เหรินถังเดินเข้ามาในตึกเรียนอีกครั้ง ชื่อของเธอบนบัญชีดำที่จออิเล็กทรอนิกส์หายไปแล้ว
เหล่านักเรียนตระกูลสูงที่เดินผ่านไปมาต่างมีปฏิกิริยาเพียงเล็กน้อย
หรืออาจจะรู้สึกว่าควรถอดออกไปตั้งนานแล้วด้วยซ้ำ
เพราะหลังจากเรื่องงานเลี้ยงครั้งก่อนแพร่ออกไป ใครๆ ก็รู้ว่าบัญชีดำของเหรินถังเป็นแค่เครื่องประดับเท่านั้น
จะถอดหรือไม่ถอด ก็แค่เรื่องของเวลา
ด้านนอกตึกเรียนมีเสียงเครื่องยนต์ดังต่ำๆ ก้องมา
รถบูแกตติจอดที่หน้าประตูใหญ่ ประตูเปิดออก ซือหลินลงมาจากรถ
เหล่านักเรียนสองสามคนที่กำลังเดินเข้าไปข้างใน เกือบจะหยุดฝีเท้าพร้อมกันโดยไม่รู้ตัว แล้วเปิดทางให้สองข้างโดยพร้อมเพรียง
เพื่อเปิดทางให้คุณชายใหญ่ที่หายากยิ่งนักคนนี้
ซือหลินเดินตัดผ่านฝูงชนโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมอง รองเท้าหนังขัดเงาเหยียบลงบนพื้น ก้าวเดินไม่เร่งไม่ช้า
ในห้องเรียน นักเรียนหญิงแถวหน้าไม่กี่คนกำลังก้มหน้าก้มตานินทากันเสียงเบา
"หลินเสี่ยวกุยวันนี้ก็ไม่มาอีกนี่ ที่ไรกันเนี่ย"
"หน้าเธอจะไปไหนไหวกัน ถึงรูปในฟอรัมจะถูกลบไปแล้ว แต่ใครบ้างจะไม่เซฟไว้"
"จุ๊ๆ คุณซือมาแล้ว"
ห้องเรียนก็เงียบลงทันที
ในตรงหน้าประโมงของห้องเรียน มองหารอบหนึ่ง สุดท้ายก็เห็นเหรินถังอยู่แถวหลังสุด เธอกำลังก้มหน้าดูหนังสือเรียนอยู่
เขาก้าวขายาวๆ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ เหรินถังทันที เอนหลังลงอย่างะอยาก