หลูชิงโยวคิดอยู่ก่อนแล้วว่า ผู้หญิงที่ฮั๋วหนานซวินหมายตานั้น คงมีรูปโฉมงดงามไม่น้อย
แต่ไม่คิดว่าเซี่ยหงอิ้งจะงดงามถึงเพียงนี้
รูปร่างงดงามเป็นพิเศษ กระดูกโครงงดงาม ผอมไปนิดก็บางไป อ้วนไปนิดก็เกินไป ทุกอย่างกำลังพอดี ดูแข็งแรงมีสุขภาพดี
หน้าตาเป็นแบบสาวงามธรรมชาติ ผิวขาวออกชมพู น้ำตาคู่สวยใสเป็นพิเศษ เวลาสบตากับผู้คน ต่อให้เป็นผู้หญิงด้วยกันยังอดใจไม่ไหว ไม่ต้องพูดถึงผู้ชายเลย
แต่ถึงจะงดงามเพียงใด ก็เป็นเพียงหญิงบ้านนอกที่ไม่มีความรู้ มีแต่ทำไร่ทำนา
ด้วยสายตาของฮั๋วหนานซวินในตอนนี้ ยังจะมองนางอยู่ได้อย่างไร?
เซี่ยหงอิ้งถูกชมว่างดงามมาตั้งแต่เด็ก ชินเสียแล้ว จึงพูดอย่างสุภาพว่า "ที่ไหนกัน พี่สะใภ้ต่างหากที่งดงาม พวกคุณคนเมือง แต่งตัวทันสมัยจริง ๆ"
หลูชิงโยวยังได้เขียนคิ้ว ทาปากอีกด้วย
พวกผู้หญิงบ้านนอกอย่างพวกนาง ตลอดชีวิตก็แตะต้องสิ่งเหล่านั้นไม่ได้
หลูชิงโยวถามอีกว่า "พี่สะใภ้ คุณกับพี่ซวินรู้จักกันได้ยังไง?"
เซี่ยหงอิ้ง: "แม่สื่อแนะนำให้"
หลูชิงโยว: "แม่สื่อ?"
เซี่ยหงอิ้ง: "อืม ที่นี่เราต่างก็ทำแบบนี้"
เช่นนั้นก็แสดงว่าไม่มีความรักเป็นพื้นฐาน
จู่ ๆ หลูชิงโยวก็ถามด้วยน้ำเสียงล้อเล่นว่า "พี่ซวินสี่ปีไม่กลับบ้าน พี่สะใภ้ไม่โกรธหรือคะ?"
เซี่ยหงอิ้งยิ้ม มุมปากเผยให้เห็นลักยิ้มจาง ๆ: "ในเมื่อประเทศชาติต้องการเขา นั่นก็เป็นเกียรติของครอบครัวเรา จะโกรธได้อย่างไร?"
จู่ ๆ ฮั๋วหนานซวินก็หันมามองเซี่ยหงอิ้งทีหนึ่ง
นางยิ้มแจ่มใส ดูท่าทางภาคภูมิใจในการเป็นภรรยาทหารอย่างมาก
เหมือนกับที่เขียนไว้ในจดหมาย
ไม่เห็นความแค้นเคืองแม้แต่น้อย ไม่มีความเป็นห่วงเป็นใยแม้แต่นิด
เขาหันหน้ากลับไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วป้อนข้าวยานยานต่อไป
หลูชิงโยวสังเกตฮั๋วหนานซวินตลอดเวลา
เขาอุ้มยานยานด้วยมือเดียว ป้อนนางคำหนึ่ง แล้วก็กินของตัวเองคำหนึ่ง
ไม่มีความรำคาญแม้แต่น้อย
ไม่ว่าจะเป็นสายตาที่มองยานยาน หรือท่าทางที่เช็ดเม็ดข้าวที่ติดอยู่ที่มุมปากให้ ณ ชั่วขณะหนึ่ง จู่ ๆ หลูชิงโยวก็ตาสว่างขึ้นมา
ถึงแม้จะเป็นเด็กผู้หญิง ถึงแม้ไม่เคยอยู่ด้วยกัน แต่ลูกแท้ ๆ ก็คือลูกแท้ ๆ
ในใจเขา ย่อมรักลูกแท้ ๆ ของตัวเองมากกว่าเสมอ
จู่ ๆ หลูชิงโยวก็รู้สึกว่าตัวเองเย็นชากับยานยานเกินไป จึงรีบกินข้าวให้หมด แล้ววางชามลง
จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินไป นั่งยอง ๆ ข้างฮั๋วหนานซวิน จับมือเล็ก ๆ ของยานยาน แล้วถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "ยานยาน มาให้ป้าอุ้มหน่อย ให้พ่อพักผ่อนหน่อยดีไหม?"
ยานยานหดมือกลับ ส่ายหน้า
"ดูสิ นี่คืออะไร?" หลูชิงโยวหยิบลูกอมยี่ห้อต้าป้ายทู่หนึ่งเม็ดออกมาจากกระเป๋า แล้วเขย่าให้ดู "นี่คือลูกอมนม! อร่อยมาก! ยานยานอยากได้ไหม?"
ยานยานตบกระเป๋าเล็ก ๆ ของตัวเอง: "หนูมีแล้ว พ่อให้หนู!"
หลูชิงโยวมองฮั๋วหนานซวิน แล้วยิ้มพูดว่า "ฉันให้ซื้อลูกอมยี่ห้อต้าป้ายทู่ ถูกต้องแล้วใช่ไหม? เด็ก ๆ ต่างก็ชอบกิน"
ฮั๋วหนานซวินมองเด็กหญิงตัวน้อยที่ซบอยู่ในอ้อมกอดของตัวเองอย่างว่าง่าย แล้วยิ้ม: "อื้ม"
"ป้ามีลูกอมอีกเยอะแยะเลยนะ!" หลูชิงโยวแกล้งยานยานต่อไป "มาป้าอุ้มหน่อยดีไหม? ยานยานน่ารักจริง ๆ ป้าชอบมากเลย!"
ยานยานเป็นเด็กขี้อายมาก เอาหัวซุกไว้ในอ้อมอกฮั๋วหนานซวิน ไม่ยอมให้หลูชิงโยวอุ้มเด็ดขาด
หลูชิงโยวปลอบอยู่นานก็ไม่ได้ผล ขาก็ยองจนชาแล้ว จึงต้องลุกขึ้นยืน
ตอนนี้ นางเห็นน้ำขังบนพื้น ฟองสบู่ในร่องน้ำระบาย รวมถึงสบู่ก้อน แชมพูที่วางอยู่ข้าง ๆ จึงถามว่า "พี่ซวิน ฉันเห็นร่องน้ำระบายนี้เชื่อมต่อไปข้างนอก ที่นี่อาบน้ำได้หรือเปล่า?"
ฮั๋วหนานซวินพูด: "อื้ม"
"เมื่อกี้ฉันอยากอาบน้ำ แม่ให้อาบในห้อง ถ้าอย่างนั้นก็ต้องทำน้ำเต็มพื้น" หลูชิงโยวพูด "เดี๋ยว ฉันขอยืมที่นี่หน่อยได้ไหม? ฉันว่าที่นี่ดีมาก"
เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เซี่ยหงอิ้งคิดว่าฮั๋วหนานซวินคงตอบตกลงทันที แต่ไม่คิดว่าเขากลับมองมาที่นาง แล้วถาม: "สะดวกไหม?"
เซี่ยหงอิ้งพูด: "เชิญมาใช้ได้เลย เดี๋ยวฉันจะต้มน้ำให้หม้อหนึ่ง พวกคุณเอาอ่างใหญ่ ๆ มา อาบทั้งผู้ใหญ่ทั้งเด็กให้สะอาดกันเถอะ"
"ขอบคุณพี่สะใภ้มาก" หลูชิงโยวพูดด้วยสีหน้ากตัญญู "พูดตามตรง มาอยู่ชนบท เรื่องอื่นฉันไม่เป็นไร แต่เรื่องอาบน้ำไม่สะดวกนี่สิ ช่างน่ารำคาญจริง ๆ ถ้าบ้านฉันข้างหลังมีที่แบบนี้ด้วยก็คงดี"
ฮั๋วหนานซวิน: "ไว้ฉันจะหาคนมาทำให้พวกเธอด้วย"
หลูชิงโยวยิ้มพูด: "งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ! ขอบคุณพี่ซวิน!"
ตอนนี้ ป้าถังที่นั่งเหม่อลอยอยู่ตลอดก็พูดขึ้นมาว่า "ซวินจื่อ พี่อยากจัดงานศพให้ฮั๋วเล่ย ช่วยพี่ไปตามเฉินชางเหรินจากกองแปดมาดูวันให้หน่อย เลือกที่ฝังศพให้หน่อย"
ฮั๋วหนานซวินพูด: "ได้ ฉันกินข้าวเสร็จแล้วจะไป"
กินข้าวเสร็จ ฮั๋วหนานซวินก็จะออกไปตามคนมา
ยานยานเพิ่งจะมีพ่อ ทั้งกลัวว่าพ่อจะจากไป จึงขอไปด้วย
ฮั๋วหนานซวินก็รักยานยานมาก ตอบตกลง แล้วอุ้มนางขึ้นหลังจะไป
ฮั๋วกวงเห็นอย่างนั้น ก็อาละวาดจะไปด้วย
ฮั๋วหนานซวินพูด: "เสี่ยวกวง ตอนเช้าตอนมานี่ เธอไม่ร้องว่าปวดเท้าตลอดทางหรือไง?
ลุงฮั๋วต้องไปที่ไกล ๆ ต้องเดินอีกไกล เธอพักอยู่บ้านเถอะนะ"
ฮั๋วกวง: "ลุงฮั๋วอุ้มผมสิ!"
ฮั๋วหนานซวินพูด: "ลุงอุ้มเด็กได้คนเดียว"
ฮั๋วกวง: "งั้นลุงฮั๋วพาผมไปเถอะ อย่าพานางไป!"
รู้สึกได้ว่ายานยานกอดคอเขาแน่นขึ้น ฮั๋วหนานซวินจึงอุ้มยานยานขึ้นให้สูงขึ้น แล้วพูด: "เสี่ยวกวง ลุงฮั๋วอีกเดี๋ยวก็กลับมา ต้องเชื่อฟังนะ"
ฮั๋วกวงร้องไห้งอแง: "ไม่เอา ๆ! ผมจะไปกับลุงฮั๋ว! ผมให้ลุงฮั๋วอุ้ม!"
เด็กคนนี้ดื้อรั้นจริง ๆ
แต่แม่เขายังไม่มาปลอบ คนนอกอย่างเซี่ยหงอิ้งก็ไม่ควรพูดอะไร
ฮั๋วหนานซวินมองหลูชิงโยว แล้วพูด: "ชิงโยว ฉันอุ้มเด็กสองคนไม่ได้ เธอปลอบเขาหน่อย"
หลูชิงโยวมองยานยานบนหลังฮั๋วหนานซวิน
นางกอดคอฮั๋วหนานซวินแน่น ขมวดคิ้วน้อย ๆ จ้องตาโต มองเสี่ยวกวงอย่างระวังตัว
เด็กสาวคนนี้ช่างน่ารำคาญ!
หลูชิงโยวก้มหน้าลงเพื่อซ่อนความโกรธและความอับอายในแววตา แล้วปลอบฮั๋วกวงกลับไป
ผ่านไปสักพัก นางก็พาฮั๋วกวง ถือเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยน มาหาเซี่ยหงอิ้ง แล้วพูดด้วยสีหน้าเก้อเขินว่า "รบกวนพี่สะใภ้จริง ๆ"
"ไม่ต้องเกรงใจ เข้ามาเถอะ" เซี่ยหงอิ้งพาพวกเขาเข้าไปในห้องครัวด้านหลัง ชี้ไปที่หม้อใบใหญ่บนเตา แล้วพูดว่า "ฉันต้มน้ำร้อนไว้หม้อหนึ่ง ด้านนั้นคือโอ่งน้ำ ถ้ารู้สึกว่าน้ำร้อนเกินไป ก็เติมน้ำเย็นลงไปได้"
หลูชิงโยว: "ได้ ขอบคุณพี่สะใภ้!"
ตอนนี้ ข้างนอกก็มีเสียงแม่สามีของเซี่ยหงอิ้ง หวงไช่ฮวา ดังขึ้น: "เซี่ยหงอิ้ง!"
เซี่ยหงอิ้งตอบรับ: "จ้า! แม่!"
"ไม่บอกว่าเย็นนี้กินข้าวพร้อมหน้ากันหรือไง? สามโมงแล้ว ยังไม่มาทำข้าวอีก?" หวงไช่ฮวาด่าเข้ามา "มือไม้เธอหักหรือยังไง? อยากกินของสำเร็จรูปของแม่ด้วยหรือไง! รีบไปเลือกเนื้อดี ๆ หน่อยสิ—"
หวงไช่ฮวาด่าไปพลางเดินเข้าไปในบ้าน จู่ ๆ ก็เห็นหลูชิงโยวแม่ลูกเข้า จึงเปลี่ยนสีหน้าทันที ทักทายอย่างอบอุ่นว่า "โอ้ย! นี่ไม่ใช่สะใภ้ของเล่ยจื่อหรือไง?"
"ใช่ค่ะป้า ฉันมาขอยืมที่นี่อาบน้ำหน่อย" หลูชิงโยวดึงมือฮั๋วกวง ให้เขาเรียกคน "เสี่ยวกวง เรียกยายสิ"
ฮั๋วกวง: "ยายสวัสดี!"
"โอ้ย! เด็กผู้ชายดูสดใสร่าเริงจริง ๆ! ดูท่าทางแข็งแรงท้วนสมบูรณ์แบบนี้สิ ดีจริง ๆ!" หวงไช่ฮวาชอบเด็กผู้ชาย ไม่ว่าจะเป็นของตัวเองหรือของคนอื่น ขอแค่เป็นเด็กผู้ชาย นางก็ชอบ
"ยานยานของคุณก็น่ารักมาก ฉันชอบมากเป็นพิเศษนาง" หลูชิงโยวยิ้มพูด
"นาง? เด็กผู้หญิง จะมีประโยชน์อะไร!" หวงไช่ฮวามองเซี่ยหงอิ้งอย่างรังเกียจ "ยังเป็นเธอที่มีบุญ รู้จักคลอดลูกชาย!"