ต่อมาเป็นคำกล่าวของอาจารย์ใหญ่
เขาขึ้นไปบนเวที ผมขาวโพลน แต่ยังดูแข็งแรง กระฉับกระเฉง ปรับความสูงของไมโครโฟนเล็กน้อย
"แขกผู้มีเกียรติ ท่านกรรมการทุกท่าน นักเรียนทุกคน" น้ำเสียงของเขาทุ้มหนักแน่น ก้องกังวานใต้หลังคาโค้ง
"วันนี้เป็นวันสถาปนาโรงเรียนครบร้อยปีของโรงเรียนขุนนางเซิ่งหลาน"
"ตลอดร้อยปีที่ผ่านมา เซิ่งหลานได้บ่มเพาะบุคลากรที่โดดเด่นมากมาย เป็นพยานถึงความเจริญรุ่งเรืองของสี่ตระกูลใหญ่และทุกภาคส่วน"
เขาหยุดชั่วครู่ สายตามองไปยังแถวหน้า "ที่นี่ ผมขอขอบคุณคณะกรรมการ รวมถึงสมาชิกสภานักเรียนทุกคน สำหรับคุณงามความดีอันยอดเยี่ยมที่มีต่อเซิ่งหลาน"
"พวกเขารักษาความสงบเรียบร้อยของเซิ่งหลานด้วยความเป็นผู้นำที่โดดเด่นและจิตวิญญาณแห่งการเสียสละ"
"การมีพวกเขาอยู่ คือเกียรติยศของเซิ่งหลาน"
ผู้ควบคุมรายการสลับภาพได้อย่างเหมาะสม หน้าจอขนาดใหญ่เปลี่ยนไปที่แถวหน้า
ซือหลิน เผยเหิง เวินเหยี่ยน จี้เหยียน
สี่คน สี่ท่วงท่า แต่ความรู้สึกที่แผ่ออกมานั้นคล้ายกัน
สง่างาม เย่อหยิ่ง มาพร้อมความสุขุมของผู้ที่ถูกยกย่องขึ้นหิ้งมาตั้งแต่เกิด
ข้างล่างเวทีมีเสียงกรี๊ดดังขึ้นอีกครั้ง บรรยากาศในโซนในถูกผลักขึ้นสู่จุดสูงสุด
เหรินถังนั่งอยู่แถวที่สอง ในใจไม่มีความรู้สึกอะไรเป็นพิเศษ
คนที่อยากปีนขึ้นไปบนคณะกรรมการมีมากเกินไป ยิ่งเสียงปรบมือดังเท่าไร ยิ่งหมายถึงความปรารถนาลึกซึ้งเท่านั้น
แต่ไม่ว่าจะเป็นเสียงเชียร์หน้าตา หุ่น รูปลักษณ์ หรืออำนาจ สุดท้ายแล้วมันก็คือเสียงกรี๊ดเพื่อกิเลสของตัวเอง
เธอหันไปมองเฉิงจิ้นที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขาไร้ซึ่งสีหน้า มือถือวิทยุสื่อสาร สายตามองตรงไปข้างหน้า