"ได้ยินว่าเธอเป็นเด็กที่คลอดก่อนกำหนด?" ซือหลินถาม
"อื้ม" เหรินถังตอบเสียงอ้อมอ้อ
ไม่แปลกที่ผอมบางแบบนี้ น่าสงสารจริง ๆ
ซือหลินไม่พูดอะไรอีก ใช้ฝ่ามือถูน้ำมันยาให้อุ่น แล้ววางลงบนข้อมือของเธอ นิ้วโป้งวนเป็นวงกลมช้า ๆ บนรอยแดง
ฝีมือเบาลง เพราะเห็นว่าเธออ่อนแอเกินไป กลัวจะทำเจ็บอีก
ซือหลินลดตัวลงมาทำอะไรแบบนี้ ระหว่างนั้นก็เริ่มไม่พอใจขึ้นมาอีก
เขาเป็นครั้งแรกที่ดึงคนสามัญธรรมดาคนหนึ่งขึ้นมาเป็นชนชั้นตระกูลใหญ่
ให้เธอเป็นเลขา สอนวิธีตั้งหลักในคณะกรรมการ
แต่เธอดันไม่เห็นค่า กลับดิ่งลงไปในหล่มโคลน ช่วยเหลือพวกชาวบ้านธรรมดาที่ช่วยไม่ได้พวกนั้น
คิดถึงตรงนี้ แรงในมือก็เพิ่มขึ้นโดยไม่รู้ตัว
"ฮึ่ย เจ็บ~"
เสียงท้ายประโยคนั้นลอยขึ้นอย่างนุ่มนวล แฝงด้วยอารมณ์ออดอ้อน ชัดเจนเป็นพิเศษในห้องพักผ่อนที่เงียบสงบ
ซือหลินหยุดการกระทำลง เงยหน้ามองเธอ
เหรินถังก็รู้ตัวว่าเมื่อครู่เธอส่งเสียงหวานเกินไป มือเล็ก ๆ ที่ไม่บาดเจ็บรีบปิดปาก ส่งสายตางุนงงมองเขา
ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ขนตากระพริบสองสามครั้ง แล้วเสียงของเธอก็ดังอู้อี้ออกมาจากซอกนิ้ว "เมื่อกี้ไม่ใช่ฉันที่พูด"
ซือหลินมองท่าทางงี่เง่าของเธอที่เอามือปิดปาก
แก้มของเธอเริ่มแดง ขึ้นจากโคนหูไล่ไปจนถึงลำคอ
ตัวทั้งหดอยู่ที่มุมโซฟา หัวเข่ากอดชิดหน้าอก มือปิดปาก เบิกตากว้าง เหมือนแมวขาวตัวน้อยที่ทำอะไรไม่ถูก
ซือหลินต้องยอมรับว่า เขาเริ่มรู้สึกว่ามันน่ารักขึ้นมาบ้าง
เขากลั้นรอยยิ้มที่ไม่เหมาะกับเวลานั้นไว้ที่มุมปาก รู้สึกรังเกียจตัวเองอยู่ลึก ๆ ที่ดันหลงใหลในความสวยงาม