ซือหลินจ้องเธอ รู้อยู่แก่ใจว่าเธอใจอ่อนอีกแล้ว
ไม่ว่าจะเป็นคนธรรมดาหรือชนชั้นสูง เธอก็เป็นแบบนี้เสมอ
เขายื่นมือออกไป คว้าข้อมือเรียวขาวของเธอไว้ แล้วดึงเธอลุกจากที่นั่ง
"ถ้าเหนื่อย คาบนี้ไม่ต้องเรียนก็ได้" ซือหลินพูดจบ ก็ลากเธอเดินไปที่ประตู
เหรินถังถูกเขาลากตัว เดินตามก้าวเล็ก ๆ สองก้าวให้ทันจังหวะของเขา
เวินเหยี่ยนอยู่ต่อ
เขายืนอยู่หน้าบรรยาย สายตามองไปรอบ ๆ ห้องที่เต็มไปด้วยผู้คน
บางคนก้มหน้าลงไม่กล้ามองเขา บางคนหดตัวอยู่ในที่นั่งพยายามลดการมีตัวตนของตัวเองให้เหลือน้อยที่สุด บางคนยังตัวสั่นเล็กน้อย
เวินเหยี่ยนเอ่ยปาก "ในเมื่อคณะกรรมการเลือกเธอเป็นเลขาแล้ว ต่อไปจะเป็นจะตายยังไง ก็ต้องให้คณะกรรมการจัดการกันเอง"
"ถ้ายังมีใครกล้าทำแบบวันนี้อีก ทั้งตบหน้าพวกเราแบบเปิดเผย ฉันจะไม่ปล่อยให้เรื่องมันจบง่าย ๆ แน่"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วมองไปที่โจวฮานกับผู้หญิงคนนั้น ซึ่งยังคุกเข่าอยู่
"ส่วนพวกเธอสองคน ไปยื่นเรื่องลาออกเองซะ"
ผู้หญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้น น้ำตาไหลริน "คุณเวิน ฉันรู้ผิดแล้ว ฉันรู้ผิดจริง ๆ ค่ะ ขอคุณ..."
เวินเหยี่ยนมองเธอแวบหนึ่ง
สายตาแค่นั้นเรียบเฉยมาก แต่ก็ทำให้เธอกลืนคำพูดที่เหลือทั้งหมดลงคอ
เธอทรุดลงกับพื้น น้ำตาไหลรินอย่างเงียบ ๆ
โจวฮานยังคุกเข่าอยู่ ไม่ได้ขอร้อง กลับรู้สึกโล่งใจด้วยซ้ำ