เซี่ยหงอิ้งจำได้แน่นอน!
โรงเรียนมัธยมของอำเภอไม่มีที่พัก ตอนนั้นต้องเดินไปโรงเรียนวันละหนึ่งชั่วโมง
ตลอดทั้งปีตอนอยู่ชั้น ม.1 ทุกวันพอเดินผ่านหวงเจียหลิ่ง พวกเธอก็ใจหายใจคว่ำ
ทุกครั้งที่ถูกหมาดุร้ายตัวนั้นไล่กัด พวกเธอทั้งกลุ่มที่มาจากหมู่บ้านเดียวกันต่างก็กลัวจนขี้หดตดหาย ร้องไห้เรียกพ่อเรียกแม่ จะไม่จำได้อย่างไร?
เซี่ยหงอิ้งกัดฟันถาม “แล้วไง? หมาใหญ่ตัวนั้นแปลงร่างมาจากคุณหรือไง?”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ!” ยานยานหัวเราะลั่น
ป้าถังก็หัวเราะตาม
ฮั๋วหนานซวินกลั้นยิ้มอยู่นาน ก่อนพูดว่า “บ้านหลังนั้นเป็นบ้านคุณตาของฉัน ครั้งแรกที่ฉันเห็นคุณก็อยู่ที่นั่น”
เซี่ยหงอิ้งครุ่นคิดอยู่นาน “ทำไมฉันจำไม่ได้ว่าเคยเจอคุณ?”
ฮั๋วหนานซวินตอบ “คุณวิ่งเข้าไปในลานบ้านคุณตาฉันแล้วตะโกนโหวกเหวก ลืมไปแล้วหรือไง?”
เซี่ยหงอิ้งกะพริบตาปริบ ๆ เรื่องนั้นเธอก็ไม่ได้ลืม
วันนั้นพวกเธอถูกหมาดุร้ายตัวนั้นทำเอาขวัญหนีดีฝ่อ เพื่อนร่วมหมู่บ้านคนหนึ่งถึงกับข้อเท้าแพลง
เซี่ยหงอิ้งโมโหขึ้นมาทันที จึงพุ่งเข้าไปในลานบ้านหลังนั้นแล้วตะโกนใส่คนในบ้านว่า “นี่! ช่วยดูแลหมาของบ้านตัวเองหน่อยได้ไหม? ปล่อยให้วิ่งออกมาเห่าทุกวัน จนเพื่อนร่วมชั้นฉันข้อเท้าแพลงแล้ว! จ่ายค่ารักษามาด้วย!”
เจ้าหมานั่นเห่าก็เพราะเฝ้าบ้าน ไม่ให้คนนอกเข้าใกล้ เซี่ยหงอิ้งกลับกล้าท้าทายอำนาจของมัน ถึงกับวิ่งมาถึงหน้าบ้านเลยหรือ?
หมาใหญ่โกรธจัด แยกเขี้ยวพุ่งเข้าใส่เธอ
หมาตัวนั้นตัวใหญ่ยักษ์ พอยืนขึ้นก็สูงกว่าเซี่ยหงอิ้งเสียอีก เธอตกใจจนสมองมึนงง ยืนนิ่งไม่ขยับ
พวกเพื่อน ๆ ต่างกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว