เขาจัดการถอนขนไก่อย่างคล่องแคล่ว จากนั้นหยิบไฟแช็กโลหะหน้าตาสวยงามออกมา จุดฟางที่เตรียมไว้ แล้วเอาไก่ไปลนไฟเพื่อกำจัดขนอ่อนที่เหลือ
“ต่อไปนี้คุณก็เป็นคนงานแล้วเหรอ” เซี่ยหงอิ้งถาม
ฮั๋วหนานซวินตอบว่า “อืม ทะเบียนบ้านของคุณกับยานยานก็ย้ายตามผมไปอยู่ที่หน่วย 301 ได้”
เซี่ยหงอิ้งถามว่า “ถ้าอย่างนั้น พอย้ายไปแล้ว ยานยานเข้าโรงเรียนอนุบาลของหน่วย 301 ได้ไหม”
“ได้แน่นอน” ฮั๋วหนานซวินตอบ
เซี่ยหงอิ้งยิ้ม ความยินดีปรากฏชัดบนใบหน้า
มุมปากของฮั๋วหนานซวินโค้งขึ้นเล็กน้อย
ตอนนั้นเอง ฮั๋วเสี่ยวถิง น้องสาวของฮั๋วหนานซวินและอาของยานยานก็กลับมา พอเห็นฮั๋วหนานซวินแต่ไกล เธอก็โผเข้ามาอย่างร่าเริงราวกับนกน้อย “พี่รอง! ทำไมพี่กลับมาแล้วล่ะ!”
ฮั๋วหนานซวินขมวดคิ้ว “แกวิ่งเล่นไปไหนมา ทั้งวันไม่เห็นแม้แต่เงา!”
“ฉัน...ฉันไปตลาดนัดมา” ฮั๋วเสี่ยวถิงตอบพลางเหลือบตามองไปมา
ฮั๋วหนานซวินว่า “ตลาดนัดเลิกตั้งแต่ตอนเช้าแล้ว นี่มันกี่โมงแล้ว”
“ทำไมต้องดุด้วย!” ฮั๋วเสี่ยวถิงทำปากยื่น “พี่จากไปตั้งสี่ปี เมียกับลูกของตัวเองก็ยังดูแลไม่ได้
ฉันช่วยดูแลพี่สะใภ้ตอนอยู่ไฟ แถมยังเลี้ยงยานยานจนโตขนาดนี้ ถึงไม่มีความดีความชอบ อย่างน้อยก็มีความเหนื่อยยากนะ!
พี่เพิ่งกลับมาก็ดุฉันเลย!”
“ดูแลตอนอยู่ไฟหรือ” ฮั๋วหนานซวินหรี่ตาลง “แม่กับพี่สะใภ้ใหญ่ล่ะ? ทำไมถึงให้เด็กสาวอย่างแกมาดูแลตอนอยู่ไฟ”
“พวกเธอน่ะหรือ” ฮั๋วเสี่ยวถิงหันไปเหลือบมองหวงไช่ฮวา ก่อนจะหัวเราะเยาะ “แม่ชอบลูกชายมากกว่าลูกสาว พี่ก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือ!
พี่สะใภ้รองคลอดลูกสาว แม่ไม่เคยทำหน้าดี ๆ ให้เลยสักครั้ง!