องไห้ขึ้นมาล่ะ” แม่ของหลูชิงโยวพูด “ไม่เป็นไรหรอก แม่แค่คิดว่าอยากเอาของไปฝากเพื่อนบ้านของลูกสักหน่อย จะได้ผูกมิตรกับพวกเขาไว้ ต่อไปลูกต้องมาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่นาน ๆ ไม่ใช่เหรอ”
อาจเป็นเพราะหลูชิงโยวร้องไห้ สองแม่ลูกจึงไม่ได้เดินต่อ แต่หยุดคุยกันอยู่ไม่ไกลจากคอกหมู
หลูชิงโยวถาม “แม่คะ ลูกยืนกรานจะมาที่นี่ แม่ไม่โทษลูกเหรอคะ”
แม่ของหลูชิงโยวถอนหายใจ “แม่รู้ว่าลูกกับหนุ่มฮั๋วรักกันมาก ถ้าเขายังไม่แต่งงาน ลูกจะตามเขามา แม่ก็ไม่ขัดขวางหรอก แต่เขามีทั้งภรรยาและลูกแล้ว ลูก… ยังมีโอกาสอีกเหรอ”
หลูชิงโยวส่ายหน้าอย่างหม่นหมอง “แม่ยังไม่รู้อีกเหรอว่าเขาเป็นคนยังไง? ต่อให้คนทั้งโลกทรยศเขา เขาก็ไม่มีวันทรยศใคร เซี่ยหงอิ้งคลอดลูกให้เขา รอเขามาสี่ปี แล้วยังถูกหวงไช่ฮวากลั่นแกล้งมาสี่ปี เขาไม่มีทางทอดทิ้งภรรยากับลูกสาวแน่ค่ะ”
แม่ของหลูชิงโยวถาม “แล้วลูกมาที่นี่เพื่ออะไร”
หลูชิงโยวตอบ “ก็เหมือนตอนนี้นี่แหละค่ะ แค่ได้เจอเขาบ่อย ๆ ลูกก็พอใจแล้ว อีกอย่าง เขาเคยบอกลูกด้วยว่า ที่มีต่อเซี่ยหงอิ้งเป็นแค่หน้าที่ คนที่เขารักจริง ๆ คือลูก แม่คะ ลูกไม่เสียใจและไม่เสียดายเลย”
แม่ของหลูชิงโยวพูดอย่างเคืองแค้นขึ้นมาทันที “ทั้งหมดเป็นความผิดของฮั๋วเล่ยสารเลวนั่น! ตอนลูกป่วยจนขาดสติ มันแกล้งทำเป็นฮั๋วหนานซวินแล้วมารังแกลูก!
ถ้าไม่ใช่เพราะมัน พวกเธอสองคนจะต้องมาลงเอยถึงขั้นนี้ได้ยังไง แค่เห็นแม่แก่ ๆ ของมันที่เอาแต่เก็บความแค้นไว้เต็มอก แม่ก็โมโหแล้ว!”