ฮั๋วหนานซวินกล่าวว่า “แม่ผมเก็บความลับไม่อยู่ กลัวว่าแกจะเอาไปคุยโวทั่ว เลยไม่ได้บอกความจริงกับแก เงินเดือนผมไม่ใช่ห้าสิบ แต่เป็นหนึ่งร้อย ยังมีสวัสดิการกับโบนัสอีกหลายอย่าง ต่อไปทุกเดือนผมจะให้พ่อแม่ยี่สิบ ที่เหลือให้คุณทั้งหมด ถึงจะไม่มาก แต่ก็พอเลี้ยงครอบครัวเราสามคนได้”
เซี่ยหงอิ้งประหลาดใจ “หนึ่งร้อย? เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?”
ยุคนี้เงินเดือนคนงานทั่วไปมีแค่สี่สิบห้าสิบหยวน
ฮั๋วหนานซวินยิ้มมุมปาก พยักหน้า “ผมเป็นวิศวกรอาวุโส เงินเดือนเลยสูงกว่าคนงานทั่วไปหน่อย หงอิ้ง ผมแต่งงานกับคุณ ไม่ใช่เพื่อให้คุณตามมาลำบากกับผม คุณไม่อยากย้ายทะเบียนบ้าน ก็ยังไม่ต้องย้ายชั่วคราวได้ แต่ไปอยู่หอพักหน่วยงานกับผมเถอะ! ที่นั่นสภาพความเป็นอยู่ดีกว่า ใช้ถ่านหินก้อน มีน้ำประปา สะดวกทุกอย่าง”
เซี่ยหงอิ้ง “...แต่ฉันอยากเช่าสวนชา”
ฮั๋วหนานซวิน “ทำไมต้องเช่าสวนชาด้วย?”
เซี่ยหงอิ้ง “เพราะฉันมั่นใจว่าจะหาเงินได้น่ะสิ!”
ฮั๋วหนานซวิน “ต่อไปผมจะไม่ปล่อยให้คุณขาดเงินใช้!”
เซี่ยหงอิ้ง “เงินที่คุณหามาเป็นของคุณ ฉันอยากหาเงินเอง”
ฮั๋วหนานซวินไม่พูดอะไร บรรยากาศรอบตัวพลันอึมครึมลง
“ฮั๋วหนานซวิน คุณวางใจเถอะ ฉันไม่ให้คุณต้องเอาเงินมาถมแน่ เงินสองร้อยที่คุณฝากฮั๋วเล่ยเอากลับมาให้ ฉันไม่ได้แตะสักหยวนเดียว ฉันจะคืนให้คุณ” เธอล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาจากหีบ เปิดออก ข้างในคือเงินสองร้อยหยวนที่เขาฝากฮั๋วเล่ยเอามาให้ เป็นธนบัตรใบละสิบหยวนยี่สิบใบ เธอยื่นคืนให้เขาตรงหน้าโดยไม่แตะต้องเลยแม้แต่น้อย