ก่อนจะมาสู้หน้าฮั๋วหนานซวิน นางไม่เคยเห็นหน้าเขามาก่อนเลย
หลังการหาคู่สำเร็จ ทั้งสองฝ่ายต่างถึงวัยแต่งงานแล้ว ก็แต่งงานกันเลย
หลังแต่งงาน อยู่ร่วมกันได้ครึ่งเดือน ก็กลับไปที่กองทัพ
หลายปีมานี้ ทุกปีจะมีจดหมายติตต่อกันสองสามฉบับ
นางเล่าเรื่องบ้านให้ฟัง แต่เล่าแต่เรื่องดีๆ ปิดบังเรื่องไม่ดี
เขาก็ตอบกลับมาด้วยความห่วงใยไม่จืดไม่จางสองสามคำ
เพราะกองทัพมีระเบียบวินัย เขาพูดเรื่องกองทัพไม่ได้ ดังนั้นจริงๆ แล้ว ปีเหล่านี้เขาผ่านอะไรมาบ้าง อยู่ในกองทัพทำหน้าที่อะไร นางไม่รู้เลยสักนิด
ถึงขั้นที่ว่าเขาอยู่กองทัพบก กองทัพเรือ หรือกองทัพอากาศ นางก็ไม่รู้ชัด แค่รู้ที่อยู่สำหรับส่งจดหมายเท่านั้น
อีกอย่างคือ รู้ว่างานบนบ่าของเขาหนัก พักร้อนกลับบ้านหลายปีนี้ก็ไม่ได้ใช้เลย...
เซี่ยหงอิ้งห่วงว่าไฟที่เตากำลังติดอยู่ จึงพายานยานกลับไปก่อน
ในหม้อตุ๋นถั่วแขกไว้ ตอนนี้สุกแล้ว เพิ่งจะตักใส่ถ้วยใบใหญ่ เซี่ยหงอิ้งก็เห็นฮั๋วหนานซวินถือกระเป๋าอีกใบเดินเข้ามาในบ้าน
เขาสูงมาก สูงถึงหนึ่งเมตรเก้า
ผิวเป็นสีที่ถูกแดดเผามาตลอด แต่ก็ยังขาวกว่าชาวนาหลายคน รูปร่างสูงใหญ่ที่แข็งแรงสง่างามนั้น มีกลิ่นอายความดุดันของทหารอยู่ในตัว อีกทั้งมีความสุขุมมั่นคงที่ติดตัวมาแต่กำเนิด แถมหน้าตายังโด่งดังในหมู่บ้านว่าเป็นหนุ่มหล่อที่สุด สมัยนั้น นางก็มองแค่หน้าตาของเขา แล้วก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ตกลงแต่งงานกับเขาเลย
ผ่านมาหลายปี ตอนนี้นางไม่ใช่สาวน้อยที่ฝันกลางวันอีกต่อไป
ยานยานขี้อายคนแปลกหน้าเสมอ หลบอยู่หลังเซี่ยหงอิ้ง โผล่หัวออกมาครึ่งหนึ่ง กะพริบตากลมโต มองฮั๋วหนานซวินด้วยความประหม่า อยากรู้อยากเห็นและเต็มไปด้วยความหวัง
สายตาของฮั๋วหนานซวินจ้องไปที่เด็กตัวเล็กๆ คนนั้น
จากไปสี่ปี กลับมาบ้าน ได้เด็กน้อยสามขวบเพิ่มมาหนึ่งคน
เขาวางกระเป๋าลงอย่างไม่ใส่ใจ คิ้วตาที่เคร่งขรึมเพราะความเจ็บปวดมีแววอ่อนโยนที่แตกต่างออกไป: “ยานยาน พ่อเอง”
ยานยานหดหัวกลับไป กอดขาเซี่ยหงอิ้งแน่น
เซี่ยหงอิ้งรู้สึกเขินๆ พูดว่า: “เด็กคนนี้ขี้อาย”
ฮั๋วหนานซวินหยิบลูกอมสองเม็ดออกมาจากกระเป๋ากางเกง ย่อตัวลงให้เสมอกับตาเด็ก ยื่นมือใหญ่ที่หยาบกร้านและแข็งแรงที่ถือลูกอมออกไป: “ดูสิ”
ยานยานครั้งนี้โผล่หัวออกมาทั้งหมด กะพริบตากลมโตมองลูกอม
“มาหาพ่อ” ฮั๋วหนานซวินพูดอีก “พ่อให้ลูกอม”
ยานยานเงยหน้ามองเซี่ยหงอิ้ง
เซี่ยหงอิ้งลูบหัวเล็กๆ ของนาง: “ไปเถอะ”
ยานยานก็ค่อยๆ ขยับตัวไปทางฮั๋วหนานซวิน
“ลุงรอง!” จู่ๆ ฮั๋วเฟยและฮั๋วเป่าเจินก็วิ่งเข้ามาพร้อมกัน ฮั๋วเฟยพูดอย่างตื่นเต้น: “ลุงรองกลับมาแล้ว!”
ฮั๋วเป่าเจินก็เบิกตากว้าง: “เอ๊ะ? มีลูกอมด้วย!”
สองคนนี้เป็นลูกของพี่ใหญ่คนโต คนหนึ่งอายุสิบขวบ อีกคนเจ็ดขวบ กำลังเรียนประถม
ตอนนี้ปิดเทอมฤดูร้อนแล้ว ทั้งคู่อยู่บ้าน
ฮั๋วหนานซวินแบ่งลูกอมให้สองคนนั้นคนละเม็ด ทั้งสองคนดีใจวิ่งวนเวียนอยู่รอบตัวเขา เรียกพี่รองไม่หยุด
ยานยานเห็นลูกอมของตัวเองถูกแจกให้คนอื่น ก็ชักสีหน้าวิตก น้ำตาเอ่อคลอในตาโต แต่ก็กลัวว่าจะร้องไห้แล้วเสียหน้า ก็หันไปซบอกเซี่ยหงอิ้ง
เซี่ยหงอิ้งรู้สึกได้ทันทีว่าเสื้อเปียกชื้น
จากนั้น พ่อสามีแม่สามี สองสามีภรรยาพี่ใหญ่คนโตก็เดินเข้ามา พูดพร้อมกันว่าทำไมจู่ๆ กลับมาโดยไม่บอกล่วงหน้า
ฮั๋วหนานซวินบอกว่า เขาปลดประจำการแล้ว
เซี่ยหงอิ้งมองเขาไปด้วยความประหลาดใจ
“ปลดประจำการแล้ว?” แม่สามีก็แปลกใจ “ได้เงินเท่าไหร่? ฉันได้ยินว่า คนที่ไปเป็นทหาร พอปลดประจำการแล้ว ได้เงินทั้งนั้น!”
“ได้เงินปลดประจำการห้าสิบหยวน” ฮั๋วหนานซวินพูด
“แค่นี้เองเหรอ?” แม่สามีเม้มปาก “เป็นทหารแปดปี ได้แค่ห้าสิบ!”
“แม่ ทหารเป็นการรับใช้ชาติ เพื่อประชาชน ไม่ใช่เพื่อหาเงิน! ใช่ไหมซุนจื่อ?” พี่ใหญ่พูดด้วยน้ำเสียงเป็นทางการ
“ใช่แล้ว!” พี่สะใภ้ก็เสริม “คนกลับมาก็ดีแล้ว ดูฮั๋วเล่ยบ้านข้างๆ สิ เอ๊ะ! ดีๆ อยู่ๆ ก็จากไป!”
พูดถึงบ้านข้างๆ แม่สามีก็ถอนหายใจอย่างหดหู่
“ตอนเย็นมาบ้านเรา กินข้าวเย็นพร้อมหน้ากัน” พ่อสามีพูดตัดสินใจ
หลังจากทุกคนไปแล้ว ฮั๋วหนานซวินก็หยิบบุกอมออกมาจากกระเป๋ากางเกงอีกห้าหกเม็ด เรียก: “ยานยาน ดูสิ!”
ยานยานหันหน้ากลับมาด้วยตาแดงๆ ก็ยิ้มทั้งน้ำตา
ฮั๋วหนานซวินครั้งนี้ไม่ได้เรียกนางให้เข้ามาหา แต่เดินมาหาเซี่ยหงอิ้ง ยัดลูกอมใส่กระเป๋าเสื้อตัวเล็กของยานยานโดยตรง แล้วอุ้มนางขึ้นมา มองหน้าลูกสาวอย่างละเอียด
คิ้ว รูปหน้า จมูก ล้วนเหมือนเขา
ตากลมโตเป็นประกายเหมือนเซี่ยหงอิ้ง
โดยรวมแล้ว กลับเหมือนเขามากกว่า
มุมปากของเขาโค้งขึ้นเล็กน้อย เอาแก้มไปแนบกับแก้มเล็กๆ ของยานยาน
ยานยานมองเขา แล้วยิ้มกว้าง
จากนั้นก็รีบกินลูกอม
กลิ่นกายของฮั๋วหนานซวินดุดันมาก เซี่ยหงอิ้งถูกเขาจู่ๆ เข้ามาใกล้จนหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ถอยหลังไปครึ่งก้าว ถาม: “นายปลดประจำการจริงเหรอ?”
ฮั๋วหนานซวินมองนาง: “อืม”
เซี่ยหงอิ้ง: “ทำไมจดหมายก่อนหน้านี้ไม่พูดอะไรเลย?”
“ทางกองทัพไม่ให้พูด” หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดอีก: “จดหมายทุกฉบับ ทางด้านบนตรวจสอบ”
เซี่ยหงอิ้ง: “นายอยู่หน่วยอะไร?”
ฮั๋วหนานซวินส่ายหัว: “เดี๋ยวก่อนค่อยถาม ป้าถังไม่มีอารมณ์ทำอาหารแน่นอน เธอทำอาหารเพิ่มหน่อย เรียกพวกเขามากินด้วย นั่งรถไฟมาสองวัน ตัวเหม็นแล้ว ฉันไปอาบน้ำก่อน”
เซี่ยหงอิ้ง: “ได้ ฉันจะต้มน้ำให้”
“ไม่ต้อง ฉันชินกับน้ำเย็น” เขาตักน้ำเย็นหนึ่งถัง แล้วจะเดินออกไปทางคอกหมู
“เดี๋ยวก่อน” เซี่ยหงอิ้งชี้ไปที่ประตูหลังห้องครัวแล้วพูด: “ฉันปูแผ่นหินไว้ข้างหลัง อาบน้ำซักผ้าสะดวกมาก นายอาบที่นี่เถอะ”
ฮั๋วหนานซวินเดินไปดู ก็เป็นอย่างที่พูดจริง
บ้านตระกูลฮั๋วมีสี่ห้อง ตอนแยกครัวเรือน ห้องกลางที่ใหญ่ที่สุด พ่อแม่สองคนอยู่
สองห้องทางใต้ที่ดีที่สุด ให้พี่ใหญ่คนโตอยู่
เซี่ยหงอิ้งได้เพียงห้องเล็กๆ ทางเหนือสุด น้องสาวสามียังมาเบียดอยู่ห้องเดียวกับนางด้วยซ้ำ ที่นอนเล็กๆ อยู่ข้างๆ
แต่ห้องนี้ก็มีข้อดี ตรงที่จากห้องครัวด้านหลังออกไป ที่ที่เดิมติดกับชายคาหลังบ้านซึ่งเป็นดงไม้ไผ่กว้างใหญ่ กลับมีพื้นที่เล็กๆ ว่างอยู่ เซี่ยหงอิ้งปูหินสีน้ำเงินไว้ ทำให้เป็นลานเล็กๆ ส่วนตัว
หลังบ้านมีรางน้ำเชื่อมต่อกับทุกบ้าน เซี่ยหงอิ้งสร้างโครงไม้ไว้ด้านหนึ่งปลูกบวบ อีกด้านหนึ่งปลูกดอกคามิเลียสูงเท่าคน อย่างนี้ ข้างหลังมีดงไม้ไผ่บัง ด้านซ้ายเป็นดงคามิเลียหนาทึบ ด้านขวาเป็นโครงบวบเขียวขจี น้ำในรางไหลไม่ติดขัด แต่กลับกั้นการเข้ามาและสายตาของคนนอกได้ ถึงจะเปลือยกายอาบน้ำก็ไม่มีใครเห็น
บนกำแพงด้านนอกมีตะกร้าแขวนไว้ ปลูกดอกไม้ไว้ แม้จะเป็นดอกไม้ป่าที่ไม่รู้จักชื่อ แต่กลับมีชีวิตชีวาเต็มไปด้วยความสดใส
ที่ขอบลานเล็กๆ ยังปลูกตะไคร้หอม สะระแหน่ ต้นการบูร ฯลฯ ไว้ไล่ยุง
ฮั๋วหนานซวินยืนมองอยู่เงียบๆ ครู่หนึ่ง แล้วกลับเข้าไปตักน้ำ ถอดเสื้ออาบน้ำ
เซี่ยหงอิ้งให้เขาอาบน้ำที่หลังบ้าน เพราะที่นั่นสะอาดกว่าส้วม นางไม่ได้คิดอะไรอื่น
เช่น จากประตูหลังห้องครัวที่เปิดไว้ มองออกไปก็เห็นเขาได้
นางอ้าปากค้างมองเขาถอดเสื้ออย่างรวดเร็ว เหลือเพียงกางเกงใน เผยให้เห็นแผ่นหลังที่สูงใหญ่แข็งแรง ไหล่กว้างเอวแคบ
น้ำหนึ่งท่วมหัวราดลงมา ฮั๋วหนานซวินหันกลับมาถาม: “มีแชมพูไหม?”
พอหันกลับมา เขาก็เห็นภรรยาตัวเองหน้าตาบวมเป่งตาโตจนแดงฉาน
ฮั๋วหนานซวิน: “หืม?”
“อ้อ! มี!” เซี่ยหงอิ้งรีบวิ่งออกไป หยิบแป้งสระผมยี่ห้อไห่อิวมาให้เขา
ยิ่งเข้าไปใกล้ หน้าก็ยิ่งแดง ไม่กล้ามองเขาเลย หันหลังกลับไปทันที
ถึงจะลูกด้วยกันแล้ว แต่การทำเรื่องสนิทสนมกับเขา ดูเหมือนจะนานมากแล้ว และก็เป็นตอนกลางคืนที่ดับไฟแล้วเท่านั้น...
ตอนทำอาหาร นางอดคิดถึงครึ่งเดือนหลังแต่งงานไม่ได้ ทุกคืนนางเกือบจะถูกเขารังแก และบางคืนก็ไม่ใช่แค่รังแกครั้งเดียว
ที่นางจะท้องได้ ก็ไม่แปลกใจเลย...
...