“ต่อไปนี้ทุกเย็นต้องมาดื่มยา” ซือหลินพูดพลางผูกโบว์ให้
“ฉินโจวจัดตำรับยาไว้ให้แล้ว ตอนบ่ายคนรับใช้จะต้มส่งไปที่ห้องพักผ่อน เธอกลับจากโรงเรียนก็ไปดื่ม เสร็จแล้วค่อยกลับร้านดอกไม้”
เหรินถังเงยหน้าขึ้นให้เขาผูกโบว์ พอได้ยินคำว่าดื่มยาก็ขมวดคิ้วทันที “ขม”
“ขมก็ต้องดื่ม” เขาปรับโบว์ให้เข้าที่เป็นครั้งสุดท้าย มือเผลอหยิกคางเธอเบา ๆ
“ร่างกายเธอแย่เกินไป ป่วยตัวร้อนบ่อย ๆ ถ้าไม่ปรับสภาพให้ดี ต่อไปจะทำยังไง”
“ต่อไปอะไรยังไง” เธอเงยหน้ามองสบตาเขา
ซือหลินไม่ตอบ ปล่อยคางเธอ แล้วถอยไปหนึ่งก้าวพิงเสาเตียง
สายตาค่อย ๆ ทอดจากใบหน้าเธอลงมา กวาดผ่านเรือนร่างบอบบางในเสื้อเชิ้ต สุดท้ายหยุดที่ขาเรียวสวยใต้กระโปรงจีบ
“เมื่อคืนแค่ครู่เดียวเอง ยังไม่สะใจ”
เหรินถังหยิบหมอนข้างมากอดไว้แนบอก หดตัวเข้าหัวเตียง “คุณ——”
“ฉันพูดความจริง” ซือหลินมองท่าทางเธอที่เขินจนพูดไม่ออก
“เพราะงั้นยาจีนต้องดื่มให้ครบ ครึ่งปีต่อคอร์ส ห้ามขาดกลางคัน”
“ครึ่งปี” เสียงเธอสูงขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงน้อยใจ “นานขนาดนั้นเลยเหรอ”
“ถ้ารู้สึกว่านาน ก็ดื่มยาให้ดี ๆ หายไว ๆ ก็ไม่ต้องดื่มนาน” เขาเดินไปที่โต๊ะหัวเตียง ลูบหัวน้อยผู้น่าสงสารอย่างเอ็นดู
———
ตอนสาย เหรินถังเดินเข้าห้องเรียน หลินเสี่ยวกุยและซูเนี่ยนมาถึงก่อนแล้ว
รอยแผลบนตัวทั้งคู่ยังเห็นได้ชัด แต่ถูกดูแลรักษาไว้เรียบร้อยแล้ว
ทั้งคาบ หลินเสี่ยวกุยไม่ได้มาถามอะไรเหรินถัง แถมยังไม่แม้แต่มองเธอสักครั้ง