ทั้งห้องโถงเงียบกริบ
เสียงถกเถียงของนักเรียนตระกูลสูงเงียบลง การผลักดันของกลุ่มต่อต้านหยุดชะงัก
สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ชายคนกลางแถวแรก
ซือหลินลุกขึ้น เดินขึ้นเวทีอย่างไม่รีบร้อน แล้วหยุดอยู่ตรงหน้าหลินเสี่ยวกุย
ระยะห่างระหว่างสองคนไม่ถึงก้าวครึ่ง
หลินเสี่ยวกุยนึกว่าเขาจะโกรธ เธอเคยเห็นตอนเขาอาละวาดในโรงอาหาร มันน่ากลัวมาก
แต่ซือหลินกลับยิ้มบาง ๆ จนขนหลังใครหลายคนลุกชัน "หลินเสี่ยวกุย แกคิดว่าแกสูงส่งนักสินะ?"
เธอไม่ตอบ
"แกคิดว่าการลุกขึ้นมาพูดแบบนี้ แกเป็นฮีโร่สินะ?"
หลินเสี่ยวกุยกำหมัดแน่น ตั้งสติ "ฉันไม่ใช่ฮีโร่ แค่พูดความจริง"
ซือหลินเยาะ "ความจริง?"
"งั้นฉันถามแกหนึ่งคำ ถ้าวันนี้แกมาเพื่อโควต้าจริง ๆ หรือมาเพื่อตัวเองกันแน่?"
หลินเสี่ยวกุยชะงัก
"ถ้าแกหวังดีกับโควต้าจริง ๆ แกจะไม่ลุกขึ้นมาในงานแบบนี้"
"แกควรดีใจที่วันนี้ไม่มีสื่อ เพราะถ้ามีสื่อ แกก่อเรื่องแบบนี้ ชื่อเสียงของเซิ่งหลานเสียหาย"
"ชื่อเสียงเซิ่งหลานเสียหาย ปีหน้าโควต้าจะลดลง"
"โควต้าลดลง คนจนที่ต้องพึ่งการศึกษาเปลี่ยนชะตากรรมก็จะหมดหนทางไปอีกทาง"
เขาสรุปอย่างเย็นชา "แกคิดว่าตัวเองยุติธรรม แต่จริง ๆ แกกำลังตัดทางคนอื่น"
สีหน้าหลินเสี่ยวกุยซีดเผือด
"แกพูดถึงความยุติธรรมทั้งวัน แต่แกไม่เคยคิดเลยว่าความยุติธรรมที่แกต้องการนั้น กำลังช่วยคน หรือกำลังทำร้ายคน"