วันนี้ไม่ต้องไปกินข้าวที่ค่ายทหารแล้ว
เจ้าก้อนแป้งขาวนุ่มที่ถูกแต่งตัวจนงดงามเพิ่งเดินออกจากห้อง ก็ได้กลิ่นหอมกรุ่นเสียแล้ว
อาหารแถบนี้ส่วนใหญ่เป็นพวกแป้ง บนโต๊ะจึงมีทั้งหมั่นโถวและแผ่นแป้งทอด ซ้ำยังมีบะหมี่หอมกรุ่นถ้วยเล็กอีกถ้วย
นางนั่งลงบนเก้าอี้อย่างรู้ความ หมั่นโถวลูกจิ๋วนั้นมีขนาดเล็กประณีต แป้งบางไส้แน่น
มีทั้งไส้เนื้อและไส้ผัก
เนื้อที่ใช้เป็นเนื้อแกะ แม่ครัวจัดการอย่างดี จึงไม่มีกลิ่นสาบแม้แต่น้อย
ส่วนไส้ผักเป็นไส้ผักกาดขาว
แผ่นแป้งทอดเป็นแผ่นแป้งต้นหอม ในนั้นยังตอกไข่ลงไปหนึ่งฟอง
เห็นแก่นางยังเป็นเด็ก บนโต๊ะจึงมีหมั่นโถวลูกเล็กเพียงสองลูก แผ่นแป้งทอดหนึ่งแผ่น และบะหมี่ถ้วยเล็กหนึ่งถ้วย
นางลองชิมทุกอย่างแล้ว จนท้องน้อยอิ่มแน่นอยู่บ้าง แผ่นแป้งทอดยังเหลืออีกกว่าครึ่ง
เมื่อกินไม่หมด นางก็หันไปหาท่านพ่อโดยไม่รู้ตัว
ท่านพ่อไม่อยู่
นางเบะปาก วางแผ่นแป้งทอดลง
「พี่ลวี่เหอ พวกพี่กินข้าวหรือยัง」
ขณะลวี่เหอช่วยนางล้างมือ ฉินหว่านหว่านก็นึกถึงบ่าวรับใช้ทั้งสามคนที่เพิ่งซื้อมาได้
「บ่าวยังมิได้กินอาหารเช้าเจ้าค่ะ」
「เช่นนั้นก็ไปกินเถิด ให้แม่ครัวทำเพิ่มอีกหน่อย ต้องกินให้อิ่มด้วยนะ」
「คุณหนูเรียกบ่าวว่าลวี่เหอก็พอเจ้าค่ะ บ่าวมิกล้ารับคำว่าพี่」
「ได้เลย」
หลังจากให้บ่าวรับใช้ไปกินข้าวกันเอง ฉินหว่านหว่านก็นึกขึ้นได้ตามคำเตือนของเข่อเข่อว่า นางยังมีเมล็ดพันธุ์ที่แลกมาจากห้างสรรพสินค้าอยู่
เมล็ดหญ้าเลี้ยงสัตว์กับเมล็ดข้าวสาลี เพราะต้องเติมเต็มข้อบกพร่องทางพันธุกรรมของข้าวสาลี นางจึงวางเมล็ดพันธุ์เหล่านี้ไว้ข้างเตียงมาตลอด