"แม่!"
"แม่แม่! ป้าบอกว่าพ่อกลับมาแล้ว!" ยานยานลูกสาววิ่งขาสั้นเข้าบ้านไปบอกเซี่ยหงอิ้ง ดวงตากลมโตใสซื่อเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
เซี่ยหงอิ้งชะงักไปครู่หนึ่ง ใส่ฟืนท่อนใหญ่ลงในเตาแล้วจูงมือยานยานออกไปด้านนอก
ฮั๋วหนานซวินรับราชการทหาร ไม่ได้กลับบ้านมาสี่ปีแล้ว
ตอนนั้นเขากลับมาในช่วงพักร้อน เจอผ่านแม่สื่อ จึงแต่งงานกันอย่างรีบเร่ง
พอพักร้อนสี่สิบวันจบ เขาก็จากไป
จากไปครั้งนั้น สี่ปีเต็ม
ระหว่างนั้นเธอตั้งท้อง คลอดลูก อยู่ไฟ ผ่านเหตุการณ์ที่ดินแบ่งให้ชาวบ้าน แยกครัวเรือน ฯลฯ เขาก็ไม่เคยกลับมาอีกเลย
ตอนนี้อยู่ดี ๆ ก็กลับมา โดยไม่ได้เขียนจดหมายบอกล่วงหน้า
ก้าวข้ามธรณีประตูออกไป เธอเห็นฮั๋วหนานซวินร่างสูงใหญ่กำยำสวมเสื้อเชิ้ตสีเทา กางเกงทหารสีเขียว มือหนึ่งถือกระเป๋าผ้าใบขนาดใหญ่ของทหาร กำลังเดินเข้ามาในลานบ้านตระกูลฮั๋วตามทางเล็กใต้ร่มไม้ทิศตะวันออกเฉียงใต้
กระเป๋าใหญ่สองใบที่เขาถือดูไม่เบาเลย แขนเสื้อม้วนสูงเผยให้เห็นแขนสีทองแดงกล้ามเนื้อเกร็ง เหงื่อท่วมหัว ด้านหลังเสื้อก็เปียกชื้นเป็นวงกว้าง มีกลิ่นอายของทหารที่สง่างามและแข็งแกร่งไม่ย่อท้อ
ข้างหลังเขา มีผู้หญิงรูปร่างบางเบาตามมา
ผมยาวสีดำเงางามสยายเพลิน หนีบด้วยที่คาดผมสีฟ้า สวมชุดเดรสสีฟ้า รองเท้าแตะสีขาว ท่วงท่าสง่างาม ผิวขาวเนียน ดูเป็นคนเมืองชัดเจน
ผู้หญิงมือหนึ่งถือกระเป๋าเดินทางเล็ก อีกมือหนึ่งจูงเด็กชายอายุสี่ห้าขวบ
"ซุนจื่อพาผู้หญิงกลับมาด้วย?" ลานบ้านตระกูลฮั๋วมีทั้งหมดหกครัวเรือน ล้อมเป็นลานใหญ่ ตอนนี้ทุกบ้านออกมาดู
"พาเด็กผู้ชายมาด้วยนะ หรือว่าเป็นผู้หญิงที่เขาเลี้ยงไว้นอกบ้าน แล้วมีลูกชายด้วย?"
"ดูเป็นคนเมืองเลย ขาว ๆ เนียน ๆ น่ามอง!"
"แล้วหงอิ้งกับยานยานจะทำยังไง?" ทุกคนมองเซี่ยหงอิ้งกับลูกสาวด้วยสายตาสงสารหรืออยากรู้อยากเห็น
ตอนนี้เป็นช่วงเที่ยง พ่อสามีแม่สามี พี่ชายคนโตกับภรรยา ต่างกลับมาจากทุ่งนามาทำข้าวกินกัน
พอเห็นฉากนี้ พ่อสามีแม่สามียิ้มจนปากแทบจะฉีก ไม่ละสายตาจากเด็กชาย มองอย่างร้อนรนและกระตือรือร้น อยากจะรีบเข้าไปอุ้มหลานชายทันที
พี่ชายคนโตเป็นผู้ใหญ่บ้าน ชอบวางท่า ขมวดคิ้ว ทำหน้ายาก จะตำหนิ แต่สายตากลับกวาดไปมาบนหน้าอกอวบอิ่มและน่องขาว ๆ ของผู้หญิงคนนั้นหลายรอบ
พี่สะใภ้เดินมาหาเซี่ยหงอิ้ง ตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น พูดประชดประชันว่า "โอ๊ย! น้องรองนี่เป็นอะไรไปเนี่ย! เป็นทหารยังมีเรื่องชู้สาวได้อีกเหรอ? เด็กคนนั้นดูโตกว่ายานยานอีกนะ!"
เซี่ยหงอิ้งใจหนักอึ้งลงเรื่อย ๆ กำมือเล็ก ๆ ของยานยานแน่น ไม่พูดอะไร
"ถึงแล้ว" ฮั๋วหนานซวินหันไปบอกผู้หญิงคนนั้น "จากนี้ไป ที่นี่คือบ้านของเธอ"
ผู้หญิงพยักหน้า ยิ้ม แล้วทักทายคนรอบข้างอย่างเป็นธรรมชาติ
"ซุนจื่อ! เธอเป็นใคร?" ป้าถังบ้านข้าง ๆ อดถามไม่ได้ "แล้วทำไมพาผู้หญิงกับเด็กกลับมาด้วย? หงอิ้งเป็นคนดีนะ อย่าทำให้เธอเสียใจล่ะ!"
ฮั๋วหนานซวินเดินตรงมาวางกระเป๋าใบหนึ่งลงข้างเท้าเซี่ยหงอิ้ง สายตาจ้องหน้าเธอกับยานยานครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไรด้วย แล้วหันไปพาผู้หญิงกับเด็กชายไปหาป้าถัง พูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเป็นพิเศษว่า "ป้า เธอคือลูกสะใภ้ของป้า หลูชิงโยว นี่คือหลานชายของป้า เสี่ยวกวง"
คำพูดนี้ออกมา ทุกคนถึงกับเข้าใจทันที
ฮั๋วหนานซวินกับฮั๋วเล่ย ลูกชายคนเดียวของป้าถัง ไปเป็นทหารด้วยกัน เข้าสังกัดหน่วยเดียวกัน
ก่อนหน้านี้ได้ยินว่า ฮั๋วเล่ยแต่งงานตอนเป็นทหาร เมียเป็นแพทย์ทหารหญิง มีลูกชายด้วย
แต่ไม่มีใครคิดว่า เมียกับลูกของฮั๋วเล่ยจะกลับมากับฮั๋วหนานซวิน ตอนแรกเลยคิดไปไกล
เซี่ยหงอิ้งถอนหายใจอย่างโล่งอกในใจ
ไม่กี่ปีมานี้ เธอหลายครั้งรู้สึกเสียใจที่ตอนนั้นตัดสินใจเร็วเกินไป แต่งงานอย่างรีบเร่ง
มาแต่งงานในบ้านนี้ เหมือนเป็นม่าย ต้องเลี้ยงลูกคนเดียว
พ่อสามีแม่สามีรังเกียจที่เธอคลอดลูกสาว ไม่พอใจสารพัด
พี่ชายพี่สะใภ้นิสัยเข้มแข็ง ชอบกดขี่ข่มเหง ชีวิตลำบากจริง ๆ
เมื่อครู่ ท่ามกลางความอับอายสุดขีด ความเสียใจของเธอถึงขีดสุด
ดีที่มันเป็นแค่ความเข้าใจผิด
แต่สีหน้าเคร่งเครียดของฮั๋วหนานซวินนั่น มันเรื่องอะไรกัน?
เธอรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี
ไม่นาน ความสังหรณ์ใจก็เป็นจริง ฮั๋วหนานซวินพาผู้หญิงกับเด็กเข้าไปในบ้านป้าถัง ไม่นานนัก ก็ได้ยินเสียงร้องไห้โฮของป้าถังดังออกมาจากในบ้าน "เล่ยลูกแม่! ลูกชายแม่!"
ทุกคนที่ออกมาดูถูกเตรียมจะกลับบ้านแล้ว ต่างตกใจกับเสียงร้องไห้กะทันหัน พากันมาที่บ้านป้าถังถามว่าเกิดอะไรขึ้น
เซี่ยหงอิ้งก็ไปด้วย เห็นกระเป๋าที่ฮั๋วหนานซวินหิ้วเข้าไปถูกเปิดออก ภายในเสื้อผ้า ซ่อนกล่องบรรจุอัฐิไว้ด้วย!
ที่แท้ ฮั๋วเล่ยตายแล้ว
พื้นที่ภูเขาแห่งหนึ่งน้ำท่วมใหญ่ กองทัพไปช่วยเหลือ ฮั๋วเล่ยประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต กลายเป็นวีรบุรุษ
ภรรยาม่ายหลูชิงโยวตัดสินใจมาที่บ้านสามี เพื่อดูแลแม่สามีแทนฮั๋วเล่ย
"แม่! แม่อังมีหนู ยังมีเสี่ยวกวง" หลูชิงโยวกุมมือป้าถัง พูดทั้งน้ำตา "จากนี้ไป หนูจะดูแลแม่ ให้แก่แม่เอง!"
ป้าถังร้องไห้ปางตาย ผู้คนที่ได้ยินต่างพากันร้องไห้ตาม
เซี่ยหงอิ้งน้ำตาซึม ซึ้งใจในตัวหลูชิงโยว เกิดความเคารพนับถือ
สาวชาวเมืองคนหนึ่ง กล้าอาสามาดูแลแม่สามีในชนบท นับว่ายากมาก
ทุกคนกำลังถามกันวุ่นว่าเหตุการณ์ของฮั๋วเล่ยเกิดขึ้นได้ยังไง เซี่ยหงอิ้งพับแขนเสื้อ ช่วยป้าถังเก็บกวาดบ้าน
ปกติเธอชอบช่วยป้าถังทำงานหนักอย่างหาบน้ำหาบปุ๋ย เวลาป้าถังไม่สบายก็เป็นเธอที่ดูแล เพราะฉะนั้นเธอคุ้นเคยกับบ้านป้าถังมาก
บ้านคนแก่มักไม่สะอาดสดใสเท่าบ้านคนหนุ่มสาว เซี่ยหงอิ้งกลัวหลูชิงโยวจะรังเกียจ เลยช่วยทำความสะอาดจัดเก็บให้
กวาดบ้านเสร็จ เธอเห็นเด็กชายนอนหลับบนโต๊ะ ก็เดินไปหาหลูชิงโยวพูดว่า "น้องสะใภ้ มาไกลหนทางลำบาก เด็กก็เหนื่อย เข้าไปพักผ่อนก่อนเถอะ"
หลูชิงโยวเพิ่งสังเกตเห็นว่าเธอช่วยทำความสะอาด ถามด้วยความซาบซึ้งใจว่า "เรียกพี่ว่าอะไรดี?"
เซี่ยหงอิ้งเขิน ๆ มองฮั๋วหนานซวินหนึ่งที แล้วพูดว่า "ฉันเป็นเมียฮั๋วหนานซวิน ชื่อเซี่ยหงอิ้ง อยู่บ้านข้าง ๆ นี้เอง ต่อไปมีอะไรเรียกฉันได้ตลอดนะ"
ในตอนนั้น จะว่าไปก็ไม่รู้ว่าใช่ความรู้สึกผิดหรือเปล่า เซี่ยหงอิ้งสัมผัสได้ถึงแรงผลักไสและความเป็นศัตรูจากหลูชิงโยว
แต่เพียงแวบเดียว หลูชิงโยวหันไปมองลูกชายที่นอนหลับบนโต๊ะ ไม่ได้พูดกับเซี่ยหงอิ้ง แต่เดินไปถามฮั๋วหนานซวินว่า "พี่ซวิน เสี่ยวกวงไม่เคยเดินทางไกลขนาดนี้ คงเหนื่อยมาก ช่วยหาที่ให้เขานอนหน่อยได้ไหม?"
ป้าถังตอนนี้ถูกทุกคนปลอบจนเริ่มหยุดร้องไห้ สีหน้าเศร้าสร้อย เหม่อลอยจากความเศร้าเกินทน
ฮั๋วหนานซวินถามเสียงเบา "ป้า ให้น้องสะใภ้กับเสี่ยวกวงนอนห้องเก่าของเล่ยได้ไหม?"
ป้าถังเงยหน้ามองฮั่วเสี่ยวกวงที่นอนหลับบนโต๊ะ แล้วร้องไห้อีกครั้ง พยักหน้าทั้งน้ำตา
ฮั๋วหนานซวินถอนหายใจ อุ้มฮั่วเสี่ยวกวงอย่างชำนาญ พาพวกเขาแม่ลูกไปที่ห้องของฮั๋วเล่ย พูดกับหลูชิงโยวว่า "พักก่อนเถอะ เดี๋ยวข้าวเสร็จแล้ว ค่อยไปกินที่บ้านฉันก่อน"
หลูชิงโยวมองเขา "รบกวนพี่ซวินแล้ว"
ฮั๋วหนานซวิน: "จะเกรงใจกันทำไม?"
น้ำเสียงพูดคุยกันของทั้งสอง มีความสนิทสนมแบบคนรู้จักเก่ากันมานาน
เซี่ยหงอิ้งฟังอยู่ข้างนอกอย่างไม่ให้ใครรู้สึกตัว จู่ ๆ ก็รู้สึกว่า ระหว่างตัวเองกับฮั๋วหนานซวิน ไม่สนิทกันเลย ช่างแปลกหน้ากันเหลือเกิน