เซี่ยฉงแน่ใจแล้วว่า ผิวของเจ้าตัวน้อยคล้ายจะไม่ไหม้แดด ทั้งยังไม่ได้รับบาดเจ็บ
หรือเป็นเพราะนางเป็นภูตน้อยกันนะ?
“ท่านแม่ทัพ พวกเรามาถึงแล้ว!”
เสียงตะโกนกึกก้องด้วยความฮึกเหิมดังขึ้น เมื่อมองเห็นเมืองที่ทรุดโทรมอยู่ไม่ไกล ทหารสามหมื่นนายซึ่งติดตามเซี่ยฉงมาพลันส่งเสียงโห่ร้องยินดี
ชั่วชีวิตนี้ นอกจากบ้านเกิด ที่นี่ก็คือบ้านหลังที่สองของพวกเขา แม้จะเป็นสถานที่ที่อาจต้องสังเวยชีวิตได้ทุกเมื่อก็ตาม
สภาพความเป็นอยู่ในด่านชายแดนแร้นแค้นยิ่งนัก ด้วยมีสงครามเกิดขึ้นอยู่เนือง ๆ กองคาราวานพ่อค้าจึงไม่กล้ามุ่งหน้ามาที่นี่ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเมื่อสองปีก่อนเพิ่งเกิดสงครามขึ้น และกว่าจะจัดการทุกอย่างได้อย่างหมดจดก็ล่วงมาถึงปีนี้
ที่นี่จึงยากจนข้นแค้น กำแพงเมืองซึ่งก่อซ่อมปะชุนอยู่หลายครั้งดูทรุดโทรมเต็มที
ทว่า นี่คือสถานที่ที่พวกเขาต่อสู้แย่งชิงมาและปกปักรักษาไว้
หลังเข้าร่วมกองทัพ นอกจากบ้านเกิด ที่นี่ก็คือบ้านหลังที่สองซึ่งพวกเขามีกิน มีที่พักพิง และหยั่งรากลงได้
ทหารสามหมื่นนายเหล่านี้ติดตามเซี่ยฉงกลับเมืองหลวงเพื่อรายงานผลงาน เดิมทีพวกเขาคิดว่าคงชอบชีวิตในเมืองหลวงมาก
แต่ความจริง แม้จะอิจฉาอยู่บ้าง ทว่าก็อึดอัดคับข้องใจ
ยิ่งเวลาผ่านไป สิ่งที่พวกเขาคิดถึงกลับเป็นเมืองอันทรุดโทรมแห่งนี้
ท้ายที่สุด พวกเขาคุ้นชินกับชีวิตห้าวหาญหยาบกระด้าง จึงทนชีวิตในเมืองหลวงไม่ไหว เพียงกระเบื้องหลังคาร่วงใส่ผู้สูงศักดิ์ก็ถูกด่าทอ หรือกระทั่งถูกทุบตี เผลอเพียงนิดก็อาจต้องติดคุก