บนแท่นบรรยาย ครูเริ่มสอน
เหรินถังยกคางขึ้นประคอง แกล้งฟัง แต่สมองล้วนครุ่นคิดถึงเรื่องเมื่อครู่
ความตื่นตระหนกของหลินเสี่ยวกุยเมื่อครู่ เป็นห่วงเธอจริง ๆ หรือว่ากลัวเธอจะปีนกิ่งสูง?
หากวันหนึ่งเธอสวยขึ้น ยืนข้างซือหลิน หลินเสี่ยวกุยจะยังยิ้มให้เธอแบบนี้อยู่ไหม?
หรือจะกลายเป็นเหมือนในนิยายที่บอกว่าเพื่อนรักกลายเป็นศัตรู ยิ้มแสดงความยินดีต่อหน้า แต่ลับหลังกัดฟันแค้น?
เหรินถังไม่รู้
แต่เธอไม่เคยกลัวที่จะคาดเดาจิตใจคนในแง่ร้ายที่สุดเสมอ
บนโลกนี้มีเพื่อนประเภทหนึ่งที่คุณทำได้แย่กว่าเธอ แล้วคุณสองคนจะเป็นความสัมพันธ์ที่ดีที่สุด
แต่เมื่อความสัมพันธ์นี้เสียสมดุล เมื่อคนที่ต่ำกว่าดีขึ้น เธอจะอิจฉา จะเกลียดคุณยิ่งกว่าศัตรู และสุดท้ายจะดึงคุณลงจากแท่น
เธอเพิ่งจะรู้สึกตัว แต่ได้ยินเรื่องราวแบบนี้มามากเกินไปแล้ว
“ถังถัง”
ในหัว เสียงของระบบดังขึ้นมาเบา ๆ ปนความตื่นเต้น
“เธอทำให้ซือหลินสนใจ ได้ดูดพลังวาสนามาบางส่วน แปลงค่าได้แล้ว”
เหรินถังหันสายตากลับมา ก้มหน้าลง แกล้งทำเป็นอ่านหนังสือ “แปลงได้อะไรบ้าง?”
“ผิวขาวผุดผ่อง 30% ความคืบหน้า ผิวเธอจะขาวเนียนขึ้นมาก แม้ยังไม่ถึงขั้นสูงสุด แต่ดีกว่าตอนนี้เยอะมาก”
เหรินถังนึกถึงดวงตาดำทะมึนของซือหลิน ที่จ้องหน้าเธอนาน แล้วทิ้งท้ายไว้เพียงประโยคเดียว: ดวงตาสวย แต่เสียดาย
เสียดายที่ผิวเธอหมองคล้ำ เสียดายที่เธอไม่คู่ควรกับดวงตาคู่นั้น