นางบีบฝ่ามือตัวเองแน่น สูดหายใจลึกแล้วพูดว่า “เรื่องในบ้านของพวกเรา ทำให้หมอหลูต้องเห็นเป็นเรื่องขบขันแล้ว แม่สามีฉันเลอะเลือน ลำเอียงรักลูกชายมากกว่าลูกสาว นี่เป็นความจริง ฉันก็พูดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ว่านี่เป็นข้อดี แต่แม่สามีฉันไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไรขนาดนั้น ฉันเชื่อว่าแม่ไม่ได้ตั้งใจผลักยานยานล้ม และไม่ได้ตั้งใจใส่ร้ายฉัน แม่แค่ได้ยินคุณพูดว่า ‘เงินน่าจะมีคนอื่นให้มา’ ก็เลยคิดไปไกลเท่านั้น”
พอพูดจบ ทุกคนก็หันไปมองหลูชิงโยว
พอเซี่ยหงอิ้งพูดแบบนี้ ก็เหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ!
ถ้าไม่ใช่เพราะคำพูดของหลูชิงโยว ใครก็คงไม่คิดไปในทิศทางนั้น
อย่างไรเสีย ทุกคนก็เห็นนิสัยใจคอของเซี่ยหงอิ้งอยู่ เธอแทบไม่ออกจากบ้าน แถมยังอยู่ร่วมบ้านกับน้องสามีด้วย
“พี่สะใภ้หงอิ้ง คุณ…คุณหมายความว่ายังไงคะ? กำลังโทษฉันอยู่หรือเปล่า?” หลูชิงโยวไม่ชินกับการพูดตรง ๆ ของเซี่ยหงอิ้ง จึงลนลานไปนิดหนึ่ง “ฉันก็แค่คิดตามเหตุผลปกติ เงินไม่ใช่พี่ซวินให้ งั้นก็ต้องเป็นคนอื่นให้ ใคร ๆ ก็ต้องคิดแบบนี้ไม่ใช่เหรอคะ! พูดไปแล้วก็โทษฉันเองที่รู้จักพี่สะใภ้ไม่ดีพอ ไม่เคยรู้เลยว่าพี่สะใภ้หาเงินเก่งขนาดนี้!”
เซี่ยหงอิ้งพูดว่า “หมอหลู ตอนที่คุณปลอบแม่สามีฉัน แล้วช่วยคลี่คลายความขัดแย้งระหว่างแม่กับลูก คุณพูดจาเก่งมาก ดูก็รู้ว่าทั้งฉลาดและมีไหวพริบทางอารมณ์สูง แต่วันนี้ คุณเริ่มจากพูดต่อหน้าลุงสองว่าฉันหาว่าเขาขี้เหนียว ทั้งที่ฉันไม่เคยพูดแบบนั้นเลย! แล้วต่อมาก็พูดว่าเงินของฉันมีคนอื่นให้มา จนแม่สามีฉันคิดฟุ้งซ่านไปต่าง ๆ นานา—”