เที่ยงวันต่อมา โรงอาหารเซิ่งหลาน
เหรินถังถือถาดอาหาร หาที่นั่งมุมห้องแล้วนั่งลง
โรงอาหารกว้างมาก ตกแต่งเหมือนห้องอาหารของโรงแรมห้าดาว โคมไฟคริสตัลห้อยระย้า นักเรียนในเครื่องแบบนั่งรวมกันเป็นกลุ่มเล็กกลุ่มน้อย
อาหารก็ประณีตมาก จ้างหัวหน้าพ่อครัวจากโรงแรมห้าดาวมาโดยเฉพาะ แต่เธอเคี้ยวไปสองคำ ก็หมดความสนใจจริง ๆ
อาหารของมนุษย์ เธอกินไม่ค่อยเป็นเสียเท่าไหร่
“ถังถัง กินไม่อร่อยเหรอ?” ระบบถามเสียงเบา
“อื้ม”
“งั้นยังจะกินอีก?”
เหรินถังคีบไก่ส่วนอกชิ้นหนึ่งเข้าปาก เคี้ยวช้า ๆ “สารอาหารต้องตามให้ทัน จะได้ใช้เวลาในการนอนน้อยลง”
ร่างกายนี้พื้นฐานเสียมาหนักมาก เดินสองก้าวก็หอบแล้ว
เธอไม่แข็งแกร่งเหมือนร่างเดิม ที่ร่างกายไม่ดีก็ยังแบกร้านดอกไม้คนเดียวไหว
เธอคือลิลลี่แห่งหุบเขา เกิดมาอ่อนแอและอ้อนแอ้น ต้องการการดูแลอย่างทะนุถนอม
ดังนั้น ภารกิจของระบบเบี้ยล่างถึงจะชี้เป้าที่เวินเหยี่ยน แต่เป้าหมายของเธอ ไม่เคยใช่เวินเหยี่ยนเลย
จะแย่งชิง ก็ต้องแย่งชิงที่หนึ่ง
หลินเสี่ยวกุยถือถาดอาหารเดินมานั่งด้วย ซ่งเฟียนเดินตามหลังมา ผมหางม้าคู่โยกไปโยกมา
เธอยิ้มพลางมองเธอ “ถังถัง วันนี้เธอกินอาหารเก่งนี่นา”
เหรินถังกลืนข้าวในปากลง แล้วพยักหน้า “หิว”
หลินเสี่ยวกุยนั่งลงตรงข้ามเหรินถัง
เหรินถังยังสังเกตเห็นว่า วันนี้เธอทาลิปสติกด้วย สีไลแลคอ่อน ๆ มาก ถ้าไม่สังเกตดี ๆ จะมองไม่เห็นเลย
แต่เธอมองออก
เพราะเมื่อวานหลินเสี่ยวกุย ไม่ได้ทาอะไรเลย
หลินเสี่ยวกุยคีบผักหนึ่งคำ เงยหน้ามองเหรินถัง สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าเธอครู่หนึ่ง “ถังถัง วันนี้เธอดูขาวขึ้นนะ”