เซี่ยหงอิ้งมองเห็นความอ่อนหวานนับพันนับหมื่นในดวงตาของหลูชิงโยว จึงหลุบตาถามว่า “หกปีก่อน ฉันยังไม่รู้จักฮั๋วหนานซวินเลยด้วยซ้ำ! ทำไมคุณไม่แต่งงานกับเขา แต่กลับแต่งกับฮั๋วเล่ยล่ะ?”
“เฮ้อ!” หลูชิงโยวทำสีหน้าอ่อนใจ “ก็ฮั๋วเล่ยตามจีบฉันไม่หยุดเลยนี่นา! ส่วนพี่ซวินเอาแต่ทุ่มเทให้กับงาน ไม่เคยคิดเรื่องส่วนตัวเลย ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องแบ่งห้องพัก เขาอาจจะยังไม่แต่งงานจนถึงตอนนี้ก็ได้!”
“แบ่งห้องพักเหรอ?” เซี่ยหงอิ้งไม่เข้าใจ
หลูชิงโยวอธิบายว่า “สี่ปีก่อนเขาสอบเข้าหลักสูตรการศึกษาทางไกลของมหาวิทยาลัยกลาโหมได้ไม่ใช่เหรอ? ตอนนั้นยศของเขามีคุณสมบัติยื่นขอห้องพักเดี่ยวแล้ว แต่ต้องแต่งงานก่อนถึงจะยื่นขอได้ เพราะอย่างนั้น เพื่อให้สะดวกต่อการเรียนด้วยตัวเอง เขาถึงกลับบ้านมาแต่งงาน”
มีดหั่นหญ้าหมูในมือเซี่ยหงอิ้งพลันร่วงลงพื้น
เธอจำได้ชัดเจน ตอนที่เขาไปอยู่ค่ายทหาร จดหมายฉบับแรกที่เขาเขียนถึงเธอก็พูดจริง ๆ ว่าเพราะแต่งงาน เขาถึงได้ห้องพักเดี่ยว
หลูชิงโยวมองสีหน้าของเธอแล้วหัวเราะออกมา “เอาละ! ฉันก็ต้องกลับไปจัดบ้านแล้ว บ้านชนบทนี่ทั้งสกปรกทั้งรกจริง ๆ ฉันต้องตกแต่งให้ดี จัดให้สวย ๆ หน่อยแล้วล่ะ”
เซี่ยหงอิ้งค่อย ๆ ก้มลงเก็บมีดหั่นหญ้าหมู แล้วหั่นหญ้าหมูต่อไป
……
ฮั๋วหนานซวินออกไปตั้งแต่เช้า กว่าจะกลับมาก็เป็นตอนค่ำ
เซี่ยหงอิ้งกำลังล้างจาน เธอมองตรงไปข้างหน้า ไม่สนใจเขา
“พ่อ!” ยานยานวิ่งเข้าไปถาม “พ่อไปไหนมา? หนูกับแม่รอพ่อกลับมากินข้าวตั้งนานแล้ว!”
ฮั๋วหนานซวินเหลือบมองเซี่ยหงอิ้ง อุ้มยานยานขึ้นมาแล้วพูดว่า “พ่อไปสำนักงานเขตมา แล้วก็ไปบ้านอดีตเลขาสาขาพรรค เขากับลุงทหารของหนูเอาแต่รั้งพ่อให้ดื่มแก้วแล้วแก้วเล่า เลยกลับมาถึงตอนนี้”