“โอ้~ เลนที่รัก ประตูไม่ได้ล็อก เชิญเข้ามาได้เลย!”
เมื่อได้ยินเสียงนั้น เลนก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาทันที
เสียงแหลมเล็กน้อยที่เกิดจากไขมันกดทับเส้นเสียงเช่นนี้ หากไม่มีอะไรผิดพลาดล่ะก็ เรื่องผิดพลาดกำลังจะเกิดขึ้นแน่
แต่... ไหน ๆ ก็มาแล้ว ก่อนจะเห็นเงิน เลนไม่มีทางกลับไปมือเปล่า...
เขาฝืนใจเปิดประตูเข้าไป
ภายใต้แสงแดดที่สะท้อนเข้ามาจากนอกหน้าต่าง เงาราง ๆ ของก้อนเนื้อก้อนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ เลนเดินเข้าไปใกล้แล้วมองให้ชัด...
นี่มันคนที่ไหนกัน! นี่มันรถถังไทเกอร์ชัด ๆ!
สูงราว 1.5 เมตร หนักประมาณ 150 กิโลกรัม...
เนื้อบนใบหน้าซ้อนเป็นชั้น ๆ จนเครื่องหน้ากลายเป็นเครื่องหน้า.zip
จะว่าไป นี่มันโลกเวทมนตร์นี่นา ถ้าเป็นชาติก่อน แค่หายใจก็คงลำบากแล้ว...
เลนกลืนน้ำลาย ก่อนเอ่ยเสียงเบา...
“คุณนายคริปป์...”
“โอ้~ เล~น~น้อย~ ในที่สุดก็มาสักทีนะ!”
คุณนายคริปป์ลุกจากเก้าอี้ ในชั่วขณะนั้น เลนรู้สึกเหมือนพื้นทั้งผืนสั่นสะเทือนไปครั้งหนึ่ง
สูดหายใจลึก ๆ... ไม่เป็นไร ฉันทำได้
ในที่สุดเลนก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเจ้าของร่างเดิมถึงไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับรายละเอียดของคุณนายคริปป์คนนี้
นี่มันกลไกปกป้องสมองตัวเองชัด ๆ!
“ไม่ทราบว่าครั้งนี้คุณนายคริปป์ต้องการเสื้อผ้าแบบไหนหรือครับ?”
ก่อนที่คุณนายคริปป์จะเข้ามาใกล้ เลนก็รีบร้องเรียกเธอไว้ อีกฝ่ายบิดเอวที่แทบไม่มีอยู่ของตัวเอง แล้วครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบว่า
“ฉันว่าตอนนี้เสื้อผ้าของฉันหรูหราเกินไป อยากได้ชุดที่เรียบง่ายแต่ยังคงสง่างาม...”
คุณนายคริปป์มองเลน แววตาฉายความหมายบางอย่างที่ยากจะเข้าใจ ก่อนพูดต่อ
“เอาแบบเสื้อผ้าที่คุณใส่อยู่นี่สิ ฉันไม่เคยเห็นชุดแบบนี้มาก่อนเลย...”
ชุดนี้ฉันเอามาจากดาวสีคราม ที่นี่จะไม่มีได้ยังไง...
“ฮะ ๆ” เลนยิ้มเจื่อน ๆ อย่างสุภาพ ก่อนพูดต่อ
“ชุดนี้เป็นแบบที่ผมเพิ่งออกแบบครับ ตั้งใจให้เป็นเสื้อผ้าสำหรับสามัญชนสวมใส่ในชีวิตประจำวัน แต่สำหรับสุภาพสตรีผู้สง่างามและสูงศักดิ์อย่างคุณนาย ผมคิดว่าควรออกแบบชุดใหม่ให้ด้วยตัวเอง”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น คุณนายคริปป์ก็เผยรอยยิ้มมันเยิ้มยิ่งกว่าเดิม
“ถ้าอย่างนั้น... ยังไม่รีบเข้ามาวัดตัวให้ฉันอีกหรือ...”
เลนได้ยินแล้วขาอ่อนแทบยืนไม่อยู่ เขากระแอมครั้งหนึ่งก่อนพูดต่อ
“แบบนี้... คงไม่เหมาะกระมังครับ ให้สาวใช้ในคฤหาสน์ของคุณนายมาวัดตัวให้ก็ได้ อย่างไรเสียชายหญิงควรรักษาระยะห่าง...”
“อะไรนะ? ไม่เต็มใจหรือ?”
คุณนายคริปป์หรี่ตาลง แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากตัวเธอ...
ช่องว่างระหว่างพลังมากเกินไป เลนถึงกับตรวจดูแผงข้อมูลของเธอไม่ได้
พ่อค้าที่สร้างผลงานได้ถึงระดับนี้ ย่อมมีฝีมือไม่ธรรมดา นี่คือแรงกดดันจากความต่างของระดับสินะ?
เลนสูดหายใจลึก แล้วส่ายหน้าตอบ
“ไม่ใช่ครับ ผมแค่คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะไม่ดีต่อชื่อเสียงของคุณนาย...”
คุณนายคริปป์โบกมือ
“ฉันไม่สนชื่อเสียงที่ไม่สำคัญหรอก เอาอย่างนี้ ถ้าคุณวัดตัวให้ฉันด้วยตัวเอง ฉันจะจ่ายค่าตอบแทนเพิ่มให้อีก 1 เหรียญเงิน”
สี่เหรียญเงิน... รวมกับเงินค่าชุดที่จะจ่ายทีหลัง ก็น่าจะพอจ้างนักผจญภัยได้แล้ว...
เงินหายากพอ ๆ กับการกินอึ ในเวลาอันสั้นคงไม่มีงานไหนได้เงินดีกว่านี้อีกแล้ว เอาก็เอา!
“ตกลงครับ!”
เลนตอบอย่างดุดัน เพิ่งก้าวเข้าไปใกล้ได้สองก้าวก็ได้กลิ่นเหม็นเน่าชวนสะอิดสะเอียน
เขาสูดหายใจลึก หยิบอุปกรณ์ออกจากห่อ แล้วอาศัยฝีมืออันช่ำชองวัดตัวคุณนายคริปป์เสร็จภายใน 30 วินาที
“เรียบร้อยครับ!”
เลนผ่อนลมหายใจ ยืนตัวตรงอยู่หน้าประตู ใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้มแบบมืออาชีพ
“ถ้าอย่างนั้นคุณนายคริปป์ ผมจะกลับไปวาดแบบร่างให้ก่อนอย่างคร่าว ๆ หากคุณนายพอใจ ผมค่อยกลับไปตัดเย็บให้ครับ”
คุณนายคริปป์แลบลิ้นเลียรอบริมฝีปาก แล้วพูดต่อ
“ไม่ต้องรีบร้อนหรอก ไม่สู้... เรามาวัดกันให้ละเอียดกว่านี้อีกหน่อยดีไหม”
ให้ตายสิ นี่คิดจะเอาเปรียบฉันฟรี ๆ ใช่ไหม!
อันตราย!
ไม่ได้ ต่อให้จนแค่ไหนก็ทำเรื่องขายตัวแบบนี้ไม่ได้!
เลนเปลี่ยนสีหน้า แสร้งทำสีหน้าเจ็บปวด ดวงตาจริงใจอย่างยิ่ง จ้องคุณนายคริปป์เขม็ง
“คุณนาย! ผมไม่คิดเลยว่า... คุณจะเป็นคนแบบนี้... ช่างตื้นเขินเหลือเกิน!”
คุณนายคริปป์เห็นท่าทางของเลนแล้วอดชะงักไม่ได้
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังยอมฟังเหตุผล เลนจึงพูดต่อ
“ตอนนั้น! คุณเป็นคนสนับสนุนให้ผมเดินบนเส้นทางการออกแบบเสื้อผ้าต่อไป!
หากไม่ได้รับการสนับสนุนจากคุณ ผมคงสร้างสรรค์งานฝีมือเช่นนี้ไม่ได้ เดิมทีผมคิดว่าคุณ!
ชื่นชอบผลงานออกแบบของผม เป็นการโอบกอดกันทางจิตใจ!
ไม่คิดเลยว่า... คุณก็ไม่ต่างจากคนพวกนั้น มุ่งแต่เสพสุขทางกายในชั่วขณะหนึ่ง จนละเลยความสงบทางจิตวิญญาณ”
เลนพูดจนตัวเองยังซาบซึ้ง เขามองคุณนายคริปป์ตรงหน้า แต่พบว่าเธอไม่สะทกสะท้าน...
แย่แล้ว ดูเหมือนจะไม่ได้ผล... ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็ยกเลิกงานนี้ดีกว่า...
เพิ่งข้ามโลกมาได้ไม่นานก็ต้องเป็นชายขายบริการแล้ว ถ้าพวกนักเดินทางข้ามโลกคนอื่นรู้เข้าจะมองฉันยังไง?
“ช่างเถอะ ในเมื่อคุณมีความคิดเช่นนี้อยู่ในใจ หลังจากทำงานนี้เสร็จ เราก็อย่าติดต่อกันอีกเลยครับ!”
เลนยืนอยู่ตรงประตู สีหน้าเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าพระเอกละครโศกนาฏกรรมเสียอีก
“เดี๋ยวก่อน!”
ขณะที่เลนกำลังจะจากไป คุณนายคริปป์ก็เรียกเขาไว้อีกครั้ง
เลนรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง ภายนอกยังฝืนทำใจนิ่ง เขาหันกลับไป แล้วเห็นคุณนายคริปป์โยนเหรียญเงินสี่เหรียญมาให้
“นี่เป็นค่าบริการถึงบ้านวันนี้... เมื่อครู่ฉันพูดมากเกินไปเอง”
หืม...? ยายแก่นี่พูดอะไรแบบนี้เป็นด้วยหรือ?
เลนรับเหรียญเงินทั้งสี่ไว้อย่างมั่นคง พลางเลิกคิ้ว รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่ดูเหมือนจะยังพอมีหวัง
ศัตรูอ่อน เราก็แข็ง นี่คือสัจธรรมที่ไม่เปลี่ยนแปลง น้ำเสียงของเขาจงใจหนักแน่นขึ้นเล็กน้อย
“เสื้อผ้าที่รับปากคุณไว้ ผมจะทำให้เสร็จตามกำหนด ครั้งนี้ผมจะถือว่าคุณพูดเล่น แต่หวังว่าจะไม่มีครั้งหน้า”
พูดจบ เลนก็เดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมา
หลังจากเขาออกไป รอยยิ้มแปลกประหลาดก็ปรากฏบนใบหน้าของคุณนายคริปป์
เพียงชั่วพริบตาที่หันกาย เนื้ออวบอ้วนบนร่างก็จางหายไปเป็นชั้น ๆ ดุจหมอก เพียงชั่วครู่ก็กลับกลายเป็นเรือนร่างอรชรอ้อนแอ้น
ชุดยาวสีม่วงเข้มแนบเนื้อขับเน้นส่วนโค้งเว้าอันสง่างาม กลิ่นหอมเย็นละมุนแผ่กระจายอย่างเงียบงัน
“เลน... สินะ?”
เสียงของเธอกลับกลายเป็นเสียงกระดิ่งกังวานราวสายลมจากห้วงลึกแห่งปรโลก เพียงแผ่วเบาก็สะกดใจผู้ฟัง
“การโอบกอดกันทางจิตใจ ความสงบทางจิตวิญญาณ...”
ไม่นึกเลยว่าระหว่างแวะผ่านพรมแดนทางเหนือคราวนี้ จะได้พบคนที่มีความเข้ากันได้กับธาตุวิญญาณสูงถึงเพียงนี้ จึงแวะพักอยู่นานขึ้นอีกหน่อย
คุณนายคริปป์ตัวจริงเดิมเป็นเพียงหญิงหยาบคายที่รังแกคนอ่อนแอและเกรงกลัวผู้แข็งแกร่ง
เมื่อเห็นว่าเธอมีบุคลิกสูงส่งและงดงามล้ำเลิศ จึงคิดชิงร่างของเธอมา แต่สุดท้ายกลับถูกเธอสังหาร
จากนั้นเธอก็เข้ามาแทนที่คุณนายคริปป์ และพำนักอยู่ที่นี่ชั่วคราว
เมื่อสวมร่างอัปลักษณ์เช่นนี้ ผู้คนที่มาพบเธอมักมองด้วยสายตารังเกียจหรือไม่ก็หวาดกลัว
ไม่คิดเลยว่าจะมีคนอย่างเลน ที่มีแววตาใสสะอาดเช่นนี้...
คำพูดเมื่อครู่นั้น... ทำให้เธอหนีบขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว...
ช่างทำให้หางตาชื้นขึ้นมานิดหน่อยจริง ๆ...
หากเลนได้เห็นใบหน้านี้ เขาคงจำเธอได้ทันที
หนึ่งในสี่ลัทธิใหญ่ แม่มดน้อยแห่งลัทธิราตรีปรโลก เวียโรนา ไนต์ซอง
...
หลังออกจากคฤหาสน์ เลนก็ถอนหายใจโล่งอกในที่สุด คุณนายคริปป์น่ากลัวเกินไปจริง ๆ
ถ้าถูกตัวตนระดับนั้นใช้ท่ากาตบเครื่องบินเข้าให้ ตัวฉันอาจตายคาเตียงในพริบตา... เอ่อ บางทีอาจไม่ใช่บนเตียงก็ได้
“อ่อนแอเกินไป ยังไงก็ต้องแข็งแกร่งขึ้น”
เลนพึมพำ เงื่อนไขเดียวที่จะเอาชีวิตรอดในโลกที่เห็นชีวิตคนเป็นผักปลาเช่นนี้ได้ ก็คือต้องพยายามแข็งแกร่งขึ้นให้มากที่สุด
อย่างน้อยตอนนี้ ก่อนมุ่งลงใต้ เขาต้องไปให้ถึงระดับ 5 เพื่อให้มีความสามารถปกป้องตัวเองได้บ้าง
ไม่เช่นนั้น ต่อให้จ้างนักผจญภัยแล้ว ก็ยังอาจเกิดเหตุไม่คาดฝันได้ ถึงตอนนั้นคงไม่มีวิธีป้องกันตัวเองเลย...
ในฐานะนักวางแผนเกมมากประสบการณ์ เลนไม่มีวันยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเด็ดขาด
ระดับของสัตว์มารรอบเมืองฮาเค่ออยู่ที่ประมาณระดับ 1 ถึง 10...
ถึงเวลาออกจากเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้แล้ว!