“เสี่ยวหลาง เอา”
สุดท้าย เด็กหนุ่มผอมแห้งคนนั้นก็ถูกซื้อมา
นอกจากสองคนนี้แล้ว ยังซื้อทาสหญิงมาอีกคนหนึ่ง
ทาสหญิงถูกเนรเทศมาที่นี่พร้อมกับตระกูลผู้มั่งคั่ง
ทาสสามคนก็เพียงพอแล้ว เซี่ยฉงจ่ายเงินไปห้าตำลึง ทาสหญิงคนนั้นราคาสูงกว่าอยู่บ้าง
เขาปวดใจนัก
ที่ปวดใจยิ่งกว่าคือ ต่อไปยังต้องรับผิดชอบเรื่องกินอยู่ของทั้งสามคนอีก
แม้จะเป็นทาส แต่เซี่ยฉงก็ไม่ใช่นายทาสใจเหี้ยม อย่างน้อยก็ต้องให้พวกเขาได้กินอิ่ม
ระหว่างทางกลับ เซี่ยฉงไม่พูดอะไร ทว่าฉินหว่านหว่านรู้สึกได้ว่าท่านพ่อกำลังปวดใจเรื่องเงิน
“ท่านพ่อ ทำการค้า หาเงินก้อนโต”
เด็กน้อยฉินหว่านหว่านยังรู้เลยว่าเก็บเงินไว้เฉย ๆ เงินไม่มีทางงอกเงย ต้องทำการค้าจึงจะหาเงินได้
เซี่ยฉงกล่าวอย่างจริงจัง “ค้าขายไม่ได้ง่ายเพียงนั้น อีกทั้งข้ายังยุ่งมาก”
เข่อเข่อแฉเสียหมดเปลือก “ท่านพ่อเจ้าอยากค้าขายอยู่หรอก แต่ถูกหลอกมาหลายครั้งแล้ว จึงยอมรับไปแล้วว่าตนไม่มีหัวทางนี้”
เซี่ยฉง: เจ้ายังรู้อีกหรือ?!
เขาคิดจะห้าม แต่ดูเหมือนเข่อเข่อจะคาดการณ์ไว้ก่อนแล้ว จึงบินหนีไปไกลขึ้นเล็กน้อย
“ก่อนหน้านี้เขาถูกคนหลอกให้ร่วมทำการค้า เอาเงินสามสิบตำลึงที่มีทั้งหมดไปลงขัน ผลคือหุ้นส่วนหอบเงินหนีไปจนหมดสิ้น ทรัพย์สินทั้งตัวไม่เหลือสักอีแปะ
“ใบหน้าดุดันของเขาไม่เหมาะกับการค้าขาย ทั้งยังไม่ชอบคบหาผู้คน ใครจะอยากค้าขายกับเขากันเล่า? สู้เงินที่ได้จากการล่าสัตว์ไม่ได้เสียด้วยซ้ำ แถมยังไม่ต้องกลัวขาดทุน
“หลังได้เป็นแม่ทัพ เขาก็เคยคิดจะทำการค้าหาเงินอยู่เหมือนกัน แต่ไม่รู้จะขายอะไร สุดท้ายจึงขายหนังสัตว์อยู่พักหนึ่ง ทว่าไม่รู้จักบริหารร้านค้า ร้านเลยเจ๊ง แถมยังขาดทุนไปสามร้อยตำลึง ทำเอาเขาปวดใจจนไม่หลับไม่นอนอยู่หลายคืน สุดท้ายก็ไม่กล้าค้าขายอีกเลย”