【นิยายจบแล้วกว่าล้านตัวอักษร รับรองไม่ทิ้งกลางคัน อ่านกันได้อย่างสบายใจ~】
“ถ้าอย่างนั้น...ที่นี่ที่ไหนกัน?”
เลนมองไปรอบกายอย่างงุนงง สิ่งที่เห็นคือบ้านหินหลังคายอดแหลม โครงหลังคาไม้ และกำแพงหินเก่าคร่ำ คล้ายบรรยากาศเมืองเล็ก ๆ ในยุโรปยุคกลาง
บางครั้งก็เห็นคนหนึ่งหรือสองคนถือไม้เท้าเวท สวมหมวกพ่อมดทรงกรวยปลายแหลม เดินไปยังโรงเตี๊ยมที่อยู่ไม่ไกล
คนพวกนั้นกำลัง...แต่งคอสเพลย์เป็นพ่อมดอยู่หรือ?
เดี๋ยวก่อน...เลนยกมือแตะศีรษะ...
ตัวเองมาที่นี่ได้ยังไงกัน???
ความทรงจำสุดท้ายของเขาคือการแก้เอกสารวางแผนเกมใหม่ “พันธสัญญามารราตรี” ที่บริษัท ผู้เล่นทดสอบภายในให้ความเห็นว่าความยากสูงเกินไป และขอให้ลดระดับความยากลง...
อืม พวกนั้นไม่ลองคิดดูบ้างหรือไงว่าถ้าความยากต่ำเกินไป บริษัทจะหาเงินยังไง?
แต่ลูกค้าคือพระเจ้า เขาจึงแก้เอกสารไปเรื่อย ๆ ก่อนที่ภาพตรงหน้าจะมืดวูบ แล้วเขาก็มาอยู่ที่นี่...
นี่ฉันตายกะทันหันแล้วมาเกิดใหม่หรือไง?
เลนพลันตระหนักขึ้นมา ลูกค้าจะเป็นพระเจ้าหรือไม่เขาไม่รู้ แต่การทำงานล่วงเวลาทำให้เขาได้พบพระเจ้าจริง ๆ...
บ้าชะมัด...แต่ถึงจะทะลุมิติมาแล้วก็เถอะ...นี่มันที่ไหนกัน?
เขาก้มมองเสื้อผ้าบนตัว ยังคงเป็นเสื้อยืดสีขาวตัวที่ใส่ตอนทำงานล่วงเวลา
วินาทีต่อมา ความทรงจำอันสับสนมากมายก็ทะลักเข้ามาราวกับคลื่น กระแทกเข้าใส่สมองของเขาอย่างรุนแรง
ที่นี่คือทวีปเซิ่งหลัวเฟย เมืองฮาเค่อซึ่งตั้งอยู่บริเวณชายแดนทางเหนือของแกรนด์ดัชชีเคอเมียร์ มีประชากรราวสามพันคน
ส่วนเขาก็สืบทอดอาชีพของบิดาผู้ล่วงลับ ปัจจุบันเป็นช่างตัดเสื้อในเมือง
ทวีปเซิ่งหลัวเฟย...?
ซี้ด...ทำไมชื่อถึงคุ้นหูนักนะ...
ถ้าจำไม่ผิด ในเกม “พันธสัญญามารราตรี” ก็มีทวีปชื่อเซิ่งหลัวเฟยเหมือนกัน...
ลางสังหรณ์ไม่ดีอย่างหนึ่งพุ่งขึ้นสู่หัวของเลน...
เขาคงไม่ได้ทะลุมิติเข้ามาในโลกของเกมหรอกนะ?
ในฐานะนักวางแผนเกม เขายอมรับเรื่องนี้ได้อย่างรวดเร็ว...บ้าสิ!
ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เขาก็กำลังจะเจอเรื่องผิดพลาดน่ะสิ!
เมืองนี้คงเหลือวันดี ๆ ให้ใช้ไม่มากแล้ว...
อีกไม่นานฤดูหนาวก็จะมาเยือน หิมะครั้งใหญ่ที่พบได้เพียงครั้งเดียวในรอบร้อยปีจะปิดกั้นทางเข้าออกจนมิด จากนั้นสัตว์เวทก็จะคลุ้มคลั่ง ตามมาด้วยการบุกโจมตีของพวกออร์ค...
ที่ร้ายแรงที่สุดคือ บอสตัวแรกของเกมจะถือกำเนิดขึ้นที่นี่...มารราตรี!
สิ่งมีชีวิตชนิดนี้คือเผ่าพันธุ์ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดตลอดทั้งเกม
สำหรับผู้เล่นมือใหม่ สิ่งเดียวที่ทำได้ก็คือ...หนีออกจากเมืองนี้ขณะถูกมารราตรีไล่ล่า
“เดี๋ยวนะ...ไอ้บ้าที่ไหนเอาบอสช่วงกลางเกมกับท้ายเกมมาไว้ในหมู่บ้านมือใหม่กัน?!”
เลนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ปิดปาก...ดูเหมือนคนคนนั้นจะเป็นตัวเขาเอง...
บ้าจริง...
แต่ปัญหาน่าจะไม่หนักหนาอะไร ถึงจะสู้ไม่ไหวก็หนีเอาได้...
เมืองฮาเค่อตั้งอยู่ชายแดนทางเหนือ หากจะมุ่งลงใต้ไปยังเมืองใหญ่ ระหว่างทางอย่างมากก็เจอโจร โจรภูเขา หรือสัตว์เวทอะไรพวกนั้น....
ด้วยฝีมือของเขา ถ้าลงใต้ไปแบบนี้...
ตายแน่นอนสิ!
ให้ตายเถอะ!!!!
สีหน้าเลนกระตุก นี่มันการตั้งค่าบ้าบออะไรกัน!
แต่ยังดีที่เมืองฮาเค่อมีสมาคมนักผจญภัย
จ้างนักผจญภัยที่ไว้ใจได้สักกลุ่มคุ้มกันลงใต้...ก็ต้องใช้เงินแค่ 10 เหรียญเงิน...
“...”
พอคิดถึงตรงนี้ เลนก็เงียบไปอีกครั้งอย่างอดไม่ได้
ก่อนบิดามารดาของเจ้าของร่างเดิมจะสิ้นใจ ทั้งคู่ตั้งใจให้เลนไปพึ่งพาน้าสาวที่อาศัยอยู่ในเมืองหลักทางเหนือ
แต่เจ้าของร่างเดิมไม่ยอม เขารับช่วงร้านตัดเสื้อของพ่อแม่และตั้งใจจะทำให้กิจการรุ่งเรือง
เงินที่หามาได้แทบทั้งหมดถูกนำไปซื้อผ้าคุณภาพสูง ตอนนี้กระเป๋าสตางค์ของเขาสะอาดยิ่งกว่าใบหน้าเสียอีก
สรุปแล้วไม่ว่าทางไหนฉันก็ต้องตายสินะ?
ไหน ๆ ก็ทะลุมิติมาแล้ว อย่างน้อยก็น่าจะให้ฉันได้สถานะดี ๆ หน่อยสิ!
“ช่างเถอะ...”
เลนถอนหายใจ เงินน่ะหรือ ค่อย ๆ เก็บไปก็ยังพอมีโอกาสหนีได้
ในชาติก่อนเขามีครอบครัวที่สมบูรณ์ มีพ่อแม่ มีน้องสาว จะมาตายในต่างโลกแบบนี้ไม่ได้...
ขอแค่ไม่ไปพัวพันกับตัวเอก แถมเขายังรู้เนื้อเรื่องหลักอยู่ด้วย การเอาชีวิตรอดก็น่าจะไม่ใช่ปัญหา
ตัวเอกในเกมต้นฉบับเป็นพวกดึงดูดสัตว์ประหลาดอย่างยิ่ง คนธรรมดาอย่างเอ็นพีซีทั่วไปถ้าอยู่ใกล้ตัวเอกก็มีแต่จะกลายเป็นตัวรับเคราะห์
【ได้รับระบบตัวประกอบต่างโลก】
【เหล่าผู้ไม่ยอมเป็นคนธรรมดาเอ๋ย! แม้จะไม่อาจเป็นผู้เปลี่ยนแปลงโลก แต่ก็ยังปรารถนาจะทิ้งร่องรอยไว้ในสายธารแห่งประวัติศาสตร์!】
เสียงพึมพำชวนพิศวงดังขึ้นข้างหูเลน เขากวาดตามองรอบตัวพร้อมขมวดคิ้ว
“นี่มัน...ระบบหรือ?”
ดวงตาเลนเป็นประกาย ถึงจะไม่รู้ว่าระบบตัวประกอบนี่คืออะไร แต่ในฐานะของโกงสำหรับผู้ทะลุมิติ อย่างแย่ที่สุดก็คงไม่แย่เกินไปหรอก!
【หลังเอาชีวิตรอดจากเนื้อเรื่องหลักแต่ละช่วงได้สำเร็จ ระบบจะเริ่มสรุปผลและมอบรางวัลที่เกี่ยวข้องโดยอัตโนมัติ การลงทะเบียน ณ จุดสำคัญของตัวเอกแต่ละครั้งจะได้รับรางวัลพิเศษ พร้อมเพิ่มคะแนนการสรุปผลและเพิ่มผลตอบแทนสุดท้ายอย่างมาก! เมื่อเคลียร์เกมแล้ว ผู้ถือครองจะสามารถกลับไปยังดาวสีครามได้!】
กลับไปยังดาวสีคราม...
เลนสูดหายใจเข้าลึก ๆ ขอเพียงเคลียร์เกมได้ เขาก็จะกลับไปยังดาวสีครามได้
ถ้าอย่างนั้นสิ่งเดียวที่เขาต้องทำก็คือ...เอาชีวิตรอด
ส่วนเรื่องเคลียร์เกมนั้น ปล่อยให้ตัวเอกจัดการไปตามธรรมชาติ
ส่วนที่พูดถึงการลงทะเบียน ณ จุดสำคัญอะไรนั่น เลนไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย
ล้อเล่นหรือไง ตัวเอกมักจัดการปัญหาที่มีระดับสูงกว่าตัวเองหลายขั้น ถ้าให้เลนไปลงทะเบียนด้วย แค่แรงสะเทือนจากการต่อสู้ก็ฆ่าเขาได้แล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ในเมื่อตัวเอกเป็นตัวเอก ก็ย่อมพลิกสถานการณ์กลับมาได้ในทุกวิกฤต
ในฐานะคนธรรมดา สิ่งที่เขาต้องทำก็มีแค่รักชีวิตให้มาก แล้วอยู่ให้ห่างจากตัวเอก!
“ถ้าเป็นเกมล่ะก็...หน้าต่างข้อมูลตัวละครน่าจะยังอยู่”
เมื่อเขาคิดเช่นนั้น หน้าต่างแสงเสมือนสีฟ้าอ่อนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
————————
ชื่อ: เลน·โคลส์
ระดับ: 1 (0/100)
เผ่าพันธุ์: มนุษย์
อายุ: 22
ทรัพย์สิน: 10 เหรียญทองแดง
ชื่อเสียง: 10 (ช่างตัดเสื้อที่พอมีชื่อเสียงในเมืองฮาเค่อ)
อาชีพ: ไม่มี
พลังชีวิต: 120/120
พลังปราณต่อสู้: 50/50
พลังเวท: 90/90
พลังป้องกัน: 5
คุณสมบัติ: พละกำลัง: 5, ความว่องไว: 5, พละกำลังร่างกาย: 5, จิตใจ: 6, สติปัญญา: 6, เสน่ห์: 8; โชค: 8
ความชำนาญ: ช่างตัดเสื้อระดับ 3 - ฝีมือการตัดเย็บไม่เลว มีโอกาส 5% ที่จะเพิ่มคุณภาพของเสื้อผ้าที่ผลิต
ความใกล้ชิดธาตุ: วิญญาณระดับ 3 - เพิ่มความเสียหายจากทักษะธาตุวิญญาณ 30% และเร่งความเร็วในการเพิ่มระดับทักษะธาตุวิญญาณ
คุณลักษณะพิเศษ: ไม่มี
ทักษะ: ไม่มี
กระเป๋า: 20 ช่อง
【มือใหม่หัดขับไร้ค่า เต้าหู้เปราะบางที่แตะนิดเดียวก็แตก ไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะมัดไก่ ถ้าต้องสู้ก็พึ่งแต่การหนี】
————————
คุณสมบัติพละกำลังเพิ่มพลังโจมตีระยะประชิดและความสามารถในการแบกน้ำหนัก การคำนวณผลของทักษะบางอย่างก็เกี่ยวข้องกับคุณสมบัตินี้เช่นกัน
ความว่องไวเป็นตัวกำหนดความเร็วในการโจมตีและเคลื่อนที่ ทุกแต้มของพละกำลังร่างกายจะเพิ่มพลังชีวิต 10 แต้ม พลังปราณต่อสู้ 5 แต้ม พลังป้องกัน 1 แต้ม และการฟื้นฟูตามธรรมชาติ 0.01 แต้มต่อวินาที
นอกจากนี้ ความว่องไวและพละกำลังร่างกายยังส่งผลร่วมกันต่อการใช้พลังปราณต่อสู้ เช่น การวิ่งหรือใช้ทักษะต่อสู้ ยิ่งค่าความว่องไวสูง การใช้พลังต่อครั้งก็ยิ่งน้อย ส่วนยิ่งพละกำลังร่างกายสูง ปริมาณพลังปราณต่อสู้ทั้งหมดก็ยิ่งมาก
จิตใจมีผลต่อการคำนวณผลของทักษะควบคุม เช่น ทำให้มึนงง หวาดกลัว หรือหลงใหล สำหรับผู้ที่ใช้เวทมนตร์ได้ พลังจิตทุกแต้มจะมอบพลังเวท 10 แต้ม
ส่วนสติปัญญาจะเพิ่มผลพิเศษให้ทักษะเวทมนตร์ ยิ่งสติปัญญาสูง ความเร็วในการเรียนรู้ด้านการประดิษฐ์และเวทมนตร์ก็ยิ่งเพิ่มขึ้น
ค่าเสน่ห์เป็นตัวกำหนดความรู้สึกแรกเริ่มที่เอ็นพีซีอื่นมีต่อตัวเอง ในเกมอื่น หากค่าเสน่ห์สูงมาก แม้จะอยู่ฝ่ายศัตรู ก็ยังอาจมีโอกาสได้รับตำแหน่งในฝ่ายนั้นหลังจากพ่ายแพ้
ยิ่งค่าโชคสูง โอกาสที่ทักษะจะกระตุ้นจุดอ่อน การโจมตีคริติคอล หรือผลพิเศษก็ยิ่งสูง อีกทั้งค่าโชคยังส่งผลต่อโอกาสเกิด “เหตุการณ์พิเศษ” และ “เหตุการณ์ที่คาดหวัง” ด้วย
————————
ยังมีกระเป๋าอีกด้วย หมายความว่ายังเก็บความสามารถบางอย่างของ “ผู้เล่น” เอาไว้หรือ?
นี่มันหน้าต่างข้อมูลสามไม่มีมาตรฐานของเอ็นพีซีตัวประกอบชัด ๆ
แต่ที่ทำให้เลนประหลาดใจก็คือตัวเขามีความใกล้ชิดกับธาตุวิญญาณ
ธาตุของโลกนี้แบ่งออกเป็นสามประเภทใหญ่ ได้แก่ ธาตุทั้งห้า ธาตุปรากฏการณ์ฟ้า และธาตุขั้ว โดยธาตุวิญญาณเป็นหนึ่งในธาตุขั้ว
ความใกล้ชิดธาตุช่วยเพิ่มความเร็วในการเลื่อนระดับและความเสียหายจากทักษะพิเศษ เพียงแต่การเพิ่มความใกล้ชิดธาตุแต่ละระดับนั้นยากราวปีนขึ้นสวรรค์
เมื่อความใกล้ชิดกับธาตุใดธาตุหนึ่งถึงระดับ 10 ก็จะกระตุ้นอาณาเขตธาตุและได้รับการเสริมพลังพิเศษ
นักผจญภัยส่วนใหญ่ต้องรอจนถึงระดับ 20 และเปลี่ยนอาชีพครั้งแรก จึงจะได้รับความใกล้ชิดธาตุระดับ 1
อาจเป็นเพราะเขาเป็นผู้ทะลุมิติ ความใกล้ชิดธาตุวิญญาณของเขาจึงสูงกว่าปกติ
วางเรื่องไร้สาระพวกนี้ไว้ก่อน วันนี้ยังมีเรื่องสำคัญต้องทำ
คุณนายคริปป์นัดให้เขาไปวัดตัวเพื่อตัดเสื้อถึงบ้าน และเสนอค่าตอบแทน 3 เหรียญเงิน ซึ่งเป็นเพียงค่าบริการเท่านั้น เสื้อผ้าที่จะตัดเย็บภายหลังยังคิดเงินเพิ่มต่างหาก!
เหรียญเงิน 1 เหรียญมีค่าเท่ากับเหรียญทองแดง 1,000 เหรียญ กำลังซื้อของเหรียญทองแดงที่นี่ใกล้เคียงกับเงินหยวนในจีนช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 21 แค่รับงานนี้งานเดียวก็เท่ากับเงินเดือนกว่าครึ่งเดือนของเขาแล้ว
ตามความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม คุณนายคริปป์เป็นพ่อค้าที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองฮาเค่อ
ที่เลนซื้อผ้าราคาแพงได้ ส่วนใหญ่ก็เพราะเธอจ่ายเงินให้มากพอ
ขอแค่ได้เงินก้อนนี้มา แล้วเก็บสะสมทรัพย์สินอีกสักหน่อย ไม่นานก็หนีไปได้แล้ว
“แค่ไม่รู้ว่าทำไม...ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมเกี่ยวกับหน้าตาของคุณนายคริปป์ถึงเลือนรางนัก...”
เลนพึมพำเสียงเบา อีกทั้งในความทรงจำของเขา เหมือนในเกมจะไม่ได้ออกแบบตัวละครนี้ไว้ด้วย
แต่บางทีเขาอาจแค่จำไม่ได้ก็ได้ ไม่ใช่ว่าตัวละครทุกตัวจะเป็นผลงานที่เลนมีส่วนร่วม เขารับผิดชอบเนื้อเรื่องเกมกับการออกแบบสัตว์ประหลาดมากที่สุด
แต่เรื่องหาเงินน่ะนะ~ ช่างมันเถอะ
บ้านของคุณนายคริปป์ตั้งอยู่ใจกลางเมือง แม้เมืองจะอยู่ชายแดนทางเหนือ แต่ราคาที่ดินใจกลางเมืองก็ยังแพงลิ่ว
การมีคฤหาสน์ที่กินพื้นที่ถึงสองหมู่ติดถนนการค้าอันคึกคักที่สุด แสดงให้เห็นว่าทรัพย์สินของเธอมั่งคั่งเพียงใด
เลนอาศัยเส้นทางในความทรงจำ เดินมาถึงหน้าคฤหาสน์อย่างคล่องแคล่ว
รั้วเหล็กรอบคฤหาสน์ทำจากเหล็กดัดแบบฝรั่งเศสทั้งหมด ประตูบานใหญ่ตรงกลางกว้างราวสองเมตร แม้แต่กรอบประตูกับฐานรั้วเหล็กก็ยังใช้หินลายครามคุณภาพ【ชั้นดี】 เห็นได้ชัดว่าคุณนายคริปป์ร่ำรวยกว่าที่เลนคิดไว้เสียอีก
เขาเพิ่งยกมือเตรียมกดกริ่ง ก็มีเสียงใสไพเราะดังมาจากด้านในประตู
“คุณคือเลน·โคลส์ ใช่ไหมคะ?”
เลนหันไปตามเสียง ดวงตาพลันเป็นประกาย
สาวใช้! สวมเครื่องแบบ กิริยามารยาทเรียบร้อย เป็นสาวใช้ตัวเป็น ๆ!
“ครับ ใช่แล้ว”
เลนตอบ สาวใช้เปิดประตูให้เขา ก่อนก้มตัวคำนับเล็กน้อย น้ำเสียงยังคงสุภาพอ่อนโยน
“เชิญทางนี้ค่ะ”
เดินไปประมาณ 100 เมตร คฤหาสน์ของคุณนายคริปป์จึงปรากฏอยู่ตรงหน้าเลนอย่างแท้จริง
ภายในคฤหาสน์สว่างไสว แสงอบอุ่นที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างขับให้บันไดหินและขอบสวนดอกไม้ปรากฏเป็นเส้นโค้งเรืองรอง ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใด บรรยากาศโดยรวมกลับให้ความรู้สึกเย็นเยียบอยู่บ้าง
สาวใช้ผลักประตูให้เขา จากนั้นก็หยุดยืนอยู่ตรงทางเข้า
“คุณผู้หญิงอยู่ทางขวามือ หลังโถงทางเข้า ประตูมีป้ายเขียนว่า ‘ห้องเสื้อผ้า’ ค่ะ”
เลนชะงักฝีเท้าแล้วมองสาวใช้...ไม่เข้าไปด้วยกันหรือ?
การตัดเสื้อสั่งทำเป็นเรื่องส่วนตัว อีกทั้งคุณนายคริปป์ก็เป็นผู้หญิง ตามปกติแล้วสาวใช้ควรเป็นคนวัดตัวแทน จากนั้นเขาค่อยออกแบบและตัดเย็บตามความต้องการของเธอถึงจะถูก
เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่มีท่าทีจะขยับ เลนก็ทำได้เพียงรวบรวมความกล้าแล้วก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป
ตามความทรงจำ เจ้าของร่างเดิมเคยตัดเสื้อให้คุณนายคริปป์มาหลายครั้งแล้ว ไม่น่าจะมีอันตรายอะไร บางทีอาจมีสาวใช้อีกคนรออยู่ข้างในก็ได้
เลนปลุกใจตัวเองแล้วเดินเข้าไปด้านใน
แม้ทั้งบ้านจะเปิดไฟสว่าง แต่เลนกลับรู้สึกว่าบรรยากาศชวนขนลุกอย่างไรชอบกล
เมื่อเห็นห้องเสื้อผ้า เลนก็เร่งฝีเท้าเข้าไปเคาะประตู
“สวัสดีครับ คุณนายคริปป์ ผมคือเลน...เลน·โคลส์”