เฉินเหยี่ยนไอออกมา
เขาหันหน้าไปทางอื่น หยิบผ้าเช็ดหน้าจากที่พักแขนขึ้นมาปิดปาก
เฉินตู้เดินเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว "ลุง——"
"ไม่เป็นไร" เฉินเหยี่ยนหายไอ แล้วพับผ้าเช็ดหน้าวางกลับบนที่พักแขน
ลมหายใจยังไม่ค่อยสม่ำเสมอ แต่สีหน้ายังคงสงบเหมือนเดิม
เฉินตู้ถอยกลับไปหน้าขารก และไม่พูดอะไรอีก
เขารู้ว่าร่างกายของลุงทรุดโทรมลงทุกวัน และก็รู้ว่าทำไมเขาถึงไม่ยอมหยุด
เมื่อสามปีก่อน เขาแพ้ไม่ใช่แค่การเปลี่ยนผ่านอำนาจทางการเมือง แต่ยังสูญเสียทุกสิ่งที่เขาเคยเชื่อมั่น
จากรองประธานที่ไว้วางใจที่สุด ไปจนถึงหัวหน้าทีมงานที่พึ่งพามากที่สุด แต่ละคนที่เขาดันขึ้นมาหลังสงคราม ล้วนเน่าเปื่อยไปในหล่มอำนาจ
เขาใช้เวลาเก้าปีโค่นล้างพวกชนชั้นสูง แล้วใช้เวลาสามปีที่เห็นองค์กรที่ตัวเองสร้างถูกหนอนกินจนว่างเปล่า
ตอนนี้ เมื่อเขาหันกลับมา ร่างกายกลับไม่ไหวแล้ว
เฉินตู้มองไปที่ภาพของเหรินถังอีกรอบ
หลายปีที่อยู่ข้างๆ เฉินเหยี่ยน เขาเจอคนมากมาย ทั้งที่ดูดีแต่ด้านในกลวง กับคนที่ด้านนอกกับด้านในไม่เหมือนกัน
การคิดเกี่ยวกับเหรนถังนั้น เป็นเพียงการประเมินจากข้อมูลภายนอก
ดังนั้น เฉินตู้จึงไม่เชื่อว่าผู้หญิงที่จำหน้าแบบนี้จะรักษาสติในหล่มอย่างเซิ่งหลานได้
แต่เขาเชื่อเฉินเหยี่ยน
ถ้าเฉินเหยี่ยนบอกว่าเธอมีสิ่งที่ดี เธอก็มีสิ่งที่ดีอย่างนั้นแน่นอน
เฉินตู้ดูนานขึ้น และก็ต้องยอมรับว่า เด็กนั่นดูมีความฉลาดอยู่บ้าง