เซี่ยฉงมองเขาอย่างเย็นชา
เขาอุตส่าห์แย่งของมาจากโจรภูเขาด้วยฝีมือตนเอง ยังจะให้คืนไปอีกหรือ
ไม่มีทางเสียละ!
“แค่ก แน่นอนว่าข้าไม่ให้ท่านแม่ทัพไปส่งเปล่า ๆ พอถึงจวนอันสุย ข้าจะให้ท่านพ่อส่งเงินหนึ่งหมื่นตำลึงมาเป็นค่าขอบคุณทันที!”
เซี่ยฉงกล่าว “ตกลง!”
เขาตอบรับโดยไม่ลังเล ทั้งยังให้ที่ปรึกษาทางทหารมาทำสัญญากู้ยืมให้
คุณชายผู้นั้นก็ลงนามอย่างว่าง่าย
เซี่ยฉงถือสัญญาไว้ ก่อนจากไปอย่างพึงพอใจ
คุณชายผู้นั้นถอนหายใจโล่งอกเสียที เมื่ออยู่กับคนกลุ่มนี้ เขารู้สึกปลอดภัยเหลือเกิน อย่างน้อยก็ไม่ต้องถูกโจรภูเขาปล้นอีก
ยามฉินหว่านหว่านตื่นขึ้น กองทัพก็เตรียมออกเดินทางแล้ว และนางก็กลับมาอยู่บนหลังม้าของท่านพ่ออีกครั้ง
นางหาวพลางซบอยู่ในอ้อมแขนท่านพ่อ เหม่อลอยไม่รู้เรื่องรู้ราว
เด็กน้อยเพิ่งตื่น สมองยังว่างเปล่า มองดูแล้วท่าทางมึนงงไม่ค่อยฉลาดนัก
กว่านางจะตื่นเต็มตา พวกเขาก็เดินทางมาได้ช่วงหนึ่งแล้ว
“ท่านพ่อ ข้าอยากล้างหน้าแปรงฟัน”
นางยังเป็นเด็กที่รักความสะอาดอยู่
เซี่ยฉงอุ้มนางขึ้น “ข้าจะให้คนพาเจ้าไป”
ฉินหว่านหว่านกอดแขนเขาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย
“ไม่เอา ท่านพ่อล้างหน้าให้หว่านหว่าน”
เซี่ยฉงกล่าว “บอกไปกี่ครั้งแล้วว่าข้าไม่ใช่ท่านพ่อของเจ้า”
เขายังไม่เคยจับมือสตรีด้วยซ้ำ แล้วจะมีเด็กโตขนาดนี้มาจากไหน
คนทั่วไปทนความออดอ้อนของฉินหว่านหว่านไม่ไหวแน่ นางออดอ้อนเขา ดวงตากลมโตชุ่มน้ำมองเขาอย่างน่าสงสาร ใบหน้างดงามเล็ก ๆ นั้นพอทำหน้าเศร้าขึ้นมา ต่อให้ต้องยกชีวิตให้ก็คงยอม!