เฉิงจิ้นหันกลับมามอง ก่อนจะยืดตัวขึ้นและสั่งการอย่างเยือกเย็น "ไปแจ้งโรงพยาบาลโรงเรียน"
"คนอื่นอยู่ประจำที่ ห้ามให้ใครเข้าใกล้ตรงนี้อีก"
เหรินถังนั่งอยู่บนพื้น พิงกำแพง มองดูผู้บาดเจ็บที่กระจายเต็มพื้นที่
คนที่บาดเจ็บไม่ได้มีแค่พวกโควต้า พวกสภานักเรียนหลายคนก็มีบาดแผลไม่เว้น
ทุกคนกำลังหอบหายใจ บางคนร้องไห้เบา ๆ บางคนกำลังโทรหาครอบครัวให้มารับ
คราบเลือดบนพื้น ดั่งดอกไม้ที่โรยรา
ท้องของเหรินถังปั่นป่วนขึ้นมาทันที
นางคือลิลลี่แห่งหุบเขา ดอกไม้วิญญาณสีขาวบริสุทธิ์ ฝึกฝนด้วยพลังปราณ ดูดซับแก่นแท้ของหยินหยางจากธรรมชาติจนแปลงกายเป็นมนุษย์
นางเคยเห็นดอกไม้ผลิบานและใบไม้ร่วงหล่น เคยเห็นสายน้ำไหลเอื่อย และเคยได้ยินเรื่องราวความโหดเหี้ยมของมนุษย์มามากมาย
แต่ไม่เคยเผชิญหน้ากับเลือดมากมายขนาดนี้มาก่อน
เหรินถังหลับตาลง หายใจเข้าลึก ๆ พยายามกลบเกลื่อนความคลื่นไส้นั้นลงไป
แต่นางสัมผัสได้ไว กลิ่นคาวเลือดทะลุเข้ามาทุกรูขุมขน แทรกซึมเข้าจมูก หวานคาวจนทั้งร่างทรุด
สายตาเหรินถังเริ่มพร่ามัว รอยเลือดตรงหน้าแกว่งไกวไปมา
นางก้มหน้าลง ใช้มือยันพื้น ปลายนิ้วเย็นเฉียบ
เฉิงจิ้นเดินมาหยุดอยู่ข้าง ๆ นางตอนไหนไม่รู้ตัว
เขาก้มมองนาง สีหน้ากลับมาเป็นปกติสุขุมดังเดิม "ฉันเตือนเธอแล้วไง น้ำในคณะกรรมการมันลึกเกินกว่าที่คิด"
เหรินถังไม่ยอมเงยหน้า
เฉิงจิ้นพูดต่อ เสียงเบาลงเหลือเพียงแค่เธอคนเดียวได้ยิน "สี่ตระกูลใหญ่ ดูถูกชีวิตคนยิ่งกว่าที่เธอคิดไว้ แถมยังโหดเหี้ยมกว่า"
พอพูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินจากไป
เหรินถังได้ยินเสียงเขาสั่งการพวกสภานักเรียน "เอาคนบาดเจ็บหนักส่งโรงพยาบาลโรงเรียนก่อน ส่วนคนบาดเจ็บเบาให้อยู่ทำบันทึก"