กู้เป๋อเหิงผลักประตูเข้ามา บรรยากาศในห้องทำงานยังคงตึงเครียด
“สืบมาแล้ว” เขาเดินมาที่โต๊ะกาแฟ โค้งตัวเล็กน้อย
“คนที่ถ่ายรูปคือขุนนางเกรดดีตัวเล็ก ชื่อว่าเหอเมี่ยว”
“วันคาร์นิวัลเขาเป็นคนตรวจค้นตัว ฉวยจังหวะตอนตรวจโทรศัพท์แอบถ่ายรูปไว้”
เผยเหิงขมวดคิ้ว “เกรดดี เขากล้าเอาที่ไหน”
“ครอบครัวเขาพึ่งพาตระกูลซ่งมาหลายปี เชื่อฟังซ่งเฟียนเป็นนาย”
กู้เป๋อเหิงเว้นจังหวะ “ซ่งฟเฟียนบอกว่าอยากดูความเป็นอยู่ของเพื่อน ให้เขาถ่ายรูปส่งไปให้สองสามรูป”
“เขาถ่าย ส่งให้ซ่งเฟียนดูเสร็จก็ลบทิ้ง”
จี้เหยียนนิ้วแตะที่หัวเข่า “ซ่งเฟียน รู้จักดีคนนั้น ที่ในห้องเรียนเคยวนเวียนอยู่กับหลินเสี่ยวกุยและเหรินถังน่ะเหรอ”
“ครอบครัวเธอสองสามปีนี้ไปได้สวยพอตัว ขนาดไล่เลี่ยกับพวกตัวโกง”
“ใช่เลย” เผยเหิงพยักหน้า
“ตระกูลซ่งช่วงสองปีนี้ได้เงินจากโปรเจกต์หลายตัวของพ่อซ่งเฟียน อยู่ในวงระดับบีถือเป็นดาวรุ่ง”
“ตัวซ่งเฟียนเองก็สนิทกับหลินเสี่ยวกุย ก่อนหน้านี้ยังแอบโพสต์กระทู้เชียร์หลินเสี่ยวกุยซะด่าระอาดูถูกเหรินถังเยอะแยะ”
เผยเหิงแปลกใจมากขึ้น “คนสั่งถ่ายรูปคือซ่งเฟื้อ เธออยากให้รูปมันหลุดไปด้วย สิ่งที่เธอต้องการคืออะไร”
“แค่อยากเห็นหลินเสี่ยวกุยไม่ได้เรื่องงั้นเหรอ หรือเพราะสนิทกันได้การแข่งขันแทน?”