เหรินถังส่ายหน้า น้ำตายิ่งไหลหนักขึ้น
“แต่เมื่อวันนี้นายเกือบฆ่าพวกเขา” เสียงของเธอนุ่มนวล “ฉันกลัว”
ซือหลินมองเธอ นานๆ ครั้งจะไม่โกรธต่อ
เขาปล่อยคางของเธอ ยืดตัวขึ้น น้ำเสียงอ่อนลง “เรื่องวันนี้ไม่ใช่ฉันทำ”
“เวินเหยี่ยนรู้ขอบเขต แค่เห็นเลือดนิดหน่อย ยังห่างไกลจากการฆ่าคนมาก”
เหรินถังเงยหน้ามองเขา ตาทั้งสองข้างคลอหน่วย
“ไม่ต้องกลัว” ซือหลินพูด “จะไม่มีเรื่องจริงๆ หรอก”
เหรินถังสะอื้น เสียงสั่นเครือ “แล้วทำไมไม่เลือกเฉิงจิ้นล่ะ? เขาฉลาดกว่าฉัน ใจเย็นกว่าฉัน เขารู้ทุกอย่าง”
“ทำไมต้องเป็นฉันด้วย?”
ซือหลินก้มมองเธอ นิ่งไปครู่หนึ่ง
เขายื่นมือ ฝ่ามือแตะที่หน้าผากเธอ อุ่นๆ
“เป็นไข้ สมองเละไปแล้วหรือไง?” เขาเอามือออก
“ปกติก็ฉลาดดีนี่”
เขาใจเย็นอธิบายให้ฟัง “เฉิงจิ้นเป็นคนที่ตระกูลซืออุปถัมภ์ สามรุ่นของบ้านเขาได้เงินเดือนจากตระกูลซือถึงได้อยู่มาได้จนวันนี้”
“ให้เขาทำเรื่องแทนฉัน มันจะต่างอะไรกับจี้ปล้นกลางวันแสกๆ?”
เหรินถังชะงัก
ใช่นี่นา เธอลืมไปได้ยังไง
ซือหลินเป็นถึงผู้บริหารระดับสูงที่หยิ่งผยองแบบนี้ รักชื่อเสียงที่สุด
เรื่องสกปรกนิดหน่อย ก็ไม่ยอมให้เปื้อนมือตัวเองทั้งนั้น
จ้างคนที่ครอบครัวตัวเองอุปถัมภ์ไปทำเรื่องสกปรก ถ้าวันไหนความแตก เรื่องมันก็ลามมาถึงตระกูลซือเอง
แต่เธอไม่เหมือนกัน
เด็กโควต้าที่มาจากร้านดอกไม้ ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับตระกูลซือเลย
ต่อให้เกิดเรื่อง ก็ลากมาถึงเขาที่หัวไม่ติด