“ถังถัง” เสียงหนึ่งฟังดูนุ่มนวลดังมาจากด้านหน้า
เหรินถังเงยหน้าขึ้น เวินเหยี่ยนหันข้าง มือข้างหนึ่งวางพาดพนักเก้าอี้โซฟา แล้วหันมามองเธอ
มุมปากของเขายกยิ้ม “ส่งกำหนดการให้ฉันดูหน่อยสิ”
กำหนดการวันสถาปนาโรงเรียนมีอยู่ทุกที่นั่ง สี่คนตรงหน้าก็มีกันทุกคน เห็นได้ชัดว่าเวินเหยี่ยนถือโอกาสมาคุยด้วย
เหรินถังยื่นกำหนดการในมือส่งให้
ตอนที่เวินเหยี่ยนรับ นิ้วของเขาแตะโดนหลังมือเธอ เขาไม่ได้รีบเอามือออก กลับเงยหน้ามองเธอ แล้วก็กระพริบตาซ้ายอย่างรวดเร็ว
วิ้งก์
เหรินถังงงไปครู่หนึ่ง แล้วก็รีบหันหน้าหนีอย่างรวดเร็ว สายตาคนนอกมองก็เหมือนแค่เขินอาย
ซือหลินเห็นไหล่ครึ่งหนึ่งของเวินเหยี่ยนที่หันไปทางนั้น แล้วก็เห็นท่าทางเขินอายของเหรินถัง ก็เริ่มหน้าบึ้ง
นกยูงตัวนั้น ทั้งเพื่อนร่วมโต๊ะยังไม่ปล่อยผ่านอีก
แถวสุดท้าย
หลินเสี่ยวกุยเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้น
ลูกหลานสวรรค์ทั้งสี่คน สายตาของทุกคนล้วนหยุดอยู่ที่เหรินถัง
การสนใจอย่างอ่อนโยน เป็นธรรมชาติ และเหมือนเป็นเรื่องควรเป็นแบบนั้น ราวกับว่าเธอนั่งอยู่ตรงนั้นเป็นเรื่องปกติ
เธอกำหมัดแน่น ไม่มีอะไรให้น่าอิจฉา
เหรินถังเดินเส้นทางประจบเอาใจ อาศัยหน้านั้น อาศัยการทำตัวน่ารัก ได้มาแค่ความสนใจชั่วครู่ ความรุ่งโรจน์ชั่วคราวเท่านั้น
รอให้คณะกรรมการเบื่อ รอให้มีคนใหม่ เธอก็จะไม่เหลืออะไรเลย
แต่เธอ หลินเสี่ยวกุย ไม่เหมือนกัน
เธอจะไม่เอาใจพวกเขา เธอจะเปลี่ยนแปลงพวกเขา ให้พวกเขามองเธอด้วยสายตาใหม่
เส้นทางนี้ยากกว่าทางของเหรินถังมาก แต่ผลลัพธ์ที่ได้มาก็แน่นหนากว่ามากเช่นกัน