เซี่ยหงอิ้งตบหลังลูกสาวเบา ๆ พลางปลอบว่า “ไม่เป็นไร ถ้ายานยานเขินก็ไม่ต้องท่องก็ได้”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ!” พี่สะใภ้ใหญ่หัวเราะลั่น “เด็กผู้หญิงคนนี้ไม่รู้เหมือนใคร ถึงได้ขี้อายขนาดนี้!”
“ยานยานท่องไม่ได้แน่ ๆ!” ฮั๋วเป่าเจินพูด “ตารางสูตรคูณยาวขนาดนั้น ยานยานยังเด็กแค่นี้ จะท่องได้ยังไง!”
“ยานยานท่องไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกติ แล้วเธอท่องได้หรือยังล่ะ?” ฮั๋วเสี่ยวถิงถาม
“ฉัน... ฉันท่องได้อยู่แล้ว!” ฮั๋วเป่าเจินมีนิสัยเอาชนะเหมือนแม่ ทั้งที่แววตาเต็มไปด้วยความประหม่า แต่ก็ยังเชิดคอพูดว่าท่องได้
ฮั๋วเสี่ยวถิงถามว่า “งั้นก็ท่องให้ฟังหน่อยสิ?”
“ท่องก็ท่อง!” ฮั๋วเป่าเจินเริ่มท่องตารางสูตรคูณ “หนึ่งหนึ่งได้หนึ่ง หนึ่งสองได้สอง หนึ่งสามได้สาม... สองห้าได้สิบ สองหกได้สิบสอง สองเจ็ด... สองเจ็ดสิบหก? สองแปด... สองแปด...”
“สองเจ็ดสิบสี่ สองแปดสิบหก สองเก้าสิบแปด สามหนึ่งได้สาม สามสองได้หก สามสามได้เก้า...” จู่ ๆ เสียงใสกังวานของเด็กน้อยก็ดังขึ้นจากอ้อมแขนของเซี่ยหงอิ้ง
ยานยานยังคงเขินอาย แต่ก็รวบรวมความกล้าท่องต่อจากที่เป่าเจินท่องไม่ได้ แล้วท่องรวดเดียวจนถึงเก้าคูณเก้าได้แปดสิบเอ็ด