ฉินหว่านหว่านยื่นลูกกวาดให้เขาหนึ่งเม็ด “อย่าร้องไห้เลย ท่านพ่อจะมาจัดการคนชั่วเอง ท่านพ่อของข้าเก่งกาจยิ่งนัก”
จู่ ๆ นางก็ได้ยินเสียงหึ่ง ๆ ครั้นเงยหน้าขึ้นตามเสียง ก็จ้องมองสิ่งหนึ่งทรงรีสีน้ำตาลดินบนต้นไม้ไม่ไกล
“เข่อเข่อ ข้าให้ผึ้งน้อยต่อยคนชั่วได้หรือไม่?”
นางชี้รังผึ้งด้วยมือน้อยอวบอูม
เข่อเข่อมองตามสายตาของนาง เห็นรังต่ออยู่รังหนึ่งเช่นกัน
ดวงตาของมันพลันเป็นประกาย
กิเลนเป็นราชันแห่งสรรพสัตว์ ทั้งภาษากิเลนยังสื่อสารกับสรรพชีวิตในใต้หล้าได้
“ลองดูก็ได้”
ฉินหว่านหว่านจึงหันไปมองพี่ชายตระกูลหลี่ด้วยรอยยิ้มสดใสเจิดจ้า
ดวงตาของนางเป็นประกายระยิบระยับ “พวกเราไปจัดการคนชั่วกันเถอะ!”
ลูกกิเลนดุดันยิ่งกว่าลูกเสือเสียอีก ไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย
เรื่องปีนต้นไม้ไปเอารังต่อจึงมอบหมายให้พี่ชายตระกูลหลี่
เด็กอีกสองคนที่เหลือ คนหนึ่งยังเป็นเด็กหญิง ย่อมเก็บรังไม่ไหวแน่
พี่ชายหลี่หมอบอยู่บนกิ่งไม้ ห่างจากรังต่อไม่ถึงสามเมตร ใบหน้าซูบผอมของเขาซีดเผือด
เขากลืนน้ำลายไม่หยุด “พวกมัน...พวกมันจะไม่ต่อยข้าจริงหรือ?”
เขากลัวเหลือเกิน กลัวจนขาสั่นพั่บ ๆ
ต่อนั้นต่อยคนตายได้เชียว
ฉินหว่านหว่านพยักหน้าหงึก ๆ อย่างมั่นใจ
“ไม่ต่อย ข้ารับรอง!”
น้องสาวหลี่แหงนหน้ามอง “พี่ชายเก่งจัง”
พี่ชายหลี่แทบร้องไห้ แต่เพื่อช่วยท่านพ่อกับพี่ใหญ่ ต่อให้ต้องตายก็ยอม
เขาร้องไห้พลางคืบคลานเข้าไป
“น้องสาว หากข้าตายไป ต้องบอกพี่ใหญ่กับท่านพ่อว่าอย่าลืมข้าเด็ดขาด และอย่าลืมเผากระดาษเงินกระดาษทองให้ข้าด้วย ข้าไม่อยากตายไปแล้วยังเป็นผีจน ๆ”
ครอบครัวของพวกเขายากจนยิ่งนัก ถึงขั้นไม่มีข้าวกิน
เข่อเข่อบินขึ้นไปฟาดท้ายทอยเขาด้วยปีกหนึ่งที
“มัวอืดอาดอยู่ได้ ให้ไปเก็บก็เก็บสิ ลูกข้าบอกแล้วว่าต่อพวกนี้ไม่ต่อยเจ้าแน่นอน!”
พี่ชายหลี่คิดในใจว่า พูดง่ายเสียจริง ข้ากลัวอยู่นี่นา!
แต่เมื่อเข้าใกล้รังต่อ เขาก็รออย่างหวาดหวั่นอยู่ครู่หนึ่ง ครั้นมีต่อบินเข้ามาหา เขาถึงกับเตรียมใจอดทนต่อความเจ็บปวดแล้ว
ทว่าน่าประหลาด ต่อบินวนรอบตัวเขาหนึ่งรอบ ก่อนจะบินกลับไป
พี่ชายหลี่เบิกตากว้าง