เสียงระฆังเลิกเรียนดังขึ้น เหรินถังเก็บหนังสือเรียนเรียบร้อย ไม่ให้ซือหลินตามมาและไปที่ตึกคณะกรรมการโดยตรง
ห้องพักผ่อนของเวินเหยี่ยนอยู่สุดทางเดินชั้นบนสุด
เธอยกมือเคาะประตู เสียงของเวินเหยี่ยนดังมาจากข้างใน "เข้ามา"
เหรินถังผลักประตูเข้าไป
เวินเหยี่ยนเห็นเธอมา เขาปิดแฟ้มเอกสารวางไว้ข้าง ๆ แล้วเอนตัวพิงพนักโซฟา
"หายากนะ ที่เธอมาหาฉันเอง"
เหรินถังนั่งลงบนโซฟาด้านตรงข้าม มือทั้งสองวางบนหัวเข่า ท่าทางเรียบร้อยมาก
เธอไม่พูดอ้อมค้อม เอ่ยปากตรง ๆ ว่า "คุณเวิน ฉันมาพูดเรื่องเลิกกัน"
สีหน้าของเวินเหยี่ยนไม่เปลี่ยน "คิดดีแล้วเหรอ?"
เหรินถังพยักหน้า
"เพราะซือหลิน?"
เหรินถังก้มตาเงียบ ไม่ได้ตอบในทันที
เวินเหยี่ยนก็ไม่รีบ เขาเพียงแค่จ้องมองเธอ
เขาเคยเห็นผู้หญิงมากมายมาบอกเลิกต่อหน้าเขา บางคนร้องไห้ บางคนอาละวาด บางคนแสร้งทำเป็นไปตาม ๆ
แต่เหรินถังไม่เหมือนคนอื่น เธอพูดเสียงเรียบ ๆ ท่าทางตั้งใจจริง
ผ่านไปไม่กี่วินาที นักศึกษาหญิงตัวน้อยก็เงยหน้าขึ้น "อาจจะชอบอยู่บ้าง ยังไม่แน่ใจ"
"แต่เทียบกับคุณวี่แล้ว ฉันก็ชอบเขามากกว่า"
เหวินเหยี่ยนจ้องมองเธอ จู่ ๆ ก็หัวเราะขึ้นมา
เขานั่งตัวตรงจากโซฟา ข้อศอกวางบนหัวเข่า ร่างผต้องโน้มไปข้างหน้า "เหรินถัง วิธีนี้ใช้กับฉันไม่ได้"
เหรินถังกระพริบตา ใบหน้าเต็มไปด้วยความเอะใจ "หมายความว่าอะไร?"
"ไม่เริ่มก่อน ไม่ปฏิเสธ" เหวินเหยียนเอียงใบจ้องมองเธอ สายตาคมกว่าปกติ เต็มไปด้วยความแหลมคมที่กำลังพิจารณาเหมือนอยากหาเบาะแส
"ฝ่ายของซือหลิน เธอก็ไม่เริ่มก่อน ฝ่ายนี้ ฉันตรง เธอก็ไม่ปฏิเสธ"