ซ่งเฟียนส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง ผมหางม้าคู่แกว่งไปมา "ไม่...ไม่รู้สึก ฉันไม่กล้า คุณซือไม่เกินไปหรอก เป็นพวกเราที่ไม่ดีเอง ที่พวกเราไปขวางทาง ขอโทษ..."
น้ำเสียงเธอสั่นเครือ พูดไม่เป็นประโยค
ซือหลินเย้ยหยันเย็นชา แล้วลุกขึ้นยืน
เขามองไปที่หลินเสี่ยวกุยอีกครั้ง "เพื่อนนักเรียน คุณได้ยินแล้วใช่ไหม?"
หลินเสี่ยวกุยหน้าซีด แต่ริมฝีปากเม้มแน่น ท่าทางดื้อรั้นไม่ยอมก้มหัวให้อำนาจ
ซือหลินหยิบทิชชู่จากโต๊ะข้าง ๆ เช็ดคราบน้ำผลไม้ที่เปื้อนเสื้ออย่างช้า ๆ "เวลาและแรงของฉัน ถูกพวกคุณทำให้ต้องสูญเปล่า ตั้งใจจะชดใช้ยังไง?"
สายตาเขาเหลือบไปโดยไม่ตั้งใจ ตกอยู่ที่เหรินถังที่กำลังประคองซ่งเฟียนอยู่ แล้วก็ชะงัก
ซือหลินหรี่ตาลงเล็กน้อย ผู้หญิงคนนี้ เหมือนจะขาวขึ้นกว่าเมื่อวานตั้งเยอะ
เมื่อวานยังดำและเหลือง
วันนี้ยังใส่แว่นอยู่ หน้าม้ายังเป็นทรงเดิม แต่คางที่โผล่ออกมาเล็กและขาว ริมฝีปากก็มีสีที่สดใสขึ้น
หรือว่าเมื่อวานเพิ่งเข้าโรงเรียน วันแรกเลยไม่อยากเด่น เลยแกล้งทำเป็นไม่เด่น?
ซือหลินมักจะคาดเดาผู้คนด้วยสายตาที่ร้ายกาจที่สุดเสมอ
วันแรกเข้าโรงเรียน ดูขี้อาย แต่กลับทำให้เขาสนใจ
เพื่อนของเธอคนหนึ่งแกล้งทำเป็นทิ้งท้ายชนเขา อีกคนล้มเพื่อเรียกร้องความสงสาร
เธอดูเหมือนยืนอยู่นิ่ง ๆ เงียบ ๆ แต่ที่จริงแล้วจะสะอาดบริสุทธิ์จริง ๆ หรือ?
ยากที่จะรับประกันว่าเธอแค่แสร้งทำเก่งกว่า