ตอนเที่ยง เรื่องราวยิ่งบานปลายใหญ่โต
หลินเสี่ยวกุยถูกปิดล้อมที่หน้าประตูโรงอาหาร
ผู้หญิงเจ็ดแปดคนรุมล้อมเธอไว้ตรงกลาง คนนำรุ่นเปลี่ยนเป็นคนที่ไว้ผมหางม้า ชื่อเฉิงลู่ เป็นคุณหนูคนที่สองของตระกูลเฉิง ในกลุ่มชนชั้นสูงของเซิ่งหลานไม่ใช่ระดับแนวหน้า แต่ก็ไม่ได้แย่
เฉิงลู่กอดอกเชิดหน้าใส่ "หลินเสี่ยวกุย ฟางจ้าวหยางของกลุ่มต่อต้านพวกแกอยู่ไหน? ทำไมปล่อยให้แกมาคนเดียวที่โรงอาหาร?"
หลินเสี่ยวกุยไม่พูดอะไร มือถือถาดอาหารไว้
"ฟางจ้าวหยางกลัวหรือไง? เมื่อวานยังประชุมอยู่ในห้องสมุด วันนี้ขนาดโรงอาหารยังไม่กล้าเข้ามาเหรอ?" เฉิงลู่เดินเข้ามาอีกก้าว
หลินเสี่ยวกุยเงยหน้ามองเธอ "มีอะไรก็จัดการกับฉันคนเดียว"
"กับแก?" เฉิงลู่หัวเราะเบา ๆ แล้วยื่นมือปัดถาดอาหารในมือหลินเสี่ยวกุยจนคว่ำ
ถาดกระแทกพื้น กับข้าวกระเด็นเลอะเทอะ น้ำแกงเลอะชายกระโปรงและรองเท้าของหลินเสี่ยวกุย
รอบข้างมีเสียงหัวเราะเยาะดังระงม
เฉิงลู่เชิดหน้า "กลุ่มต่อต้านพวกแกไม่ใช่จะล้มล้างคณะกรรมการไง? ไม่ใช่จะเรียกร้องความยุติธรรมไง?"
"ตอนนี้ประกาศออกมาแล้ว กลุ่มต่อต้านพวกแกโดนลงโทษทั้งหมด พี่เวินยังออกค่าเวชภัณฑ์ให้พวกแกอีก"
"พวกคนจน ทำเรื่องแล้วยังเก็บกวาดไม่เป็นเลย"
หลินเสี่ยวกุยกำหมัดแน่น ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง
เฉิงลู่โน้มตัวเข้าไปหา "คิดว่าล้มเสิ่นเว่ยเว่ยได้แล้วจะดังในเซิ่งหลานเหรอ? ฝันไปเถอะ"