สาวน้อยนั่งตัวตรง มือทั้งสองข้างวางซ้อนกันอยู่บนเข่า ท่าทางเรียบร้อยมาก
แต่สายตาที่เธอมองเขานั้นจริงจัง ไม่มีความอ่อนหวานแบบตอนที่ออดอ้อนตามปกติ และไม่มีแววเจ้าเล่ห์แบบตอนที่คิดหากลเม็ด
ซือหลินคิด ในที่สุดเขาก็ได้เห็นตอนที่เธอจริงจังเป็นแบบนี้
เหรินถังก้มหน้าลง "ฉันอยากหายดี ฉันจะดื่มให้หมด ไม่ทิ้งให้เสียของ"
ซือหลินไม่พูดอะไร มือของเขากำลังบี้กล่องช็อกโกแลตที่เปิดแล้ว นิ้วโป้งลูบไปมาที่ขอบกล่องเหล็ก
เขารู้ว่ายาจีนขม คิดว่านิสัยอ่อนแอแบบเธอ เธอต้องออดอ้อน ต้องเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาอ่อนโยน ดึงแขนเสื้อเขา บ่นว่ายาขม จนคนอดอยากจะแกล้งไม่ได้
กล่องช็อกโกแลตนี้ คือสิ่งที่เขาเตรียมไว้ใช้แกล้งเธอ
แต่ครั้งนี้เธอไม่ทำ เพราะสำหรับเธอแล้ว ยานั้นมีค่ามาก
ภายในห้องพักผ่อนเงียบไปครู่หนึ่ง
ออสหาวแล้วเอาหัวกลับไปวางบนอุ้งเท้า
ซือหลินหยิบช็อกโกแลตในกล่องเหล็กออกมา โดยไม่ได้แกล้งเธออย่างที่คิดไว้
เขาลอกฟอยล์ด้านนอกออกโดยตรง จับขอบช็อกโกแลตแล้วยื่นส่งเข้าปากเธอ
"อ้าปาก"
เธออ้าปาก แล้วเขาก็ใส่ช็อกโกแลตเข้าปากเธอ
"ต่อไปไม่ต้องอดทน" น้ำเสียงซือหลินดูเรื่อยเปื่อย แต่สายตาไม่ละจากใบหน้าเธอ
"ขมก็บอกว่าขม อยากออดอ้อนก็ออดอ้อน ยาแพงแค่ไหน ก็ไม่ขาดเธอคำเดียว"
เหรินถังอมช็อกโกแลต แก้มป่อง ๆ กะพริบตา
"ฟังเข้าใจไหม?" เขาถาม
เธอพยักหน้า ริมฝีปากเม้มเล็กน้อย ช็อกโกแลตในปากถูกเปลี่ยนไปอีกข้าง แก้มก็ป่องไปอีกข้างหนึ่ง
ซือหลินมองแก้มที่ป่องแล้วแฟบของเธอ ยื่นมือไปจิ้มแก้มข้างที่ป่องของเธอ
เธอส่งเสียง "อื้ม" อู้อี้ แล้วหลบไปด้านข้างอย่างออดอ้อน