เหล่าทหารคุ้นชินกับเรื่องเช่นนี้แล้ว
พอได้ยินนกแก้วบอกว่ามีแอปเปิล ทุกคนก็พาฉินหว่านหว่านไปโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
มีต้นแอปเปิลอยู่สองต้น ผลบนกิ่งไม่ใหญ่นัก ทหารผู้ว่องไวปีนขึ้นไปเก็บลงมาหลายลูก
ฉินหว่านหว่านเป็นเด็กที่รักความสะอาด ก่อนกินยังใช้ผ้าเช็ดหน้าเล็ก ๆ เช็ดเสียก่อน จากนั้นก็กัดเข้าไปคำหนึ่ง เปรี้ยวจนใบหน้าเล็ก ๆ ย่นเข้าหากัน
“เปรี้ยว”
“แอปเปิลป่า รสชาติก็ไม่เลว ยังมีรสหวานติดปลายลิ้นอยู่บ้าง”
คนอื่น ๆ กลับไม่รังเกียจ
โดยเฉพาะพี่น้องตระกูลหลี่ ทั้งคู่เคยกินแม้กระทั่งรากหญ้ามาแล้ว
ฉินหว่านหว่านมองทุกคน ท่านพ่อไม่อยู่ จึงเอาแอปเปิลที่ตนกัดแล้วให้คนอื่นไม่ได้ เช่นนั้นไม่สุภาพ
แต่ก็ไม่อยากให้ของกินเสียเปล่า
เอากลับไปให้ม้ากินแล้วกัน
ทหารหลายคนกำลังจะเก็บแอปเปิลที่เหลือทั้งหมด หลินตูเว่ยพลันเปลี่ยนสีหน้า
“หลบเร็ว!”
คนอื่น ๆ ก็ไหวตัวทัน พาพี่น้องตระกูลหลี่ไปหาที่ซ่อน
ในป่าพลันเงียบสงัด
หลินตูเว่ยอุ้มฉินหว่านหว่านหมอบอยู่ในพงหญ้า มือปิดปากนางไว้
“หว่านหว่านเด็กดี อย่าส่งเสียง”
ฉินหว่านหว่านเม้มปากเล็ก ๆ แล้วพยักหน้า หลังจากนั้นก็ไม่ต้องให้ใครช่วย นางยกมือเล็ก ๆ ปิดปากตนเอง ดวงตากลมโตดำขาวชัดจ้องมองไปข้างหน้า
ไม่นานนัก คนกลุ่มหนึ่งก็เดินเข้ามา
มีคนราวหกเจ็ดคน ในมือถืออาวุธ พวกเขากำลังขับไล่ชาวบ้านกลุ่มหนึ่งซึ่งไร้กำลังแม้แต่จะจับไก่
เด็กชายตระกูลหลี่เห็นภาพตรงหน้า มือพลันกำหญ้าตรงหน้าแน่น
“เดินให้ไวหน่อย มัวชักช้าอะไรกัน!”