บทที่ 3 เดี๋ยวก่อน... นี่ฉันเจอตัวเอกเข้าแล้วหรือเนี่ย??
สมาคมนักผจญภัยเป็นองค์กรที่กระจายตัวอยู่ทั่วทั้งทวีปมากที่สุด
แต่สิ่งที่แตกต่างจากองค์กรทั่วไปก็คือ สมาคมนักผจญภัยในแต่ละประเทศเป็นองค์กรกึ่งอิสระ
พวกเขาอาศัยอำนาจของแต่ละประเทศ จึงสามารถกระจายตัวได้กว้างขวางถึงเพียงนี้
สมาคมนักผจญภัยเหล่านี้มอบบริการที่สะดวกที่สุดอย่างหนึ่งแก่ประชาชนทุกคน นั่นคือการรับรองอาชีพเริ่มต้น
ในเกมมีอาชีพพื้นฐานทั้งหมด 10 อาชีพ ได้แก่
【นักรบ】【อัศวิน】【ช่างตีเหล็ก】【กวีพเนจร】【นักเล่นแร่แปรธาตุ】【นักอัญเชิญ】【นักเวท】【เรนเจอร์】【นักบุญ】【นักสู้พระ】
อาชีพทั้ง 10 นี้ตรงกับอาชีพของวีรบุรุษทั้งสิบผู้มอบแสงสว่างให้แก่ทวีปในยุคมืด
พวกเขามาจากเผ่าพันธุ์ต่างกัน และหลังยุคมืดสิ้นสุดลงก็ฝากพลังของตนไว้ในต้นไม้โลก
ผู้คนรุ่นหลังที่เริ่มออกผจญภัยจึงเลือกหนึ่งในอาชีพเหล่านี้เพื่อรับการยอมรับจากพวกเขาได้
เกมพันธสัญญามารราตรีแตกต่างจากเกมส่วนใหญ่ตรงที่ทักษะเกือบทั้งหมดไม่มีข้อจำกัดด้านอาชีพ มีเพียงข้อจำกัดด้านคุณสมบัติและความเร็วในการเรียนรู้เท่านั้น
แต่ละอาชีพมอบการเสริมพลังแก่นักผจญภัยแตกต่างกันไป
ตัวอย่างเช่น หากได้รับการยอมรับจากนักรบ ค่าสถานะที่เพิ่มขึ้นทุกครั้งเมื่อเลเวลอัปจะเน้นไปที่พละกำลัง ความว่องไว และความแข็งแกร่ง อีกทั้งยังช่วยเร่งการฟื้นฟูพลังปราณและเพิ่มอานุภาพของทักษะต่อสู้
หากได้รับการยอมรับจากนักเวท ค่าสถานะที่เพิ่มขึ้นทุกครั้งเมื่อเลเวลอัปจะเน้นไปที่พลังจิตและสติปัญญา อีกทั้งยังช่วยเร่งการฟื้นฟูค่าพลังเวทและเพิ่มความแข็งแกร่งของเวทมนตร์
แต่ละอาชีพมีค่าสถานะหลักแตกต่างกัน เช่น นักรบกับอัศวินเน้นพละกำลัง เรนเจอร์เน้นความว่องไว ส่วนนักเวทเน้นสติปัญญา... ค่าสถานะหลักทุก 1 แต้มจะเพิ่มพลังโจมตี 1 แต้ม
ด้วยเหตุนี้ นักผจญภัยจึงแทบไม่มีใครข้ามไปเรียนทักษะของอาชีพอื่น
สมาคมนักผจญภัยในเมืองฮาเค่ออยู่ไม่ไกลจากคฤหาสน์ของคุณนายคริปป์ เลนจึงมาถึงที่ตั้งของสมาคมอย่างรวดเร็ว
“กริ๊ง...”
เมื่อผลักประตูเข้าไป เสียงกระดิ่งใสกังวานก็ดังขึ้น
คุณเวย์ พนักงานต้อนรับด้านหน้า ยิ้มอย่างเป็นมืออาชีพ น้ำเสียงอ่อนหวาน
“ยินดีต้อนรับสู่สมาคมนักผจญภัยฮาเค่อค่ะ!”
ภายในร้านค่อนข้างสลัว และยังเปิดเป็นบาร์ควบคู่กันไปด้วย มีชายร่างกำยำวัยสามสิบกว่าอยู่ไม่น้อยนั่งดื่มกันอยู่
นี่เป็นภาพปกติของเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ คนหนุ่มสาวแทบไม่มีใครมาเป็นนักผจญภัยที่นี่
“คุณเวย์ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ...”
“อ้อ~ เลนนี่เอง! วันนี้มีธุระอะไรถึงแวะมาสมาคมนักผจญภัยได้ล่ะ?”
ทั้งสองอาศัยอยู่ในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้มานาน จึงรู้จักกันดี
“ผมตั้งใจจะเข้ารับการรับรองอาชีพเรนเจอร์ครับ”
เลนเลือกแนวทางอาชีพเริ่มต้นไว้แล้ว
ในบรรดาอาชีพทั้ง 10 มีเพียงเรนเจอร์ที่เหมาะกับเขาในตอนนี้ พูดง่าย ๆ ก็คือ... วิ่งเร็ว
ช่างตีเหล็ก กวีพเนจร นักเล่นแร่แปรธาตุ และนักบุญ ไม่มีพลังต่อสู้ฉับพลันที่แข็งแกร่ง หากอยากเก่งขึ้นก็ต้องใช้เวลามาก
อัศวิน นักสู้พระ และนักรบล้วนเป็นแนวหน้าที่คอยรับมือกับสัตว์ประหลาด ความเสี่ยงสูง
ส่วนนักอัญเชิญก็จนเกินกว่าจะเลี้ยงสัตว์อัญเชิญไหว
นักเวทมีร่างกายบอบบางเกินไป หากตกอยู่ในอันตรายตามลำพังก็หนีไม่พ้น
เมื่อพิจารณาทุกอย่างแล้ว เรนเจอร์จึงเป็นอาชีพที่เหมาะกับเขาที่สุด
พอได้ยินเช่นนั้น คุณเวย์ก็โน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย หน้าอกใหญ่ถูกโต๊ะกับแขนหนีบจนผิดรูป ใบหน้าฉายแววสงสัย
“ช่างตัดเสื้อฝีมือดีที่สุดในเมืองของเรา ทำไมจู่ ๆ ถึงอยากเป็นนักผจญภัยล่ะคะ?”
“ก็ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมแค่คิดว่าถ้าร่างกายแข็งแรงขึ้น ก็คงมีเรี่ยวแรงมากขึ้นด้วย ช่วงนี้ต้องเย็บเสื้อผ้าทุกคืน เหนื่อยเอาเรื่องเลยครับ”
เลนไม่ได้พูดความจริง อย่างไรเสียเรื่องที่แดนเหนือจะเผชิญภัยพิบัติในอนาคตเป็นเรื่องน่าตกใจ หากออกจากปากช่างตัดเสื้ออย่างเขา ก็คงไม่มีใครเชื่อถือ
เผลอ ๆ ยังถูกมองว่าเป็นคนเสียสติ พูดให้น้อยลงย่อมช่วยลดปัญหาได้
คุณเวย์พยักหน้า หยิบการ์ดคริสตัลที่เปล่งแสงเรืองรองจาง ๆ ออกจากลิ้นชัก บนการ์ดสลักรูปเอลฟ์ถือธนู
“วิธีใช้ก็ง่ายมากค่ะ แค่ถือไว้ในมือแล้วนึกชื่ออาชีพในใจ ต้นไม้โลกก็จะมอบภารกิจเปลี่ยนอาชีพให้คุณ!”
คุณเวย์ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ
“อาชีพเริ่มต้นไม่มีค่าใช้จ่ายค่ะ แต่ถ้าคุณอยากรับภารกิจจากสมาคมนักผจญภัย ต้องจ่ายค่าสมัคร 10 เหรียญทองแดง และสมาคมจะหักส่วนแบ่งจากรางวัลของแต่ละภารกิจในอัตราที่แตกต่างกัน”
“เข้าใจแล้วครับ นี่ 10 เหรียญทองแดง รบกวนทำบัตรนักผจญภัยให้ผมใบหนึ่งด้วยครับ” เลนพยักหน้าพลางเอ่ย
บัตรนักผจญภัยก็คล้ายกับนามบัตรในสังคมสมัยใหม่... หรือจะบอกว่าเหมือนบัตรประจำตัวประชาชนก็คงเหมาะกว่า
บัตรบันทึกกลิ่นอายของนักผจญภัยแต่ละคนไว้ แทบไม่มีทางปลอมแปลงได้ สถานที่ส่วนใหญ่จึงใช้บัตรชนิดนี้ยืนยันตัวตน
บัตรแบ่งออกเป็น 6 ระดับ ได้แก่ ทองแดง เหล็ก เงิน ทองคำ มิธริล และปรมาจารย์
ไม่นานคุณเวย์ก็ยื่นบัตรที่มีชื่อของเลนให้ บนบัตรมีหมุดกลมทองแดงสลักอยู่ เป็นเครื่องหมายว่าเลนเป็นนักผจญภัยระดับทองแดง
“ถ้าไม่อยากใช้ชื่อจริงก็เปลี่ยนได้เองนะคะ แต่บัตรใบนี้เปลี่ยนชื่อได้แค่ครั้งเดียว หากอยากเปลี่ยนอีกก็ต้องมาที่สมาคมนักผจญภัยแล้วจ่ายเงินทำบัตรใหม่ค่ะ~”
“ได้ครับ งั้นผมขอตัวก่อน เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่จะออกล่า ผมยังต้องเตรียมของอีกหน่อย”
เลนกล่าวลาคุณเวย์ ก่อนออกจากสมาคมนักผจญภัยแล้วกลับไปยังกระท่อมช่างตัดเสื้อของตน
ทันทีที่ก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปในกระท่อม ข้อความจากระบบก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเลน
【โปรดถ่ายภาพร่วมกับตัวเอกในช่วงแรกที่เขามาถึงเมืองฮาเค่อ รับรางวัล: แต้มคุณสมบัติอิสระ +1, ถุงควัน +1】
“ฉันไม่เอาหรอก!”
เลนเมินภารกิจของระบบ หากไปพัวพันกับตัวเอกเข้า ต่อจากนี้คงมีปัญหาไม่รู้จบตามมาแน่
เขาหยิบบัตรเปลี่ยนอาชีพขึ้นมา แล้วท่องคำว่าเรนเจอร์ในใจซ้ำ ๆ
จากนั้นการ์ดคริสตัลตรงหน้าก็เปล่งแสงเจิดจ้า ก่อนหายวับไปจากพื้นที่แห่งนี้
【ภารกิจเปลี่ยนอาชีพ: สังหารสัตว์มารจากระยะไกล 3 ตัว: 0/3】
สัตว์มาร 3 ตัวงั้นหรือ?
เมื่อเทียบกันแล้ว ภารกิจเปลี่ยนอาชีพนี้ไม่ได้ยากนัก อย่างน้อยเขาก็มีโอกาสทำสำเร็จด้วยตัวคนเดียว
เลนค้นหาของในคลังที่บ้าน สุดท้ายก็พบดาบโค้งเล่มหนึ่ง
พอสัมผัสดาบโค้ง หน้าต่างข้อมูลก็เด้งขึ้นมา
【ชื่อ: ดาบโค้งโลหะ
ประเภท: ดาบสั้น/ดาบโค้ง (สีเขียว)
เงื่อนไขการสวมใส่: ไม่มี
พลังโจมตี: 15, ความคมระดับ 1: เมินพลังป้องกัน 5 แต้ม
ความทนทาน: 83/100
คุณสมบัติพิเศษ: ความว่องไว +2】
นี่เป็นอาวุธที่พ่อของเจ้าของร่างเดิมทิ้งไว้ก่อนเสียชีวิต คุณภาพนับว่าใช้ได้ทีเดียว
เมื่อมีอาวุธต่อสู้ระยะประชิดแล้ว เลนก็ไม่รอช้า เขาไปซื้อยาฟื้นฟูระดับต้น 2 ขวดที่ร้านยานักเล่นแร่แปรธาตุ จากนั้นมุ่งหน้าไปยังร้านช่างเหล็กทันที
ในเมืองแห่งนี้มีร้านช่างเหล็กระดับทองแดงอยู่ทั้งหมด 3 ร้าน
เลนคุ้นเคยกับเจ้าของร้านช่างเหล็กนอร์เวย์ดี หากจะซื้ออุปกรณ์สำหรับออกผจญภัย เขาย่อมแวะมาดูที่นี่ก่อน
ร้านช่างเหล็กตั้งอยู่ทางตะวันตกของเมือง
นอร์เวย์เป็นชายร่างกำยำวัยสี่สิบกว่า เขาสวมเสื้อกั๊กเก่าจนเหลือง แขนทั้งสองข้างที่โผล่พ้นเสื้อเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นขนัด ขณะนี้กำลังยืนหลอมเหล็กอยู่หน้าเตา
เมื่อเห็นว่าเป็นเลน นอร์เวย์ก็วางคีมเหล็กลงแล้วหัวเราะเสียงดัง
“นี่ไม่ใช่คุณเลนหรอกหรือครับ? วันนี้มีธุระอะไรถึงมาที่ซอมซ่อของผมได้ล่ะ?”
“ผมลงทะเบียนเป็นนักผจญภัยแล้วครับ
คนแรกที่ผมนึกถึงก็คือคุณ ช่างตีเหล็กที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองฮาเค่อ”
ถึงหมอนี่จะพูดจาขวานผ่าซาก แต่ฝีมือตีเหล็กไร้ที่ติ
พอได้ยินคำยกยอ นอร์เวย์ก็ฉีกยิ้มกว้างทันที
“ไอ้หนูนี่ตาถึงจริง ๆ
ในรัศมีร้อยลี้ นอกจากฉันแล้วก็หาไม่เจอหรอกว่าจะมีช่างตีเหล็กเก่ง ๆ อีกสักกี่คน!”
หลังจากยิ้มกริ่มอยู่ครู่หนึ่ง เขาถึงค่อยนึกได้ว่าเลนเพิ่งพูดอะไรไป
“เดี๋ยว... เดี๋ยวก่อน นายบอกว่าลงทะเบียนเป็นนักผจญภัยแล้วงั้นหรือ?”
“ครับ... แปลกใจมากหรือครับ?”
นอร์เวย์สำรวจเลนตั้งแต่หัวจรดเท้า คิ้วค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน
“แขนขาผอมแห้งอย่างนาย เก่งเย็บเสื้อผ้าก็จริง
แต่การไปเอาชีวิตเข้าแลกกับสัตว์มารไม่ง่ายอย่างที่คิดหรอกนะ”
“ไม่ต้องห่วงครับ ผมไม่ทำเรื่องที่ตัวเองไม่มั่นใจแน่นอน”
เมื่อเห็นเลนมั่นใจเช่นนี้ นอร์เวย์ก็หยิบคันธนูไม้เถาวัลย์ลงมาจากชั้นวาง
“ลองดูก่อน ถ้าดึงไม่ออกก็รีบกลับบ้านไปซะ”
เขาไม่อยากให้เมืองนี้ต้องเสียช่างตัดเสื้อฝีมือเยี่ยมไปอีกคน...
เลนรับธนูมาแล้วง้างสายได้อย่างราบรื่น
แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตานอร์เวย์ ก่อนเขาจะหยิบลูกธนู 20 ดอกกับเกราะเบา 1 ชุดมาให้
หลังต่อรองราคากันอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดเลนก็จำใจควักเหรียญเงินออกมา 1 เหรียญ แลกกับธนูไม้เถาวัลย์คุณภาพ【ชั้นเลิศ】 ลูกธนู 15 ดอก และเกราะเบา 1 ชุด
【ชื่อ: ธนูไม้เถาวัลย์
ประเภท: ธนูยาว (สีเขียว)
เงื่อนไขการสวมใส่: พละกำลัง > 4
พลังโจมตี: 25~40
ความทนทาน: 100/100
คุณสมบัติพิเศษ: อัตราโจมตีถูกเป้าหมาย +3%】
【ชื่อ: ลูกธนูธรรมดา (สีขาว)
ความทนทาน: 100/100
คุณสมบัติพิเศษ: สร้างความเสียหายเพิ่มเติม 10 แต้ม】
【ชื่อ: เกราะหนังเบา
ประเภท: เกราะเบา (สีขาว)
เงื่อนไขการสวมใส่: ไม่มี
พลังป้องกัน: 10
คุณสมบัติพิเศษ: เมื่อสวมใส่จะเพิ่มความว่องไว 1 แต้ม】
เลนสวมเกราะเบา ปรับสายคาดเอวกับสายรัดแขนให้กระชับ แล้วลองดีดสายธนูสองสามครั้ง
เมื่อแต่งกายพร้อมรบ ค่าสถานะก็วาบผ่านจิตใจ ค่าเฉลี่ยของคุณสมบัติทุกอย่างยกเว้นเสน่ห์เพิ่มขึ้นเป็น 8 แต้ม
ความว่องไวของเขายิ่งพุ่งขึ้นไปถึง 10 แต้ม อย่างน้อยเรื่องหนีเอาชีวิตรอดคงไม่มีปัญหา
ส่วนยาฟื้นฟูที่เอาไว้รักษาชีวิต เลนไม่ได้คิดจะซื้อ
ของแบบนั้นแพงเหลือเกิน ยาฟื้นพลังชีวิตระดับต้นธรรมดาขวดหนึ่งก็ราคา 80 เหรียญทองแดงแล้ว... สำหรับเลนในตอนนี้ถือว่าฟุ่มเฟือยเกินไปหน่อย
หลังออกจากร้านช่างเหล็ก เลนก็สังเกตเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งยืนมองไปรอบ ๆ อยู่หน้าร้านทันที
เขาสวมเกราะผ้าหยาบ ๆ ที่แขนซ้ายสะพายโล่ใบเล็ก มือขวาถือกระบี่เหล็กขึ้นสนิม
เมื่อเห็นเลนที่แต่งกายพร้อมรบและสะพายธนูเดินออกมาจากร้านช่างเหล็ก
ดวงตาของเด็กหนุ่มก็เป็นประกายขึ้นมาทันที ราวกับในที่สุดก็พบเป้าหมาย จึงรีบก้าวเข้ามาหา
“สวัสดีครับ! ขอถามหน่อย คุณกำลังมองหาเพื่อนร่วมทีมไปล่าด้วยกันอยู่หรือเปล่า?”
รอยยิ้มของเด็กหนุ่มสดใสชวนให้รู้สึกอบอุ่นราวกับสายลมอ่อนในฤดูใบไม้ผลิ
เลนเหลือบมองเขา ดูแล้วอายุคงไม่เกิน 15 ปี ถือกระบี่เหล็กขึ้นสนิมอยู่ในมือ ในเมืองฮาเค่อแบบนี้ยังมีนักผจญภัยที่อายุน้อยขนาดนี้ด้วยหรือ?
เดี๋ยวก่อน
หัวใจเลนกระตุกวูบ ขนลุกชันไปทั้งตัว เขาแสร้งทำเป็นสงบนิ่งแล้ว “เปิด” หน้าต่างข้อมูลของเด็กหนุ่มขึ้นมา
【ชื่อ: โซเรน เทย์เลอร์;
ระดับ: Lv3
อาชีพ: นักรบศักดิ์สิทธิ์ (ผู้กล้า)
พลังชีวิต: 340/340
พลังศึก: 180/180
ค่าพลังเวท: 180/180】
ระดับ 3 แต่มีค่าสถานะขนาดนี้... แน่นอนแล้ว... หมอนี่คือตัวเอก
ค่าสถานะนี่ชวนขนลุกจริง ๆ เป็นผู้มีสองอาชีพ อาชีพแรกคือนักรบศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งเป็นรูปแบบพิเศษของอาชีพพื้นฐานอย่างนักรบ
ส่วนคำในวงเล็บคืออาชีพเฉพาะตัวที่ตรวจจับไม่ได้: ผู้กล้า
ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ดาบในมือเขาคงเป็นดาบแห่งทะเลสาบ อาวุธเติบโตได้ระดับตำนาน
บ้าจริง ของพวกนี้ในเกมต้องเติมเงินถึงจะได้ แต่หมอนี่กลับรับรางวัลเริ่มต้นทั้งหมดไปฟรี ๆ
【เช็กอินสำเร็จ: ตัวเอกมาถึงเมืองฮาเค่อเป็นครั้งแรก รับรางวัล: แต้มคุณสมบัติอิสระ +1, ถุงควัน】
【ติ๊ง~ ภารกิจอัปเดต: จงปรากฏตัวร่วมกับโซเรนขณะที่เขาถูกฝูงหมาป่าไล่ล่า รับรางวัล: ม้วนคัมภีร์เคลื่อนย้าย 1 ม้วน, แต้มทักษะ 1 แต้ม, ยาฟื้นพลังชีวิตขั้นสูง 2 เม็ด】
“ขอโทษครับ ตอนนี้ผมไม่ได้กำลังหาเพื่อนร่วมทีม”
เลนปฏิเสธคำชวนเข้าทีมของโซเรน นี่น่าจะเป็นการออกล่าครั้งแรกของผู้กล้าหลังเดินทางมาถึงเมืองฮาเค่อ
ในเนื้อเรื่องหลักของเกม การออกล่าครั้งแรกของผู้กล้าทำให้เขาเผชิญหน้ากับฝูงหมาป่าตาเวทบริเวณชานเมือง
แม้ท้ายที่สุดเขาจะระเบิดพลังเอาชนะฝูงหมาป่าตาเวทได้ทั้งหมด แต่หนึ่งในสมาชิกทีมกลับพิการเพราะเหตุการณ์ครั้งนั้น
เลนรู้ว่านั่นไม่ใช่ความผิดของโซเรน แต่ตัวเขาเป็นแค่มือใหม่ระดับ 1 ที่อ่อนแอ หากหลีกเลี่ยงได้ ก็อยู่ให้ห่างจากตัวเอกไว้จะดีกว่า